จากนั้นคนที่ดูเจ้าเล่ห์นิด ๆ และมีหูกลมสีขาวก็เดินตรงมาหาเธอ
ตอนนี้สูลินทำได้เพียงแยกพวกเขาจากหูเท่านั้น คนหูดำที่อยู่กับเธอเป็นหมาป่า ส่วนอีกสองคน คนหนึ่งมีหูกลมสีขาวเป็นเสือดาวหิมะ อีกคนมีหูกลมสีดำเป็นเสือดำ
......หมายความว่ายังไง พวกเขาสามคนกำลังพูดอะไรกัน
จะให้เธอไปกับคนที่มีหูเสือดาวหิมะเหรอ แล้วคนหูดำไม่ไปด้วยหรือ
ไม่จริงน่า จะทิ้งเธอไว้รอความตายเหรอ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำแบบนั้นนะ
สูลินปฏิเสธมือที่เฉินเฉินยื่นมา
จากนั้นสูลินก็กอดเอวหลินชิงจื้อแน่น พลางมองเขา
“หมายความว่ายังไง จะให้ฉันอยู่ที่นี่เหรอ คุณไม่ไปหรือไง ไม่ได้ ถ้าคุณไม่ไป ฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน”
จากนั้นเธอก็มองเฉินเฉินกับอีกคน “พวกคุณสองคนไปเถอะ ฉันจะพาเขาไปหาที่ซ่อน”
เฉินเฉินมองท่าทางของเธอ หูกลมสีขาวขยับเบา ๆ ก่อนจะยิ้ม “หึ~ ช่างน่าซาบซึ้งจริง ๆ แต่ไกด์เข้าใจผิดแล้ว”
ม่อหรานจื้อก้าวเข้ามาอธิบาย “ไกด์ ไม่มีใครจะทิ้งเซนทิเนลของคุณไว้ที่นี่ พวกคุณเดินช้าเกินไป เดี๋ยวสิ่งปนเปื้อนก็ไล่ตามมาทันแล้ว ผมจะพาเขาไปเอง”
หลินชิงจื้อรู้ว่าเธอไม่ได้ยิน จึงเข้าใจผิดไป
แต่เธอไม่ยอมทิ้งเขา เรื่องนั้นทำให้ในใจเขารู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งอบอุ่น
เขาลูบหัวเธอเบา ๆ โอบเอวเธอไว้ แล้วเดินไปหาเฉินเฉิน ก่อนชี้ไปที่ม่อหรานจื้อ “ให้เขาพยุงผม”
สูลินเข้าใจทันที
ขอแค่ไม่ต้องถูกทิ้งไว้รอความตายก็พอ
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้ว
“ทีนี้ได้หรือยัง ไปกันเถอะ” เฉินเฉินเดินเข้ามาแล้วยื่นมือออกไป