“พวกเราพักโรงเตี๊ยมแล้วอย่างไร ไม่พักแล้วอย่างไร?” หนึ่งในบุรุษร่างใหญ่ถามลู่เหยียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“หากพักโรงเตี๊ยม พวกเจ้าก็เป็นแขกของข้า ข้าย่อมปฏิบัติต่อพวกเจ้าอย่างสมเกียรติ หากไม่พัก พวกเจ้าจงออกไปให้หมด หรือจะให้เขาโยนพวกเจ้าออกไปก็ได้”
ลู่เหยียนยิ้มน้อย ๆ พลางชี้ไปทางพานสือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
แม้เขาจะยิ้มอยู่ แต่คนทั้งแปดที่นั่งอยู่บนพื้นกลับใจหายใจคว่ำ
ความร้ายกาจของพานสือ พวกเขาล้วนประจักษ์กับตัวแล้ว ต่อให้พวกเขาร่วมมือกัน ก็หาใช่คู่ต่อสู้ของพานสือไม่ การก่อเรื่องที่นี่ย่อมไม่ใช่การกระทำอันชาญฉลาด
พวกเขามาครานี้ก็เพื่อจับกุมผู้ใดผู้หนึ่ง และผู้นั้นก็อยู่ในโรงเตี๊ยมนี้ จึงจะพรากจากไปเช่นนี้ก็มิได้
หลายคนสบตากัน กล่าวออกมาแทบจะพร้อมกันว่า
“พวกเราพักโรงเตี๊ยม”
ลู่เหยียนได้ฟัง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เบ่งบานยิ่งขึ้น
“พักโรงเตี๊ยมก็ดีสิ พักโรงเตี๊ยมดีนัก มา มาเข้าแถวเรียงหนึ่ง ข้าจะลงทะเบียนให้”
ลู่เหยียนยิ้มร่าพลางเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์
คนทั้งแปดพยุงกันและกันลุกขึ้นยืน มาที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างว่าง่าย
“ชื่อ”
“หวังหู่”
“ดี คนต่อไป”
“หนิวซาน”
......
แปดคนให้ความร่วมมืออย่างดี เอ่ยชื่อของตนอย่างซื่อสัตย์
สมุดลงทะเบียนของลู่เหยียนที่นี่ บันทึกข้อมูลน้อยกว่าโรงเตี๊ยมอื่นอยู่บ้าง
โรงเตี๊ยมอื่นเมื่อลงทะเบียนข้อมูลของแขก นอกจากต้องบันทึกชื่อแล้ว ยังต้องลงทะเบียนถิ่นกำเนิด อาชีพ มาจากที่ใด กำลังจะไปที่ใด มาทำสิ่งใด เป็นต้น ข้อมูลที่บันทึกนั้นละเอียดมาก