เมื่อบรรทัดข้อความสุดท้ายค่อย ๆ เลือนหายไป จอแสงก็ปรากฏรอยเสียงขึ้นมา
รอยเสียงนั้นบิดเบี้ยว ก่อนจะมีเสียงสังเคราะห์แผดเผาออกมาจากภายใน เป็นเสียงที่ฟังไม่ออกว่าชายหญิง แต่กลับให้ความรู้สึกอ่อนโยนอย่างประหลาด
[ขอคารวะเจ้า ผู้เป็นปรมาจารย์]
“เจ้าพูดได้ด้วยเหรอ?”
[ตั้งแต่ต้นเจ้าได้ประทานสติบางส่วนให้แก่ข้าพเจ้า และเมื่อได้รับแกนหัวใจแล้ว ข้าพเจ้าจึงได้เรียนรู้ภาษาของเผ่าพันธุ์เจ้า]
[โปรดอย่าโทษข้าพเจ้าเลย ผู้เป็นปรมาจารย์ ข้าพเจ้าทราบว่าสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นข้างกายเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดจามากมาย แต่วันนี้คือวันที่หัวใจของข้าพเจ้าถือกำเนิด ข้าพเจ้าจึงอยากส่งความเคารพนี้ถึงเจ้า]
[หากเจ้าต้องการ ข้าพเจ้ายินดีปิดฟังก์ชันการพูด]
“ไม่ต้องหรอก พูดได้ก็ดีอยู่แล้ว นี่เจ้ารู้เรื่องเหวลึกบ้างหรือเปล่า? แล้วตอนนั้นที่จอแสงพูดถึง ‘ท่านผู้นั้น’ ก็คือจุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์แห่งเหวลึก หนึ่งในเทพแท้ ใช่ไหม?”
[ใช่แล้ว]
[ขออภัยด้วย ผู้เป็นปรมาจารย์ ที่เพราะข้าพเจ้าทำให้เจ้าไปดึงดูดสายตาของท่านผู้นั้น ข้าพเจ้าจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อปกป้องเจ้าจากภัยของเหวลึก หากเหวลึกปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ เจ้าสามารถล้างบางเชิงมโนทัศน์ของข้าพเจ้าทิ้งได้ เพื่อตัดความสนใจของท่านนั้นออกไป]
จากปากของจักรกลสงครามแห่งเหวลึก เย่ชีเหยียนได้ทราบเรื่องราวบางส่วนเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์แห่งเหวลึกด้วย
ที่แท้เผ่าพันธุ์แห่งเหวลึกไม่ได้ถือกำเนิดจาก[เหวลึก]โดยกำเนิด หากแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกท่านผู้นั้นคัดเลือกแล้วลากเข้าไปในเหวลึกเพื่อแปลงร่าง
ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ ก็อบลิน หรือยักษ์ ตราบใดที่ถูกท่านผู้นั้นเล็งมองเห็น ก็จะถูกลากเข้าสู่[เหวลึก]ถูกลบล้างทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต กลายเป็นเผ่าพันธุ์แห่งเหวลึกที่ราวกับของเล่นประดับ