เอี๊ยด...
ซูฉานผลักประตูห้องเข้าไป โดยมีเสี่ยวเหมยถือกล่องอาหารตามหลังมา
ภายในห้องมีสตรีงามผู้หนึ่งเอนกายอยู่บนเตียง สีหน้าค่อนข้างซีดเซียว ทว่ามิอาจปิดบังราศีมั่งคั่งได้ ใบหน้าของนางคล้ายคลึงกับซูฉานอยู่หลายส่วน เพียงแต่ดูเป็นผู้ใหญ่และสง่างามสูงศักดิ์กว่าซูฉาน
“ท่านแม่”
ซูฉานเดินไปข้างเตียง
สตรีงามผู้นี้คือมารดาของซูฉาน ฮูหยินนายอำเภอแห่งท้องถิ่น
“ท่านแม่รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?” ซูฉานนั่งลงข้างเตียง มองมารดาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“แม่ไม่เป็นไร” ฮูหยินซูมองบุตรสาว แล้วยิ้มบาง ๆ “ท่านหมอบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าแม่เพียงไม่คุ้นกับสภาพแวดล้อม อีกสักพักเมื่อปรับตัวได้ก็จะดีขึ้น”
“ผ่านมาตั้งเดือนกว่าแล้วนะเจ้าคะ” ซูฉานเอ่ย
ซูเซี่ยนลิ่งมารับตำแหน่งที่นี่ได้เดือนกว่าแล้ว
นับตั้งแต่มาถึงที่นี่ สุขภาพของฮูหยินซูก็ไม่สู้ดีมาโดยตลอด ทั้งยังไม่ค่อยอยากอาหาร
เคราะห์ดีที่หลังจากหมอปรับยาบำรุง ร่างกายของนางก็ดีขึ้นไม่น้อย เพียงแต่ความอยากอาหารยังไม่กลับคืน หลายวันมานี้กินได้ไม่มาก สีหน้าจึงย่อมไม่สดใสนัก
“ไม่เป็นไรหรอก” ฮูหยินซูยิ้มเอ่ย
นางเองมิได้ใส่ใจนัก
ยามนี้นอกจากไม่มีเรี่ยวแรงและเบื่ออาหารแล้ว ก็ไม่มีอาการผิดปกติอื่นใด
“ท่านแม่ ข้าซื้อของกินมาให้ ลองชิมดูว่าเข้าปากหรือไม่”
ซูฉานส่งสัญญาณให้เสี่ยวเหมยนำกับข้าวในกล่องออกมาวางบนถาด แล้วยกไปวางข้างเตียง