“เหลวไหล!
ถ้าจะปรับตัวก็ไปปรับตัวที่ชนบทสิ มาขุดอะไรส่งเดชกลางถนนแบบนี้ได้ยังไง?”
“รีบกลบดินให้เรียบร้อย แล้วกลับบ้านไปลองเสื้อบุฝ้ายตัวใหม่ซะ”
“เอ่อ... มาแล้วครับ...”
หวังเจี้ยนจวินรับคำพลางยิ้ม ก่อนจะกลบดินปิดรูมดที่เพิ่งขุดขึ้นมา
ตลอดบ่าย เขาขุดรังมดไปแล้วหกรัง มดที่ฆ่าไปอย่างเดียวก็คงมีหลายหมื่นตัว
แต่คำศัพท์ที่เด้งออกมากลับมีแค่สามคำ
สองคำคือรวมพลังเล็กน้อยสู่ร่าง อีกคำคือตามกลิ่นสืบรอย
“เอ๊ะ? น่าจะมีกลไกป้องกันการฟาร์มมอนสเตอร์ซ้ำ ๆ สิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดคงมีจำนวนคำศัพท์ที่ดรอปได้จำกัด
ยิ่งฆ่าช่วงหลัง โอกาสดรอปคำศัพท์ก็ยิ่งต่ำลง”
“เก้าคำเหรอ?
ไม่สิ รวมพลังเล็กน้อยสู่ร่างดรอปจากมดดำตัวใหญ่ ออกมาห้าครั้ง
ถ้าอย่างนั้นคำศัพท์อีกชนิดก็น่าจะออกได้ห้าครั้งเหมือนกัน
ห้าครั้งก็คือขีดจำกัดแล้ว...”
“คิดอะไรอยู่ รีบกลับบ้าน!”
ระหว่างที่หวังเจี้ยนจวินกำลังครุ่นคิด เสียงของหวังจิ่งโจวก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขารีบเหยียบดินให้แน่นแล้วเดินกลับบ้าน
“เอ้า รับไปลองดู
ได้ยินน้องสาวแกบอกว่าแกถูกจัดให้ไปมณฑลเฮยหลงเจียง พวกเราเลยตั้งใจไปซื้อเสื้อหนังสุนัขมาให้สองตัว
ที่นั่นหนาวจนปวดกระดูก ถึงเวลาแล้วก็ระวังตัวให้ดี”
“ครับ ขอบคุณพ่อ”
หวังเจี้ยนจวินยิ้มรับ ก่อนจะสวมเสื้อหนังสุนัขลองดู
นอกจากจะมีกลิ่นคาวอยู่หน่อย ๆ แถมยังทิ่มคอแล้ว อย่างอื่นก็ใช้ได้
“ไม่เลวนี่ ใส่แล้วดูเข้าท่าอยู่!”
หลี่ซิ่วฉินเดินวนรอบหวังเจี้ยนจวินหนึ่งรอบ ก่อนจะหยิบห่อผ้าออกมาจากอกเสื้อ