หลินเซียวกลับมายังสำนักชิงกวง
เขาทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฝึกฝนทุกวัน กินข้าว นอนหลับ ใช้ชีวิตอยู่นอกสายตาของศิษย์ทุกคนในสำนักชิงกวง
สามวันต่อมา
ข่าวระเบิดลูกหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วแคว้นฉู่ ทั่วหล้าฮือฮา
องค์ชายเก้าแห่งแคว้นใหญ่ชู่ ถูกคนของสำนักชิงกวงลอบสังหาร ผู้ลงมือต้องสงสัยคือเจ้าสำนักชิงกวงจางหยุนอี้
เมื่อข่าวนี้ออกไป ก็สะเทือนทั้งแคว้นฉู่
ผู้คนนับไม่ถ้วนถอนหายใจว่าองค์ชายเก้าเป็นเยาวชนวีรบุรุษ แต่กลับมาตายกลางทาง
ก็มีผู้คนนับไม่ถ้วนประหลาดใจว่าเจ้าสำนักชิงกวงจางหยุนอี้กล้าหาญราวกับกลืนน้ำเต้า
ต่อข่าวนี้ สำนักชิงกวงย่อมได้ยิน ก็ตกอยู่ในความหวาดกลัวทันที
ด้วยเหตุนี้ ผู้เฒ่าทุกคนจึงไปซักถามจางหยุนอี้ด้วยกันว่าได้ฆ่าองค์ชายเก้าจริงหรือไม่
จางหยุนอี้ไม่ได้ทำ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับ
สุดท้าย ผู้เฒ่าทุกคนก็เลือกที่จะเชื่อจางหยุนอี้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาอยู่ร่วมสำนักกันมานาน ย่อมเข้าใจนิสัยใจคอของจางหยุนอี้เป็นอย่างดี
จากนั้น สำนักชิงกวงก็ประกาศแก่ชาวโลกทันทีว่าพวกเขาไม่ได้ลอบสังหารองค์ชายเก้า พวกเขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับองค์ชายเก้าเลยทั้งสิ้น มีคนใส่ร้ายป้ายสีสำนักชิงกวง
แต่ต่อข้อแก้ต่างนี้ ราชวงศ์ใหญ่ชู่ไม่สนใจ
วันที่สอง ราชวงศ์ใหญ่ชู่ก็ออกประกาศ ระบุว่าสำนักชิงกวงเป็นกบฏต่อแคว้นฉู่ และจะยกทัพมาปราบในไม่ช้า
ในเวลาเดียวกัน กองทัพชั้นยอดของแคว้นใหญ่ชู่ กองทัพเพลิงเข้มแสนนาย ภายใต้การนำของราชาวารสยามเสาเทวดาค้ำฟ้าแห่งแคว้นใหญ่ชู่ ก็เคลื่อนทัพไปยังสำนักชิงกวงราวกับกระแสน้ำเชี่ยว
แคว้นฉู่สั่นสะเทือน สี่สำนักใหญ่ตกใจหวาดกลัว กองกำลังเล็กใหญ่ที่นับไม่ถ้วนตื่นตระหนก
……
สำนักชิงกวง
“รีบไปเถิด! อย่างช้าไม่เกินสามวัน กองทัพเพลิงเข้มก็จะบุกมาแล้ว ถ้าไม่ไปก็ไม่ทันการแล้ว!”
“สำนักชิงกวง ขอโทษด้วย ไม่ใช่ข้าหลี่หู่กลัวตาย ในบ้านข้ามีแม่แก่อายุแปดสิบ ข้างล่างมีลูกเล็กสามขวบ ข้าตายไม่ได้!”