ตึง! ตึง! ตึง!!!
เสียงระฆังดังกังวาน!
[ลม]ไม่ต้องการตอบคำถามนี้
หากตอบ มันต้องพ่ายแพ้ให้มนุษย์คนนี้แน่
แต่จุดสูงสุดของสายพันธุ์แดนร้าง จะพ่ายแพ้ให้พวกมนุษย์ที่เหมือนแมลงตัวเล็ก ๆ ซึ่งคู่ควรเพียงถูกสายลมเล่นสนุกและกลืนกินตามอำเภอใจในถิ่นร้างได้อย่างไร?
มันไม่เชื่อ
มันฝ่าฟันด้วยการชำระล้างของวันเวลามากมายนับไม่ถ้วนกว่าจะมาเป็นจุดสูงสุดของ[ลม]
มันชื่นชอบการทำลายล้าง มันปรารถนาการทำลายล้าง!
ทั้งที่นี่คือจุดเริ่มต้นที่มันจะทำลายล้างทุกโลก!
มันยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้!!!
"ฉัน...จะ...ตาย...!!"
คำต่อคำ!
มันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จึงเผลอพูดคำตอบออกมา
"มนุษย์! ถึงฉันจะตายแล้วอย่างไร? ปฐมอวสานมาถึงแล้ว เจ้าไม่อาจขัดขวาง..."
ตึง——
คำพูดของ[ลม]หยุดลงกะทันหัน
มันเห็นอะไรบางอย่าง
วงแหวนที่ทำให้มันต้องแหงนมอง
ต้องพยายามเงยหน้าขึ้น จึงจะเห็นยอดของมัน
ทันใดนั้นมันก็ค้นพบว่า โดยไม่รู้ตัว มันก็ถูกวงแหวนนั้นโอบล้อมไว้แล้ว
มันต้องการหลุดออกไป แต่กลับพบว่า ตัวมันกับ[ลม]ในถิ่นร้างที่คอยให้พลังมันตลอดมา ถูกตัดขาดจากกัน
"นี่มันเป็นไปไม่ได้!"
"ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"
เย่ชีเหยียนกล่าวเช่นนั้น
เขาพินิจพิจารณา[ลม]ที่ดูคล้ายเอลฟ์ตนนี้
"ว่าไปแล้ว เจ้าดูเหมือนคนรู้จักของฉันมาก ไม่สิ ดูท่าคงเป็นแค่ภาพลวงตา"
แสงของวงแหวนนักล่าสว่างเจิดจ้ายิ่งขึ้น
สายลมแห่งถิ่นร้างที่ทำให้มันเกิดใหม่ไม่สิ้นสุด ถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง
"งั้น...ลาก่อน~"
บีบอัด หน่วงเหนี่ยว...
ในชั่วพริบตา
[ลม]
สลายหายไปอย่างไร้รูป
"......"
ฟู่~
ลมหยุดแล้ว
การทำลายล้างของเมืองโซโลก็สิ้นสุดลง ณ เวลานี้
ลมแห่งปฐมอวสาน มอดดับลงด้วยเหตุนี้