ตึงๆ ตึงๆ——
ภายใต้การนำทางของวอลลี่
ขบวนรถไฟของเย่ชีเหยียนพุ่งฝ่าสมรภูมิออกมา
สัตว์ประหลาดแปลกพันธุ์ราวล้านตัวในวันแรกที่เขาจากไปยังคงล้อมเมืองปั๋วซืออยู่
แต่พอถึงวันที่สองไม่รู้เป็นบ้าอะไร มันทั้งหมดเลิกล้อมเมืองปั๋วซือ แล้วพุ่งเข้าไล่ตามขบวนรถของเย่ชีเหยียนด้วยท่าทางไม่เกรงแม้แต่ความตาย
เหมือนมีใครสักคนสั่งการอยู่ ไม่อยากให้เขาไปถึงตำแหน่งที่ของลับนั้น
เย่ชีเหยียนเดาได้อย่างไม่ยากว่าคนนั้นเป็นใคร
ถ้าอย่างนั้น ยิ่งไม่อยากให้เขารีบไป เย่ชีเหยียนก็ยิ่งต้องเร่งความเร็ว~
ดังนั้น เขาจึงถ่ายโอนโหมดแสงแดงเร้นลับเรืองรองของทิวทัศน์ขับเคลื่อนลงบนขบวนรถ
จับคู่กับสว่านปางมรณะ พุ่งทะยานไปข้างหน้า
สัตว์ประหลาดแปลกพันธุ์ราวล้านตัวถูกเขาทิ้งห่างไว้ข้างหลังอย่างมหาศาล
กระทั่ง เย่ชีเหยียนมาถึงเมืองที่เขาเคยแวะจอดครั้งแรก
ที่นี่ตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้ว
สายตาที่เห็นคือกำแพงพังทลายเต็มไปหมด คราบเลือดสีแดงมืดและซากศพที่เน่าเฟะต่างบอกเล่าทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นที่นี่
"ดูท่าฉันก่อนหน้านี้เดินไปทางที่ตรงข้ามกันสนิทเลยสินะ"
"แต่..."
เขาเงยหน้ามองอีฟที่ยังคงยืนเฝ้าระวังรอบด้านบนหลังคารถ แล้วยิ้มเจื่อน ๆ
"ก็ถือว่าคุ้ม"
เดินหน้าต่อไป
ขบวนรถพุ่งผ่านซากปรักหักพัง เตรียมออกจากเมืองนี้
ทว่าก่อนที่ขบวนรถจะพ้นออกไป อีฟที่เฝ้าระวังอยู่บนหลังคารถกลับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
หึ่ง หึ่ง หึ่ง!