เซินซินอี้อยากจะพูดอะไรอีก แต่พอเห็นสายตาที่ซางซ่งเหนียนส่งมา คำพูดร้ายๆ ที่เกือบจะหลุดออกจากปากก็ต้องกลืนกลับลงคอไปอย่างฝืนๆ
"ผู้กองซาง ท่านกลับมาเมื่อไหร่?" หลินมั่วนึกขึ้นได้ทันทีว่าเมื่อคืนเขาเอาซูวั่นชิงไปไว้ที่ห้องของซางซ่งเหนียน
มองซางซ่งเหนียนอีกที ก็เห็นชัดว่าไม่ใช่เพิ่งกลับมา มือยังถือผักอยู่อีก
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาไม่เคยเห็นซางซ่งเหนียนซื้อผักมาก่อน แค่ช่วงหลายเดือนนี้ หลังจากซางซ่งเหนียนบาดเจ็บ เขาก็กินอะไรไม่ลงอยู่แล้ว
ซางซ่งเหนียนวางผักที่ถือไว้ข้างๆ แล้วยกแขนพาดอกพิงกรอบประตู สายตาครึ่งหลับครึ่งต็มองไปทางเขา
ในดวงตานั้น明明ไม่มีความโกรธ แต่กลับทำให้หลินมั่วรู้สึกขนลุกไปทั้งหลัง: "ยังไง? หวงจู้อ๋างานยุ่งหรือ?"
"ไม่มีไม่มี" หลินมั่วรู้สึกได้เองว่าตัวเองคิดมากไป
ถ้าซางซ่งเหนียนรู้ว่าเขาเอาซูวั่นชิงไปไว้ที่ห้องตัวเอง แล้วเขาจะยังยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัยหรือ?
หลินมั่วหันไปทางเซินซินอี้ น้ำเสียงนุ่มนวลประจบประแจว: "ซินอี้ กลับเถอะ เธอก็ได้เจอญาติพี่น้องแล้ว เธอแค่มาหาข้าวกิน งานก็จัดให้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปคงไม่มารบกวนเราอีกแล้ว"
เซินซินอี้มองซูวั่นชิงอย่างเย็นชา ซูวั่นชิงยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าไร้เดียงสา: "พี่สะใภ้ ฉันให้พี่ชายช่วยหางานให้ มันทำให้พี่ลำบากหรือเปล่า... พี่สะใภ้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันเหลือพี่ชายเป็นญาติคนเดียวแล้ว..."
"พอแล้ว หุบปาก" เซินซินอี้หัวเราะเย็น แล้วหันหลังเดินออกไป รองเท้าส้นสูงเคาะกับพื้นซีเมนต์ดังแก๊กๆ
หลินมั่วถอนหายใจยาว เขาเหลียวมองซูวั่นชิงแวบหนึ่ง แล้วเตือนเสียงต่ำ: "อยู่เฉยๆ ให้นิ่งๆ"
จากนั้นก็ยิ้มให้ซางซ่งเหนียนแล้ววิ่งออกไปโดยไม่หันกลับ
"ซินอี้ เดินช้าๆ หน่อยสิ!" เสียงเรียกของหลินมั่วลอดเข้ามาจากข้างนอก
ซูวั่นชิงมองออกไปนอกประตู เห็นหลินมั่วเดินตัวงอตามหลังเซินซินอี้ แสงไฟสีเหลืองหม่นหน้าร้านบริการสวัสดิการสาดส่องจนเห็นชัดเจน
ซูวั่นชิงนึกภาพหนึ่งขึ้นมาในหัว
ห้าปีก่อน หลินมั่วจะออกไปทำงาน บนถนนดินแดงในหมู่บ้าน เขาก็เดินตัวงอตามหลังเธอแบบนี้
"วั่นชิง เธอวางใจได้ รอฉันไปถึงที่นั่นแล้วทำตัวมีอนาคต จะมารับเธอไปอยู่ด้วยกันให้สุขสบาย แม่ฉันฝากเธอด้วยนะ เธอคือความหวังเดียวในชีวิตฉัน..."
ซูวั่นชิงละสายตาไป วันนี้เธอได้เห็นแล้วว่ากระดูกของคนมันนุ่มขนาดไหน
ซางซ่งเหนียนยืนอยู่ข้างๆ เขามองซูวั่นชิง สาวน้อยคนนี้ตอนที่มองเงาหลังของหลินมั่วไป แม้ความท้อแท้และการประชดประชันตัวเองในแววตาจะซ่อนลึก แต่ก็ยังเผยออกมาให้เห็น
ซางซ่งเหนียนไม่สนใจเรื่องครอบครัวของหลินมั่ว เขาแค่อยากได้ข้าวร้อนๆ สักมื้อ ตอนเที่ยงในโรงอาหารก็แค่ฝืนกินไปสองคำ บ่ายนี้ก็อ้วกออกมาหมด
ซางซ่งเหนียน收回สายตา: "ตามฉันมา"
ซูวั่นชิงตั้งสติได้ เงยหน้ามองเขา
"อะไร? ไปไหน?" ซูวั่นชิงถาม
"ไปห้องพักฉัน"
ซูวั่นชิงดูผ้าปูที่นอนใหม่ แล้วมองซางซ่งเหนียนอีกที
จากที่หลินมั่วกับเซินซินอี้พูดเมื่อกี้พอจะฟังออกว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้กอง และหลินมั่วอยู่ต่อหน้าเขายังตัวสั่นเหมือนลูกหมา แสดงว่าซางซ่งเหนียนเป็นนายทหารใหญ่
ซูวั่นชิงไม่อยากเพิ่งมาถึงก็ไปหาเรื่องนายทหารใหญ่ เธอเป็นคนชนบทที่ไม่มีทะเบียนบ้าน ตอนนี้มีห้องเล็กๆ รกๆ สักห้อง มีงานเดือนละยี่สิบบาท เธออยากอยู่อย่างเงียบๆ สะสมเงิน แก้แค้นหลินมั่ว ไปกับซางซ่งเหนียน เดี๋ยววันไหนถูกเข้าใจผิดเป็นสายลับหรือมีปัญหาทางการเมืองขึ้นมาจะแย่
"ผู้กองซาง" ซูวั่นชิงลุกขึ้น มือทั้งสองข้างถูไปตามข้างตัว "ไม่ต้องแล้ว ฉันมีที่อยู่แล้ว คุณหาที่นอนมาให้ก็พอแล้ว ฉันอยู่ตรงนี้ก็ดีแล้ว ไม่รบกวนคุณพักผ่อน"
ซางซ่งเหนียนจ้องเธอ: "ไม่ไป?"
"ไม่ไป" ซูวั่นชิงส่ายหน้า ตอบอย่างเด็ดขาด
ซางซ่งเหนียนยกมือชี้ไปที่ผ้าห่มบนเตียง: "ซูวั่นชิง เธอก็ทิ้งสะพานหลังข้ามฟากเร็วไปหน่อยนะ? ไม่ใช่เมื่อคืนที่กลัวฉันจะไล่เธอออกแล้ว"
"งั้น... ผ้าห่มฉันคืนคุณ" ซูวั่นชิงก้มตัวลง กอดผ้าห่มผืนใหม่ขึ้นมา
ซางซ่งเหนียนไม่รับ เขามือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง มองเธอจากบนลงล่าง
"ได้ เธอไม่ไปก็ได้" ซางซ่งเหนียนพูดช้าๆ "ฉันจะไปบ้านผู้บัญชาการกองพลสักหน่อย เซินซินอี้ตอนนี้คงเพิ่งถึงบ้าน พอดีจะไปบอกเขาว่า ญาติห่างๆ ของหลินมั่วคนนี้ ภูมิหลังน่าสงสัยมาก"
ซูวั่นชิงกอดผ้าห่มแน่นขึ้น
เธอจ้องซางซ่งเหนียน เธอรู้สึกว่าวันที่ออกจากบ้านควรดูปฏิทินก่อนจะเผามาก เพิ่งจัดงานศพให้แม่หลินมั่วเสร็จแล้วออกมาก็เจอแต่เรื่องอัปมงคลจริงๆ
พอมาถึงก็เจอเรื่องไร้ยางอายของหลินมั่ว หันไปอีกทางก็เจอซางซ่งเหนียนผู้เจ้าเล่ห์
"ผู้กองซาง ผู้ชายอย่างคุณ จะมาข่มขู่ผู้หญิงอย่างฉันทำไม?" เสียงซูวั่นชิงสูงขึ้นเล็กน้อย
"วินัยเคร่งครัด ถ้าประชาชนแจ้งเบาะแสก็มีรางวัล" ซางซ่งเหนียนไม่รีบร้อน สายตาเยือกเย็นมองซูวั่นชิง
ซูวั่นชิงหายใจเข้าลึกๆ แล้วโยนผ้าห่มกลับไปบนเตียงไม้: "ผู้กองซาง ขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณ找我มีธุระอะไร?"
"ทำกับข้าว ไม่งั้นเธอคิดว่าอะไร?" ซางซ่งเหนียนยกผักที่ถืออยู่ขึ้น "ฝีมือทำอาหารเธอดีมาก แค่สองมื้อก็แลกผ้าห่มใหม่ของฉัน ไม่คุ้มนัก เธอเลยต้องทำให้อีกครั้ง"
ซูวั่นชิงอึ้งไป แม้เมื่อกี้เธอไม่ได้คิดอะไร แต่ก็คิดไปไกลจริงๆ ปรากฏว่าเขาอยากได้แค่... ก็ได้ ใครใช้เขา ก็ต้องเกรงใจเขา
"แค่มื้อเดียว今晚?" ซูวั่นชิงจ้องตาของเขา
"ไม่ วันละสามมื้อ" ซางซ่งเหนียนตอบ
ซูวั่นชิงอดไม่ได้ยกนิ้วชี้ไปที่ซางซ่งเหนียน: "ทหารอย่างคุณ ทำไมเหมือนนายทุนยังงั้น ไม่ใช่แค่ผ้าห่มผืนเดียวเหรอ ฉันคืนให้ก็จบ!"
ซางซ่งเหนียนไม่รีบร้อน ยื่นนิ้วเรียวของเขามากดนิ้วของซูวั่นชิงลง: "วันละสามมื้อ ค่าผักฉันออก ให้เดือนละยี่สิบบาทเป็นค่าจ้าง เธอก็กินด้วยกัน"
ซูวั่นชิงเม้มปาก: "ขอเบิกล่วงหน้าสิบหยวน"
ในตัวเหลืออยู่แค่สองหยวน ถึงแม้จะไม่ต้องใช้จ่ายที่นี่ แต่ผู้หญิงคนหนึ่งยังไงก็ต้องซื้อของบางอย่าง
ซางซ่งเหนียนมองซูวั่นชิงที่ปีนขึ้นจมูกได้เร็วเกินไปแบบนี้ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วหยิบธนบัตรยี่สิบหยวนจากกระเป๋ายัดใส่她的手: "ไปได้หรือยัง?"
ซูวั่นชิงมองธนบัตรสิบหยวนใหม่เอี่ยมสองใบ ดวงตาเป็นประกาย
มีเงินยี่สิบหยวนนี้ บวกกับที่ร้านบริการสวัสดิการอีกยี่สิบ ในชนบทนี่เท่ากับค่ากินอยู่ของบ้านใหญ่ทั้งบ้านครึ่งปีแล้ว
เธอรีบคว้าเงินใส่กระเป๋า: "ได้ค่ะ ผู้กองซาง ท่านสั่งเมนูได้เลย"
ซางซ่งเหนียนถูกท่าทางของซูวั่นชิงทำเอาหัวเราะออกมา แต่แล้วก็หันหน้าหงุดหงิดเดินเร็วๆ ออกไป
ตัวเองตั้งแต่คืนจนตอนนี้ยิ้มบ่อยเกินไปหน่อย แค่ข้าวมื้อหนึ่ง ปล่อยให้คนอื่นรู้เข้า เดี๋ยวดูไม่เหมาะสม
ซูวั่นชิงไม่รู้ความคิดในใจของซางซ่งเหนียน สองคนเดินเรียงหน้ากันตามทางเดินเล็กๆ ในเขตครอบครัวทหาร
ซางซ่งเหนียนขายาว ก้าวใหญ่ ซูวั่นชิงต้องวิ่งเหยาะๆ ถึงจะตามทัน
กลับมาถึงชั้นสามของอาคารอิฐแดง ซางซ่งเหนียนเปิดประตู
ในห้องยังเป็นแบบเมื่อคืน
ซางซ่งเหนียนชี้ไปที่ห้องครัว แล้วเดินไปนั่งลงที่โซฟา ขยี้ขมวดคิ้ว ท้องของเขาหดเกร็งเป็นตะคริว: "รีบหน่อย ครึ่งชั่วโมง ฉันต้องได้กินข้าว"