สายตาของเธอกวาดผ่านกล้ามหน้าท้องที่กระชับเป็นมัดของเขา รูปร่างสูงโปร่งดูดี แม้หุ่นจะเยี่ยม แต่ตอนนี้ไม่มีใครมีอารมณ์มองกล้ามหน้าท้องหรอก
อีกทั้งก็ไม่มีเสื้อผ้าอื่นแล้ว จะปล่อยให้เขาเปลือยท่อนบนอยู่แบบนี้ไม่ได้
เธอตั้งใจจะถอดเสื้อคลุมยุทธวิธีของตัวเองให้เขาสวม จึงยกมือชี้ไปยังที่กำบังตรงนั้น ก่อนหันไปมองหลินชิงจั๋วอย่างจริงจัง “ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อ แล้วเอาเสื้อคลุมให้คุณใส่”
เมื่อเห็นเธอจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หลินชิงจั๋วก็เอ่ยถามเป็นอย่างแรก น้ำเสียงแหบพร่า
“พวกคุณมีอาหารที่ไกด์กินได้ไหม?”
“รอเดี๋ยว” เฉินเฉินยกมือขึ้นทันที แล้วค้นกระเป๋ายุทธวิธีและสัมภาระติดตัวทั้งหมด สิ่งที่เทออกมาจากปลายนิ้วล้วนเป็นสารอาหารเข้มข้นสูงและเม็ดพลังงานที่เหมาะกับสภาพร่างกายของเซนทิเนล รวมถึงเสบียงสำหรับภารกิจ ไม่มีอะไรสักอย่างที่ไกด์กินได้
“ฉันไม่มี...” บ้าจริง ทำไมถึงไม่พกอาหารของไกด์มาบ้างนะ
ม่อหรานจื้อยกมือ ล้วงหลอดครีมสีเขียวอ่อนที่เนื้อครีมดูใสกระจ่างออกมาจากถุงเก็บของแนบตัว แล้วยื่นให้
“นี่ไม่ใช่อาหารเฉพาะสำหรับไกด์ แต่เป็นสารอาหารสูตรอ่อนโยนที่ใช้ได้ทั่วไป ทั้งเซนทิเนลและไกด์กินได้”
หลินชิงจั๋วยื่นมือไปรับ
สูลินเดินไปหลังแผ่นโลหะที่ใช้กำบัง แล้วรีบเปลี่ยนกลับไปสวมเสื้อผ้าของตัวเองที่เก็บมาจากปากถ้ำก่อนหน้านี้
ผ้าขี้ริ้วเปื้อนเลือดถูกขยำเป็นก้อนแล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ
เธอเดินออกมาพร้อมเสื้อคลุมยุทธวิธีที่ยังอยู่ในสภาพค่อนข้างสมบูรณ์
ภายในป้อมเฝ้าระวังมีแสงสลัว ด้านนอกยังมีเสียงทึบดังเป็นระยะ เมื่อสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์พุ่งชนม่านป้องกัน