เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 478 มนุษย์กับแวมไพร์

5 นาที· 1.2K คำ

[มนตรา·ผลรัตติกาล]

[หลังกิน: ลดความเร็วในการฟื้นฟูจิตและค่าจำกัดจิตอย่างถาวร ถูกสาปจากรัตติกาล ลดความต้านทานเมื่อเข้าสู่ห้วงมายา และลดผลต้านทานการโจมตีทางจิต]

ผลไม้สีดำส่งกลิ่นหอมเย้ายวน~

แค่วางไว้เฉย ๆ ก็กระตุ้นให้คนอยากกินขึ้นมา

มันคือยาพิษ

พิษร้ายแรงที่สุดสำหรับทุกสรรพสิ่งในแดนร้าง

บดละเอียด แล้วเทลงไป

นิ้วชี้ข้างขวาของเย่ชีเหยียนมีแหวนวงหนึ่ง

นั่นคืออุปกรณ์ที่เหมินหลัวจี๋น่าให้คนตีขึ้นเพื่อเขา

[คำสั่งกลอุปกรณ์]

เขาหยิบโลหะและชิ้นส่วนออกจากหน่วยจัดเก็บ ออกคำสั่ง ประกอบเข้าเป็นเครื่องบดอัปลักษณ์เครื่องหนึ่ง

"ที่จริงก่อนหน้านี้ไม่ได้วิวัฒน์เพราะเลเวลสูงไป ตอนนี้ก็..."

[คำสั่งกลอุปกรณ์ (เลเวล 9)]

ของชิ้นนี้ทรงพลัง ไม่ต้องสงสัยเลย

เครื่องจักรที่พัง กลไกที่แตก ต่างคืนสภาพกลับมาทำงานได้ชั่วคราวด้วยสิ่งนี้

"ถ้ามีโอกาส ก็วิวัฒน์มันสักหน่อยเถอะ"

ผลแล้วผลเล่า เขานำผลรัตติกาลทั้งหมดออกจากช่องรักษาของอีฟ

มันถูกโยนลงเครื่องบด ของเหลวสีดำสนิทดั่งน้ำหมึกไหลรินสู่แท่นบูชา

ตามช่องทางการบูชายัญเบื้องล่าง ทีละหยด สู่หัวใจดวงนั้น

ใครกันคือเจ้าของหัวใจดวงนี้?

คิดว่า จู่ ๆ ได้รับ[การบูชายัญ]มากขนาดนี้ คงดีใจน่าดูเลย~

————

นอกรั้วเมืองโซโล

ความว่างเปล่า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป