กลับถึงบ้าน ในเรือนเงียบสนิท ไม่รู้ว่านังหนูหวังฟางวิ่งหายไปไหนแล้ว
หวังเจี้ยนจวินกวาดตามองลานบ้าน ตอนนี้ทุกคนออกไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือเพียงผู้หญิงไม่กี่คนนั่งจับกลุ่มคุยเล่นอยู่ตรงมุมกำแพง
พอเห็นเขามองมา พวกหล่อนก็เงียบกริบทันที แล้วหันหน้าหนีไปโดยไม่รู้ตัว
หวังเจี้ยนจวินเบ้ปาก จุดเตาไฟ ต้มน้ำจนเดือดเต็มกาน้ำ แล้วราดลงไปตรงรังมดสองรังที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่ข้างกำแพง
ในเมื่อจะเก็บรวบรวมสิ่งมีชีวิต แล้วจะมีอะไรเร็วไปกว่าฆ่ามดอีกล่ะ?
น้ำเดือดหนึ่งกานั้นคร่าชีวิตมดไปนับหมื่น
【ติ๊ง! เก็บรวบรวมมดดำตัวใหญ่สำเร็จ กำลังวิเคราะห์】
【ติ๊ง! เก็บรวบรวมมดเหลืองตัวเล็กสำเร็จ กำลังวิเคราะห์】
【ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ ทำภารกิจสังหารในการโจมตีครั้งเดียวสำเร็จ ชิงคำคุณสมบัติสำเร็จ】
【ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ ทำภารกิจสังหารในการโจมตีครั้งเดียวสำเร็จ ชิงคำคุณสมบัติสำเร็จ】
【ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ ทำภารกิจสังหารในการโจมตีครั้งเดียวสำเร็จ ชิงคำคุณสมบัติสำเร็จ】
【ได้รับคำคุณสมบัติสีขาว รวมพลังเล็กน้อยสู่ร่าง】
【ได้รับคำคุณสมบัติสีขาว ตามกลิ่นสืบรอย】
……
ชั่วขณะนั้น เสียงแจ้งเตือนดังรัวขึ้นไม่ขาดสาย จนหวังเจี้ยนจวินปวดหัวตุบ ๆ
มองซากมดเกลื่อนพื้นแล้ว เขาก็ได้แต่เกาหัวอย่างจนใจ
“เอ๊ะ? อัตราดรอปต่ำขนาดนี้เลยเหรอ? นอกจากจะได้แต่คำคุณสมบัติสีขาวแล้ว ยังมีแค่หกคำอีก”
“ดูท่าสองคำแรกก่อนหน้านี้จะเป็นรางวัลจากการสังหารครั้งแรก
อืม คำหนึ่งเป็นการสังหารในการโจมตีครั้งเดียว อีกคำเป็นการต่อสู้ประชิดตัว หลังจากนั้นอัตราดรอปของคำคุณสมบัติก็ไม่ได้สูงขนาดนั้นแล้ว”