ชานชาลาระดับ 2 กับ 3 ที่ไม่ได้พบมานาน
“ระดับ 3 เหรอ นั่นหมายความว่ามีคนที่มีขบวนรถระดับ 2 หรือ 3 แล้วสินะ ถ้าจะเลือกก็ควรเลือกระดับสูงหน่อย อืม ฉันเลือกชานชาลาที่สอง ร้านกาแฟแมวขาวผู้พังทลาย”
เลือกเสร็จสิ้น
จอแสงเปลี่ยนรูปไป
ตั๋วใช้จัดทีมใบนั้นก็ลุกไหม้ไปหนึ่งในสามตามจังหวะ
หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความว่างเปล่าที่ปรากฏอยู่ด้านหน้า
[จัดทีมเสร็จสิ้น]
[โปรดนั่งให้มั่น จับให้แน่น]
[ขบวนรถกำลังจะถึงสถานีที่ 41 ของคุณ: ร้านกาแฟแมวขาวผู้พังทลาย]
มุ่งหน้า ทะยานฝ่าไป
ภาพนอกหน้าต่างรถเปลี่ยนแปลงไป
[สถานีนี้: คุณคือผู้เปิดการทดสอบ]
[นับถอยหลังจนกว่ามือใหม่จะมาถึง: 00:49:32]
[โปรดกำหนดกฎการทดสอบที่นี่ รางวัลจะถูกจัดสรรโดยระบบเอง]
รอบด้านต่างมืดสนิท เบื้องไกลล้วนเป็นความว่างเปล่า
มีเพียงร้านกาแฟหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ปีนเขา ผุดขึ้นตรงหน้าขบวนรถพอดี
เสียงหวีดขบวนรถดังขึ้น ต่างจากทุกวัน
ครั้งนี้มีเสียงก้องกัมปนาทดังขึ้นพร้อมกันอีกหนึ่งเสียง
“พี่ชีเหยียน พี่ชีเหยียน ตรงนี้ ตรงนี้”
เสียงจากลำโพงขนาดใหญ่ดังเข้าหูเย่ชีเหยียน เขาไม่รีบออกไป
แต่ลูบหัววาลี่ที่เดินมาอยู่ข้างกายแล้ว
“ถึงแค่ชานชาลาระดับ 3 อืม… ถือซะว่าออกมาเที่ยว ค้นหาดูเรื่อย ๆ ระวังตัวด้วย”
วาลี่ตื่นเต้นดีใจออกเดินทาง ท่องไปทั่วโลกชานชาลาระดับ 3 แสนเล็กแห่งนี้ เพื่อค้นหาสมบัติ
“พี่ชีเหยียน?”