รถไฟแล่นไปข้างหน้า ผ่านถังซาน ออกด่าน ผ่านเสิ่นหยาง ฉางชุน ฮาร์บิน…
ระหว่างทางเปลี่ยนจากรถด่วนเป็นรถธรรมดา จากรถธรรมดาเป็นรถยนต์ แล้วรถยนต์ก็…
เอาละ! รถยนต์ไม่ได้เปลี่ยนเป็นอะไรทั้งนั้น แค่จมลงไปในโคลน
“พวกเธอ ลงมาช่วยกันเข็นรถเร็วเข้า…”
เสียงตะโกนเรียกของทหารอาสาที่ท้ายรถดังขึ้น
หวังเจี้ยนจวิน จ้าวต้าหย่ง และคนอื่น ๆ จึงกระโดดลงจากรถ
“เจี้ยนจวิน นายว่าเดี๋ยวพวกเราจะได้อยู่กองพลเดียวกันไหม?”
“ไม่รู้สิ หวังว่าจะได้นะ!”
หวังเจี้ยนจวินถอนหายใจ ก่อนจะออกแรงยันท้ายรถ
ความหวังของจ้าวต้าหย่งพังทลายลง
นอกจากคนส่วนใหญ่จะถูกส่งไปทำงานที่ป่าไม้แล้ว ยังมีเยาวชนมีการศึกษาส่วนน้อยที่ถูกส่งไปชนบท
พวกเขาก็คือคนกลุ่มน้อยนั้นเอง
เที่ยวนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังคอมมูนถวนเจี๋ยถุน
“หนึ่ง สอง สาม ฮึบ—
หนึ่ง สอง สาม ฮึบ—
ออกแรงอีกหน่อย รถใกล้จะหลุดแล้ว!”
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น รถก็หลุดจากหล่มโคลนและขับออกมาได้ในที่สุด
“ขึ้นรถ… รีบขึ้นรถกัน อีก 5 กิโลเมตรก็ถึงคอมมูนของเราแล้ว
หัวหน้ากองพลทุกคนกำลังรอพวกเธออยู่”
“หา? ยังอีก 5 กิโลเมตรเหรอ? คอมมูนของเราอยู่ที่ไหนกันแน่?”
จ้าวต้าหย่งมองต้นสนสูงใหญ่รอบตัว ก่อนจะหย่อนก้นลงบนกระบะรถอย่างหมดแรง
“พอเถอะ เลิกบ่นได้แล้ว”
หวังเจี้ยนจวินมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าก็จนใจอยู่บ้าง