ถิ่นทุรกันดาร
ณ สถานที่แห่งหนึ่ง...
"แหม ๆ แหวนล่าเนี่ยกลับมารวมตัวได้จริง ๆ ด้วยนะ ถึงจะแค่ครั้งเดียวก็เถอะ แต่ถ้าเจอแกนโอเวอร์คล็อกเมื่อไหร่ ก็ฟื้นคืนมาได้แล้วล่ะ"
เงาคนดำผู้เป็นตัวแทนของ[ความตาย]หยิบจมูกขึ้นมาจากไหนก็ไม่รู้แล้วแปะลงบนใบหน้าตัวเอง
มันยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน ท่ามกลางหมอกสีเทาอันหนาทึบ
ข้างกายของมัน ลูกตาติดปีกลูกหนึ่งลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น
"ได้ ๆ~ ข้ารู้ว่านายอยู่ฝ่ายพวกนายสถานีพวกนั้นน่ะ วางใจเถอะ ที่บอกว่ายอดแห่งลมอะไรนั่นนะ มันก็แค่เรื่องขำ ๆ~ ไอ้โง่เขลาตัวหนึ่งที่ถูกหลอกมาหลายปี สุดท้ายก็แค่ดันไปเชื่อมต่อกับลมแห่งที่สุดท้ายเข้าอย่างบังเอิญ"
"ที่ไหนมียอดที่แท้จริงอะไรกันล่ะ~"
"ข้าน่ะเกลียดเทพอะไรทำนองนี้ที่สุดเลย"
"การถูกเรียกว่าเทพ ก็ไม่เท่ากับว่าถึงขีดจำกัดแล้วหรอกเหรอ ข้าเกลียดขีดจำกัดนะ~"
เงาคนดำยกมือสองข้างเท้าคางตัวเอง เงาดำแบบเดียวกับมันรวมตัวกันอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นรูปร่างคล้ายหัวขบวนรถไฟ
มันนั่งอยู่บนยอดหัวขบวน แล้วก็มีเงาดำกลุ่มหนึ่งก่อตัวเป็นหมวกนายสถานีสวมอยู่บนหัว
"เป็นไงบ้าง เหมือนนายสถานีไหม? นายว่า ถ้าข้าเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร เริ่มจากสถานีแรกเลย~ จะสนุกมากไหมนะ~"
หมอกสีเทาจ้องมองมันเงียบ ๆ
"งั้น..."
"นายคิดว่าข้าควรอยู่ฝ่ายไหนดี?"