[“เฟิงเฟิง เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างอิสระนะ...”]
[“อย่าหลงเหลืออยู่ที่นี่ หนีไปเถอะ ยิ่งไกลยิ่งดี...”]
["พวกเราคือเผ่าพันธุ์แห่งที่รกร้าง เราคือหนึ่งในสายลม เรา...คือสายลมที่ไม่มีวันหยุดพัก..."]
ชานชาลามือใหม่
สถานีที่สี่
สาวน้อยนามเฟิงเฟิงลืมตาขึ้น แล้วยกมือลูบแก้มตัวเอง
น้ำตาได้เปียกปนอกเสื้อของเธอจนหมดแล้ว
“ฝันร้ายแบบนั้นอีกแล้วสินะ...”
เธอคือลอร์ดชานชาลา เธอคือ[ธาตุลม]ที่สูญเสียอดีตไป และทุกวันนี้ เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
“ลม...”
ในวันที่[ลม]ของเมืองโซโลถูกดับสูญ เธอได้ระลึกถึงเรื่องราวมากมาย
เธอคือสายลมหนึ่งเส้นจากที่รกร้าง คือสิ่งมีชีวิตที่หนีไปสู่โลกเวทมนตร์แห่งหนึ่งและถูกเรียกว่าเอลฟ์แห่งสายลม คือผู้ที่หลังโลกนั้นถูกทำลาย ได้ตกต่ำลงพร้อมกับ[ห้างสรรพสินค้าเฟิงเฟิง]กลายเป็น[ลอร์ด]แห่งโลกชานชาลา
และตอนนี้ เป็นเพียงมนุษย์
มนุษย์ผู้ออกเดินทางใหม่ ก้าวขึ้นสู่ขบวนรถไฟลูกใหม่ เข้าสู่ที่รกร้างเพื่อเริ่มต้นจากศูนย์
“ไม่รู้ว่าทุกคนตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
เธอพึมพำกับตัวเอง แล้วเดินมาที่หัวขบวนเปิดจอแสงของระบบที่เป็นของเธอ
ในช่องเพื่อน เพื่อนทุกคนในกิลด์[เลบร้า]ที่เธอสังกัดอยู่ถูกปิดกั้นไว้หมดสิ้น
หลังถูกคัดเลือกเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟมือใหม่รุ่นนี้ เธอก็ระลึกถึงอดีตทั้งหมด—ในฐานะสาย[ลม]หนึ่งเส้นจากที่รกร้าง หลังจุดสูงสุดของ[ลม]ดับสูญไป เธอถูกระบบของขบวนรถไฟคัดเลือกเป็นมือใหม่ผู้ได้เริ่มต้นใหม่ อาจเป็นเพราะตอนนี้เธอเป็นมนุษย์