"ฮึก...ฮึก... คุณ...สวัสดี...นักเดินทางจากแดนไกล ขอถาม...คุณกำลังจะมุ่งไปยังใด?"
เมื่อหวังเฮ่าเดินทางไกลมาได้ซักระยะจนใกล้รถไฟ เขามองเห็นม่านป้องกันสีทองหม่นจาง ๆ เบื้องหน้า จึงหยุดฝีเท้า
เขาเงยหน้ามองชายหนุ่มผู้ยืนอยู่บนหลังคารถ
[อายุน้อยเหลือเกิน]
นั่นคือความประทับใจแรกของหวังเฮ่า
[แต่...พวกคนแบบนี้ ต้องเป็นปีศาจสินะ...ปีศาจที่ไม่ตาย ทรงพลังเหนือธรรมดา...]
อีฟที่ยืนอยู่ข้างเย่ชีเหยียนเลื่อนลำกล้องขึ้นโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว แล้วยิงปืนลงที่พื้นเท้าของหวังเฮ่า
กระสุนนั้นนั้น ไม่ใช่แค่การเตือนภัย
หล่อนสัมผัสได้ว่ามนุษย์คนนี้ เพิ่งมีความเป็นศัตรูต่อนายท่านในวินาทีนั้น
แม้จะเพียงแวบเดียว แต่หากไม่ใช่เพราะนายท่านสั่งการไว้ก่อนหน้า มนุษย์คนนี้คงกลายเป็นเถ้าถ่านเกลื่อนพื้นไปแล้ว
"อ๊ะ!"
หวังเฮ่าตกใจจนนั่งล้มลงกับพื้น แต่ไม่ช้าเขาก็ลุกขึ้นมาอีกครั้ง
เพราะเขาบังเอิญตระหนักได้ว่า ตัวเองก็ไม่เหลืออะไรที่ต้องกลัวแล้ว
ตั้งแต่วินาทีที่ถอดชุดป้องกันออก เขาก็ติดเชื้อกาฬโรคมาแล้ว เขาจะยังกลัวความตายไปทำไม?
เพราะตัวเขาตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
[ที่หลบภัยในอดีตพังทลายเพราะฉันนำหัวหน้าขบวนรถไฟไปถึง ตอนนี้ แม้เพียงหน่วงเวลาได้อีกหนึ่งวินาที ฉันก็...]
ดวงตาของหวังเฮ่าเต็มเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
"ก็...คือ...คุณผู้นี้ จะไป...ที่ไหนหรือครับ?"
เย่ชีเหยียนมองชายหนุ่มเบื้องล่างอย่างสนใจ