“ตูม——”
เสียงระเบิดดังสนั่น รถหรูคันหนึ่งถูกแรงระเบิดยกจนหลังคาปลิว กระจัดกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ในแนวต้นไม้ที่ถูกแรงระเบิดซัดจนยับเยินไม่ไกลนัก เด็กหญิงตัวน้อยในชุดนักพรตคลานตะเกียกตะกายออกมาอย่างทุลักทุเล เธอถุยดินที่เพิ่งเคี้ยวเข้าไปเต็มปากออกมาสองที ก่อนจะเงยหน้าจ้องแสงไฟลุกโชน ใบหน้าเปื้อนมอมแมมเผยสีหน้าแยกเขี้ยวยิงฟัน
“บ้าเอ๊ย! ยัยตัวปลอมที่ยึดรังนกกางเขนไปครองนั่นคิดจะฆ่าฉันจริง ๆ สินะ”
【ฮี่ ๆ คราวนี้เจ้าบ้านก็เชื่อแล้วใช่ไหมว่าเนื้อเรื่องที่ระบบส่งให้เป็นเรื่องจริง รีบไปตระกูลซือกันเถอะ เปิดโปงธาตุแท้ของยัยตัวปลอม แล้วไล่เธอออกจากบ้านไปเสีย ไม่แน่อาจโกยค่าความรู้สึกมาได้อีกเพียบ~~】
ซือเถียนเถียนกลอกตาอย่างเอือมระอา “แน่ใจนะว่าถ้าฉันไปโวยวาย สุดท้ายคนที่ถูกไล่ออกจากตระกูลซือจะไม่ใช่ฉัน?”
【เอ่อ...】
ระบบเสี่ยวไต้ลังเลอย่างเห็นได้ชัด
ซือเถียนเถียนแค่นเสียงเบา ๆ ระบบตัวจิ๋วนี่สมองไม่ค่อยดี แต่ก็ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
ไม่นานมานี้ นักพรตเฒ่าที่รับเลี้ยงเธอมาก็ตายไป ก่อนตายนักพรตเฒ่ามีน้ำใจขึ้นมาสักครั้ง ช่วยตามหาญาติให้เธอได้สำเร็จ ได้ยินว่าพวกเขาเป็นตระกูลเศรษฐีในเมืองหาง เธอคิดว่าขอแค่ได้กลับไปอยู่ในรังคนรวย ไม่ต้องแทะหมั่นโถววันละสามมื้ออีกต่อไปแล้ว บางทีอาจได้กินหูฉลาม รังนก และเป๋าฮื้อทุกมื้อ แถมไม่ต้องจ้องเด็กแสบข้างบ้านวัยสิบขวบกินไก่ทอดจนต้องกลืนน้ำลายอีกด้วย
เธอจึงรีบเก็บห่อผ้า เตรียมออกจากอารามเต๋าโทรม ๆ ที่กำลังจะถูกรื้อถอนในไม่ช้า เพื่อไปหาพ่อแม่มหาเศรษฐีของตัวเอง
แต่ใครจะคิดว่าคืนนั้น ขณะที่เธอกำลังฝันหวานถึงการควักเงินเป็นฟ่อนออกมาใช้และโปรยเล่น ก็มีระบบชื่อเสี่ยวไต้เข้ามาผูกมัดกับเธอ พร้อมบอกว่าโลกใบนี้เป็นหนังสือชื่อ 《หลังความประหลาดเข้าครอบงำ คุณหนูตัวปลอมก็กลายเป็นที่รักของทุกคน》 จากนั้นก็ส่งเนื้อเรื่องทั้งหมดมาให้เธอ
หนังสือเล่มนี้เล่าถึงซือเยี่ยนเอ๋อร์ คุณหนูตัวปลอมที่ผูกมัดกับระบบโชคชะตามาตั้งแต่เด็ก เธอใช้ค่าความชื่นชอบเป็นสะพานดูดโชคชะตาของคนรอบข้างมาเติมโชคร้ายของตัวเอง หลังเกมประหลาดปรากฏขึ้นทั่วโลก เธอก็ยิ่งไร้ยางอาย ไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ดูดโชคชะตาของผู้คนจนหมดสิ้น ส่วนตัวเธอเหยียบย่ำกองกระดูกขาวโพลนของผู้คนนับไม่ถ้วน ฝืนชะตาด้วยโชคลาภที่พอกพูน แล้วผ่านเกมประหลาดแต่ละเกมไปได้อย่างง่ายดาย
ผู้คนที่อยู่รายล้อมเธอต่างรักและตามใจเธอ สุดท้ายก็พากันตายก่อนวัยอันควร
คนกลุ่มแรกที่ถูกสังเวยคือสมาชิกตระกูลซือผู้มั่งคั่ง ซึ่งเลี้ยงดูเธอมาจนโต แม้จะรู้ว่าอุ้มตัวมาผิดก็ยังทะนุถนอมเธอราวกับไข่มุกล้ำค่า โชคชะตาของพวกเขากลายเป็นบันไดขั้นแรกให้ซือเยี่ยนเอ๋อร์ และก่อนที่ความประหลาดจะครอบงำทั่วโลก พวกเขาก็ตายกันหมดไม่เหลือสักคน
ส่วนซือเถียนเถียนก็คือคุณหนูตัวจริงของตระกูลซือ ผู้ถูกซือเยี่ยนเอ๋อร์แย่งตัวตนไป ชะตาของคุณหนูตัวจริงช่างน่าอนาถ ซือเยี่ยนเอ๋อร์มองเธอเป็นเสี้ยนหนามตำตา
ตามเนื้อเรื่อง ก่อนที่เธอจะกลับไปถึงตระกูลซือ เธอจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างร้ายแรง คนขับถูกซือเยี่ยนเอ๋อร์ติดสินบนให้จงใจจัดฉาก ด้วยเหตุนี้ เธอจึงยังไม่ทันได้เข้าบ้านตระกูลซือก็ต้องเข้าโรงพยาบาล หลังผ่านการช่วยชีวิตอย่างหนัก เธอเสียโฉมและขาทั้งสองข้างพิการ แต่โชคดีที่ยังรักษาชีวิตไว้ได้
หลังจากถูกพากลับไปตระกูลซือ ซือเยี่ยนเอ๋อร์ก็ยังคอยชักนำ วางแผนใส่ร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อเดิมทีสมาชิกตระกูลซือก็ห่างเหินกับเธออยู่แล้ว เธอจึงถูกเข้าใจผิด ถูกชิงชัง ถูกดุด่า และยิ่งไม่มีใครเอ็นดู
สุดท้ายความตายของเธอกลับชัดเจน ต่างจากสมาชิกตระกูลซือที่ตายอย่างงุนงงเพราะเคราะห์ร้ายสารพัด
หลังสมาชิกตระกูลซือตายกันหมด ซือเยี่ยนเอ๋อร์ก็โยนเธอเข้าไปในถ้ำผี แล้วปล่อยให้ผีกัดกินทั้งเป็นจนตาย
เมื่อเห็นจุดจบของ “ตัวเอง” ซือเถียนเถียนก็ขนลุกซู่ ด้วยเหตุนี้วันนี้ตอนคนขับรถมารับ เธอจึงระวังตัวไว้ก่อน และเป็นไปตามคาด อุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นตามเนื้อเรื่อง เธอตัดสินใจฉับพลัน ล้วงค้อนเล็กที่นักพรตเฒ่าทิ้งไว้ให้จากแขนเสื้อ ทุบกระจกรถ แล้วฉวยจังหวะกระโดดลงแปลงดอกไม้ เลี่ยงชะตาขาพิการและเสียโฉมได้สำเร็จ
【เอ๊ะ เอ๊ะ เจ้าบ้านจะไปทางรถชนทำไม?】
ซือเถียนเถียนตอบ “ไปช่วยคน”
เธอพูดสั้น ๆ แล้วลุกขึ้นวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางจุดเกิดเหตุ คนขับรถน่าจะยังไม่ตายสนิท บางทีอาจช่วยชีวิตได้ทัน
แต่มีชายหนุ่มชุดดำไปถึงก่อนเธอหนึ่งก้าว เขาสูงผอม ผมด้านหน้ายาวจนปรกดวงตา ริมฝีปากบางเม้มแน่น คางเรียวซีด ดูเป็นคนเก็บตัวที่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับใคร หลังช่วยกันหามคนขับที่ยังมีลมหายใจเฮือกสุดท้ายลงจากรถ เขาก็หายลับไปทันที
ซือเถียนเถียนมองตามแผ่นหลังของเขา พลางถอนใจว่าช่างเป็นคนดีจริง ๆ เหมือนเหลยเฟิงผู้ช่วยคนโดยไม่หวังชื่อเสียง
จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจหมายเลข 110 “ฮัลโหล คุณตำรวจคะ ที่นี่คือถนนสายหนึ่งนอกอ่าวว่อหลง เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ร้ายแรง ฉันสงสัยว่าคนขับจงใจจัดฉากอุบัติเหตุเพื่อฆ่าฉันค่ะ
อะไรนะคะ มีผู้ต้องสงสัยไหม? มีค่ะ ฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ที่ตระกูลซือเพิ่งตามตัวกลับมา ฉันสงสัยว่าศัตรูของตระกูลซือรู้เรื่องนี้แล้วจงใจติดสินบนคนขับให้มาทำร้ายฉัน คุณตำรวจลองสืบจากทางตระกูลซือดูก็ได้ค่ะ”
【ว้าว สมกับเป็นเจ้าบ้าน ฉลาดจริง ๆ ถ้าเรื่องนี้ให้ตระกูลซือจัดการ ด้วยค่าความชื่นชอบที่นางเอกมีในใจคนตระกูลซือตอนนี้ ต่อให้สืบพบความจริงก็อาจทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้หายไป แต่ถ้าให้คุณตำรวจจัดการก็คนละเรื่อง ฮ่า ๆ พอสืบเจอความจริงก็ส่งเธอเข้าคุกไปเลย ร้องไห้น้ำตานองหน้าร้องเพลงคร่ำครวญหลังลูกกรง】
ซือเถียนเถียนหัวเราะคิก “ก็ธรรมดาน่า ฉันก็แค่พลเมืองดีผู้มีน้ำใจคนหนึ่งเท่านั้นเอง”
เมื่อตำรวจและรถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุ และซือเถียนเถียนให้ปากคำเสร็จแล้ว เธอก็ปฏิเสธไม่ให้ตำรวจหญิงหน้าตาดีไปส่ง ก่อนจะเดินเอื่อย ๆ ไปยังตระกูลซือด้วยตัวเอง
ตระกูลซือเป็นตระกูลมหาเศรษฐีจริง ๆ พวกเขาอาศัยอยู่ในเขตคฤหาสน์ว่อหลง ซึ่งเป็นย่านบ้านหรูระดับแนวหน้าของเมืองหาง คฤหาสน์หลังใหญ่หรูหราแบบมีรั้วรอบขอบชิด สนามด้านหน้ายังใหญ่กว่าอารามเต๋าโทรม ๆ ของเธอเสียอีก
พ่อบ้านพาเธอตรงเข้าไปในโถงคฤหาสน์ ทันทีที่ประตูเปิด เธอก็สบตากับนางเอกอย่างซือเยี่ยนเอ๋อร์ ซึ่งสวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบหรูดูมีระดับ
แรกเห็นเธอ ใบหน้าบอบบางราวดอกไม้สีขาวของซือเยี่ยนเอ๋อร์ก็เผยความตกใจและประหลาดใจออกมา
“พวกคุณทำอะไรกัน?”
เสียงตวาดดังขึ้น เด็กหนุ่มผมสั้นสีแดงคนหนึ่งพุ่งออกมาจากในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว เขากันซือเยี่ยนเอ๋อร์ไว้ข้างหลัง แล้วจ้องซือเถียนเถียนอย่างระแวดระวัง
“ซือเถียนเถียน อย่าคิดจะรังแกพี่สาวฉันนะ ฉัน ซือเจีย ยอมรับแค่ซือเยี่ยนเอ๋อร์เป็นพี่สาวคนเดียว ต่อให้เธอเป็นตัวจริงก็อย่าหวังจะไล่พี่สาวฉันไป ถ้าคิดจะรังแกเธอ ก็ข้ามศพฉันไปก่อน!”
ซือเยี่ยนเอ๋อร์หลบอยู่ข้างหลังเขา สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเหมือนกำลังจะร้องไห้ ราวกับถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจอย่างหนัก ทว่าความยินดีที่ซ่อนอยู่ลึกในดวงตากลับไม่อาจรอดพ้นสายตาของซือเถียนเถียนที่ยืนอยู่ตรงข้าม
ซือเถียนเถียนชะงักไป ก่อนหลุบดวงตากลมโตฉ่ำน้ำราวลูกกวางลงอย่างเศร้าสร้อย แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนหวานเจือความน้อยใจ “เข้าใจแล้ว น้องชาย”