"ศิษย์น้องรั่วหลิง เจ้าไม่ใช่คู่มือของข้า มีแต่จะนำความอัปยศมาสู่ตนเองเท่านั้น!"
เฟิงหยวนส่ายหน้า เขาเป็นผู้มีพลังขั้นทะลวงเส้นลมปราณสาม ส่วนอีกฝ่ายเป็นเพียงขั้นทะลวงเส้นลมปราณสอง ไม่อาจเป็นคู่มือของเขาได้
"ดูกระบี่!"
จางรั่วหลิงไม่สนใจสิ่งใด กระบี่ยาวในมือสั่นสะเทือน พุ่งแทงไปยังเฟิงหยวน
กระบี่นี้ทั้งเร็วทั้งโหด ประกายกระบี่ราวสายน้ำ ผูกพันไม่ขาดสาย
เฟิงหยวนเห็นเช่นนั้น รีบยกดาบขึ้นปิดป้อง
เปรี๊ยง!
กระบี่ยาวแทงลงบนตัวดาบ เกิดเสียงโลหะกระทบกัน
โจมตีไม่สำเร็จ จางรั่วหลิงเปลี่ยนท่าในทันที ประกายกระบี่วาดส่าย โจมตีเฟิงหยวนไม่หยุด
เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง!
เฟิงหยวนมั่นคงดุจเขาไท่ซาน บ้างปิดป้อง บ้างฟันผ่า สกัดกั้นการโจมตีต่อเนื่องของจางรั่วหลิงเอาไว้ได้ทั้งหมด
"ศิษย์น้อง เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้ากระนั้นหรือ?"
เฟิงหยวนเริ่มโมโห เขาเป็นฝ่ายตั้งรับตลอดเวลา แต่อีกฝ่ายกลับโจมตีไม่หยุด ทำให้ไฟโทสะในใจเขาพลุ่งพล่านขึ้นมา
แม้อีกฝ่ายจะเป็นลูกสาวเจ้าสำนัก แม้อีกฝ่ายจะงดงามเพียงใด
แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ให้ใครมารังแกได้
"ข้าจะให้เจ้ารู้ถึงช่องว่างระหว่างเจ้ากับข้า!"
เฟิงหยวนตวาดอย่างดุดัน ใช้ดาบปัดกระบี่ยาวที่พุ่งเข้ามา แล้วลงมือทันที
"วิชาดาบสายลม!"
ดาบยาวในมือเฟิงหยวนฟันออกในพริบตา ประกายดาบวาบเร็วราวสายฟ้า พัดพากระแสลมคำราม
วิชาดาบสายลมเป็นหนึ่งในสุดยอดวิชาระดับล่างของสำนักชิงกวง ศิษย์ชั้นในหลายคนฝึกฝนวิชาดาบนี้
ส่วนเฟิงหยวนฝึกวิชานี้มาห้าปี บ่มเพาะจนใกล้จะถึงขั้นสมบูรณ์ พลังทำลายล้างหาใครเทียบได้ยาก
ครืน!
ฟันหนึ่งออกมา ประกายดาบวาบเร็วราวสายฟ้า คมกริบไร้เทียมทาน จางรั่วหลิงไม่อาจต้านทานได้ ถูกฟันกระเด็นออกไปในพริบตา ล้มลงกับพื้นโดยตรง
ปัก!
จางรั่วหลิงอ้าปากพ่นเลือดออกมา ที่บ่าของนาง เสื้อผ้าถูกประกายดาบฉีกขาดเป็นรอยแผล เลือดซึมออกมาเป็นสาย
"ศิษย์น้อง ครั้งนี้ถือเป็นการสั่งสอนเจ้า!"
เฟิงหยวนพูดเย็นชาแล้วก็หันหลังเดินจากไป เขาก็กลัวว่าจางรั่วหลิงจะตามรังควาน อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นลูกสาวเจ้าสำนัก เขาไม่กล้าทำอะไรมากเกินไปจริง ๆ
"เจ้า...!"
จางรั่วหลิงใบหน้าแดงก่ำ แต่อึ้งพูดไม่ออก
สำหรับชัยชนะของเฟิงหยวน เหล่าศิษย์ที่ชมอยู่ในหุบเขาผยาซีไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด
อย่างไรเสียเฟิงหยวนก็อายุมากกว่า มีพลังสูงกว่าจางรั่วหลิง
"เฟิงหยวน!"
บนเนินเขา หลินเซียวเห็นภาพนี้ ใบหน้าถมึงทึงลง
หลานสาวผู้น้อยของตน ตัวเองยังไม่ยอมดุด่าว่า กลับถูกเฟิงหยวนทำร้ายบาดเจ็บ
หลินเซียวไม่ใช่คนถือตัว ไม่ปล่อยให้เรื่องเช่นนี้ผ่านไปโดยไม่สนใจ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะลงมือ เขาหันหลังเดินจากไป
วันรุ่งขึ้น
เฟิงหยวนกับศิษย์น้องอีกสี่คน ออกจากสำนัก มุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆ ใต้เขา
ใต้เขาสำนักชิงกวงมีเมืองเล็ก ๆ อยู่เมืองหนึ่ง ปกติศิษย์สำนักชิงกวงชอบไปดื่มสุราในเมือง หรือซื้อของใช้จำเป็นในชีวิตบางอย่าง
"ศิษย์พี่เฟิง เมื่อวานเจ้าทำร้ายศิษย์พี่รั่วหลิง จะไม่ถูกลงโทษจากสำนักหรือ?"
ศิษย์น้องคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ไม่ต้องห่วง หล่อนเป็นฝ่ายลงมือกับข้าก่อน ศิษย์นับไม่ถ้วนเป็นพยาน ต่อให้เป็นผู้อาวุโสฝ่ายกฎหมายก็ไม่มีอะไรจะพูด"
เฟิงหยวนส่ายหน้า แล้วพูดต่อ: "อีกอย่าง ข้าลงมือมีสติยับยั้งชั่งใจ บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น พักรักษาสองสามวันก็หายดี"
"อย่างนั้นก็ดี แต่ต่อไปศิษย์พี่เฟิงเจ้า อย่าไปพูดจาเกี่ยวกับอาจารย์น้อยอีกเลย ไม่งั้นศิษย์พี่รั่วหลิงจะมาหาเรื่องเจ้าอีก!" ศิษย์น้องเตือน
"หึ ใครจะไปรู้ว่านางจะเข้าข้างหลินเซียวนั่นถึงเพียงนี้?"
เฟิงหยวนแสดงสีหน้าเหยียดหยาม แล้วพูดต่อ: "ข้าแค่พูดความจริงอย่างหนึ่งเท่านั้นเอง"
หลายคนเดินไปพลางคุยไปพลาง
ในขณะนั้นเอง จากภายในป่าด้านข้าง มีเงาร่างหนึ่งโผล่ออกมาอย่างรวดเร็ว ขวางทางพวกเขาไว้
เฟิงหยวนและพวกเงยหน้ามองไป สะดุ้งตกใจในใจทันที
เห็นเพียงผู้มาเยือน สวมชุดยาวสีเทา รูปร่างค่อนข้างอ้วน ใบหน้าสวมหน้ากากไม้ มองไม่เห็นใบหน้า
"ใครกัน?"
เฟิงหยวนและพวกตกใจในใจ บริเวณเชิงเขาสำนักไม่ไกลกันนัก ยังมีคนดักปล้นอีกหรือ หาเรื่องตายกันหรือไง?
"เฟิงหยวน ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว"
หลินเซียวมองเฟิงหยวนตรงหน้า พูดอย่างเรียบเฉย
เขารู้ว่าเหล่าศิษย์ชั้นในอย่างเฟิงหยวนชอบไปดื่มสุราในเมืองเล็ก ๆ ด้านล่าง จึงมาคอยอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่
เดิมทีเขาตระเตรียมใจจะรออยู่หลายวันแล้ว ไม่คิดว่าวันแรกอีกฝ่ายก็จะโผล่มา
"รอข้า?"
เฟิงหยวนหรี่ตา คิดในใจอย่างสงสัยไม่น้อย
"เมื่อวานเห็นวิชาดาบสายลมของเจ้าไม่เลว พอดี ข้าก็ฝึกวิชาดาบสายลมเหมือนกัน รับดาบข้าสักนี่หนึ่งหรือไม่?"
หลินเซียวพูดเรียบเฉย
"เจ้าเป็นใคร?"
เฟิงหยวนขมวดคิ้วถาม
ฝึกวิชาดาบสายลมด้วย?
เมื่อวานเห็นวิชาดาบสายลมของเขาด้วย?
ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าคนตรงหน้า ก็เป็นศิษย์ของสำนักชิงกวงเช่นกัน
"ดูดาบ!"
หลินเซียวขี้เกียจพูดจาไร้สาระ เท้าก้าวหนึ่ง พุ่งออกไปหาอีกฝ่ายทันที
วินาทีถัดมา ดาบยาวหลุดจากฝัก
เคร้ง!
ในพริบตา ประกายดาบสว่างวาบพุ่งขึ้นสู่ฟ้า พัดพาเงาดาบเต็มท้องฟ้า
วิชาดาบสายลม — เงาราบสายลม
ดาบนี้ทรงพลังหนักหน่วง ดาบนี้รวดเร็วดุจสายฟ้า ดาบนี้เงาตัดอากาศ
หลินเซียวไม่ได้ใช้พลังของตนเองกดเฟิงหยวน เขาเพียงใช้พลังขั้นทะลวงเส้นลมปราณสามเท่านั้น
แต่ทว่า วิชาดาบสายลมระดับสมบูรณ์ พลังทำลายล้างยิ่งใหญ่กว่าระดับใกล้สมบูรณ์ของเฟิงหยวนอยู่หลายชั้น
"อะไรนะ?!"
เฟิงหยวนตกใจสุดขีด รีบยกดาบขึ้นรับ
แต่ดาบยาวในมือของเขากระเด็นออกไปในพริบตา ตัวเขาถูกแรงสั่นสะเทือนถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว แล้วก้นกระแทกพื้นนั่งลงไปกับพื้น
บริเวณทรวงอกเจ็บแปลบ ๆ เฟิงหยวนก้มหน้ามอง เห็นเพียงกลางอกของตนเอง มีรอยแผลลึกจนเห็นกระดูก
เลือดพุ่งทะลักออกมา ในพริบตาเปื้อนเสื้อผ้าของเขาจนแดงฉาน
"อ๊า!"
เฟิงหยวนร้องด้วยความเจ็บปวด รีบเอามือกดบาดแผลที่พ่นเลือด
เฟิงหยวนในใจตกตะลึงไม่น้อย อีกฝ่ายมีพลังเท่าเขา กลับฟันเดียวก็เอาชนะเขาได้
วิชาดาบสายลมของอีกฝ่าย พลังทำลายล้างกลับยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้
นี่คือวิชาดาบสายลมระดับสมบูรณ์หรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?
"ศิษย์พี่เฟิง!"
เหล่าศิษย์น้องข้างกายเฟิงหยวน เปลี่ยนสีหน้าตกใจทันที มีสองคนรีบเข้าไปประคองเฟิงหยวน อีกสองคนชักดาบกระบี่ออกมา จ้องมองหลินเซียวอย่างระแวดระวัง
"เจ้าอ่อนแอเกินไป!"
หลินเซียวส่ายหน้า เขาลงมือด้วยพลังระดับเดียวกัน อีกฝ่ายยังรับดาบแม้แต่ครั้งเดียวไม่ได้
แท้จริงแล้ว เมื่อครู่เขายั้งมือไว้แล้ว ไม่งั้นดาบเดียวก็สามารถตัดหัวอีกฝ่ายได้แล้ว
จากนั้น หลินเซียวไม่รั้งอยู่นาน หันหลังวิ่งออกไป พุ่งเข้าไปในป่าเล็ก ๆ ข้างทาง
ครึ่งชั่วยามต่อมา
หลินเซียวถอดหน้ากากออก เปลี่ยนชุดใหม่ และนำเสื้อผ้าที่สอดไว้ด้านในจนตัวอ้วนออกมา แล้วเดินเข้าไปในเมืองเล็ก ๆ ใต้เขา
ทานอาหารหนึ่งมื้อ เดินเล่นรอบเมืองเล็ก ๆ รอบหนึ่ง หลินเซียวก็กลับมาสำนักชิงกวง
หลินเซียวตรงกลับไปยังสุสานหลังเขา ฝึกฝนต่อไป
แต่ทว่า หลินเซียวไม่รู้เลย เพราะเขาสั่งสอนเฟิงหยวน ในสำนักชิงกวงจึงเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นไม่น้อย