หลุมดำกลืนกินทุกสิ่งปรากฏขึ้นกลางเรือนจำสวนลอยฟ้า
แสงสว่าง ความมืด เสียง และทุกสรรพสิ่ง...
[หนึ่งวินาที]
ทุกอย่างพลิกกลับด้าน
แสงสว่างสุดขั้ว ความมืดสุดขั้ว เสียงกัมปนาทอันสุดขั้ว!
ผู้คนยกมืออุดหู ปิดตา
จนเมื่อทุกสิ่งจางหาย พวกเขาก็มองเห็น
พื้นที่ซึ่งเคยเป็นเรือนจำสวนลอยฟ้า บัดนี้ เหลือเพียงเถ้าธุลี
"ห,หายไปแล้ว?"
ไม่รู้ว่าใครเปล่งเสียงอุทานเช่นนั้น
"นายสถานีผู้นี้คือใครกันแน่?"
ผู้คนซุบซิบ ทว่าไม่มีใครเห็น
ณ ศูนย์บัญชาการกลางกรมตุลาการ
สีหน้าฝานฮั่วซับซ้อนยิ่ง
"ไอ้หนูนี่...มีพลังบ้าบอขนาดนี้เชียว?"
นึกย้อนถึงตอนที่เขาเคยชวนเย่ชีเหยียนเข้าร่วมตี้ซวี่
แล้วเทียบกับตอนนี้
ซิการ์ที่ฝานฮั่วคาบอยู่ไหม้จรดปลาย กระทั่งลวกผิวหนัง ทำให้เขาได้สติ เอ่ยเสียงกร้าวว่า:
"สงครามยังไม่จบ นักโทษในเรือนจำสวนลอยฟ้ายังเร่ร่อนอยู่ทั่วเมือง ปกป้องเมืองคือหน้าที่ของกรมตุลาการ ฟังคำข้า สู้ต่อไป!"
ใช่แล้ว สงครามยังไม่จบสิ้น
ทว่าทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเย่ชีเหยียนแล้ว
หลังจากปล่อยกระสุนโอเวอร์คล็อกออกไป
เขาก็ใช้ปีกทมิฬสยายฟ้าพาตัวเองวาร์ปไปยังตำแหน่งปลอดภัย
"เฮ่อ...จบสักที ทีนี้ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"
เย่ชีเหยียนปลดอหังการแล้วขับรถบดถล่มกลับมายังบริษัทน้ำอัดลมสูตรหนึ่งในเขตสิบเอ็ด
เข้าสู่ชานชาลาย่อยภายในมิติย่อย