ครืน ครืน—
อื้อ—!
เมื่อความว่างเปล่าปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
เย่ชีเหยียนยืนอยู่ในหัวขบวน จ้องมองอวกาศที่บิดเบี้ยวอยู่นอกหน้าต่างด้านหน้า
ในที่สุด เขากำลังจะจากไปแล้ว
"ออกจากชานชาลา"
ทันทีที่กดตัวเลือก เสียงหวูดของรถไฟก็ดังขึ้นก้องกังวาน
รางแผ่ขยาย ทะลุผ่านความว่างเปล่า
ภาพนอกหน้าต่างกลับมาเป็นทุ่งรกร้างเวิ้งว้างอันคุ้นตาอีกครั้ง
เหล่าอสุรกายไล่ตามรถไฟ
ตะวันแผดกล้า ลมกรรโชกแรง
โลกอันโหดร้ายนี้ กลับทำให้เย่ชีเหยียนรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด
"เฮ้อ... ในที่สุดก็กลับมาเสียที ว่าแต่ ข้าเข้าเมืองมาตั้งแต่แรกก็เพื่อพักผ่อนไม่ใช่หรือ? ทำไมรู้สึกว่าทุกครั้งที่เข้าเมืองจะมีเรื่องวุ่นวายยิ่งกว่าในโลกชานชาลาซะอีก..."
เย่ชีเหยียนเกาศีรษะ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงได้ฉายานักทำลายเมืองเป็นแน่
[สภาพอากาศวันนี้: ลมร้อนแผดเผา]
ตุ๊กตาพยากรณ์อากาศแสดงสภาพอากาศในปัจจุบัน
ห้องขับที่ไม่มีเครื่องปรับอุณหภูมิเริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นอย่างรวดเร็ว
เย่ชีเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะเข้าชานชาลาถัดไปในวันนี้
เพราะในสวนลอยฟ้า เขาเก็บเกี่ยวสิ่งต่างๆ มาได้มากมาย ต้องจัดการให้เรียบร้อยเสียก่อน
รวมถึงระดับของรถไฟด้วย
เขาได้เหรียญรถไฟมาจากจ้าวหลินถึงเจ็ดร้อยกว่า ตอนนี้ทรัพย์สมบัติในมือมีไม่น้อย จึงสามารถวิวัฒน์รถไฟในครั้งต่อไปได้สบายๆ
"อย่างแรกก็คือ... เจ้านี่"
เย่ชีเหยียนกลับมาที่ตู้ควบคุมอุณหภูมิ
รับของที่ถูกห่อด้วยผ้าซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของลีเซ็ต