"รวมห้าสิบตำลึง" ลู่เหยียนกล่าว
พวกเขาพักในห้องธรรมดา แปดคนขอสี่ห้อง หลินซานพักคนเดียวหนึ่งห้อง
ห้องธรรมดาสี่ห้องรวมกับอาหารที่เพิ่งกิน ลู่เหยียนคิดเงินพวกเขาห้าสิบตำลึง
"ห้าสิบตำลึง? ทำไมไม่ไปปล้นเสียล่ะ!"
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งร้องขึ้นมาทันที คนอื่นก็สีหน้าไม่พอใจ
แม้แต่นักพรตสวมหมวกก็ขมวดคิ้ว
สี่ห้องกับข้าวหนึ่งมื้อ กลับคิดเงินห้าสิบตำลึง แพงเกินไปจริงๆ
"ใจเย็นๆ ก่อน" ลู่เหยียนยิ้ม "ก่อนหน้านี้ข้าเตือนพวกท่านแล้ว ว่าโรงเตี๊ยมของเราอาหารแพง พวกท่านเองที่ยืนยันจะสั่ง บอกว่าไม่ขาดเงิน ตอนนี้จะไม่ยอมจองไม่ได้นะ"
ลู่เหยียนหันไปทางหลินซาน "ท่านจ่ายแค่ห้าตำลึงก็พอ ขนมเป้งสองลูกนั้นถือว่าเราเลี้ยง"
หลินซานพยักหน้า "ตอนนี้ข้าไม่มีเงินติดตัว"
"ไม่มีเงินหรือ" ลู่เหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย "เช่นนั้นก็พักไม่ได้ แต่เนื่องจากสถานการณ์พิเศษ ข้ายอมให้ท่านพักเรือนฟืนคืนหนึ่ง ว่าอย่างไร?"
"ได้"
หลินซานตอบรับโดยไม่ลังเล ไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย
แต่ที่เขายอมรับ คนอื่นกลับไม่ยอม
"ท่านหลิน จะพักเรือนฟืนได้อย่างไร?"
"ใช่แล้ว ท่านหลิน อยู่กับพวกเราเถอะ"
"ท่านหลิน ข้าออกเงินให้ เรือนฟืนไม่ใช่ที่สำหรับคนอยู่"
...
ทุกคนไม่อยากให้หลินซานพักเรือนฟืน แม้แต่นักพรตสวมหมวกก็ออกมาขวาง
แต่หลินซานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด: