สวี่กวงโบกมือ กลุ่มคนถือธนูจำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังเขา
เขาจ้องไปยังสมรภูมิไม่ไกล พึมพำกับตนเอง: "รู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าต้องมา ข้าจะไม่เตรียมการไว้ได้อย่างไร?"
ที่แท้ สวี่หนิงใช้เพียงพลธนูบางส่วนแสร้งจะยิงธนูเพลิงเข้าโรงเตี๊ยม ส่วนพลธนูที่เหลืออีกมากมาย กลับซ่อนตัวอยู่ในที่มืดเช่นเดียวกับเขา
หน้าที่ของพวกเขา ย่อมคือการซุ่มโจมตี
เมื่อมือของสวี่กวงลดลง พลธนูเบื้องหลังเขาต่างระดมยิงธนูออกไป
ทิศทางของลูกธนู มุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่เนี่ยซ่านและพานสืออยู่
แต่ขณะนั้น ทั้งสองได้ปะปนเข้ากับกลุ่มพลธนูอย่างสิ้นเชิงแล้ว ดังนั้น พลธนูราชสำนักเหล่านี้ จึงเป็นเป้าหมายที่ถูกลูกธนูเล่นงานเช่นกัน
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ยิ่งน่าสังเวชยิ่งกว่าเดิม
ก่อนหน้านี้เพราะมีคำสั่งของลู่เหยียน เนี่ยซ่านและพานสือจึงผ่อนปรนให้ แต่ลูกธนูที่พุ่งมานี้หาได้ปรานีพวกเขาไม่
ผลก็คือ พวกเขามิได้ตายด้วยน้ำมือเนี่ยซ่านและพานสือ หากตายด้วยน้ำมือพวกเดียวกันเอง
เนี่ยซ่านและพานสือทั้งสองคิดไม่ถึงว่าสวี่กวงจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ แม้ชีวิตพวกพ้องเองก็ไม่แยแส
ทั้งสองได้รับบาดเจ็บบ้างเล็กน้อย
ลูกธนูยังคงพุ่งมา ทั้งสองหลบหลีกติดต่อกัน ค่อนข้างจะโกลาหล
พวกเขาเป็นยอดฝีมือจริง แต่ก็เป็นมนุษย์ เผชิญลูกธนูหนาแน่นเช่นนี้ ไร้หนทางจะสู้ ได้แต่พึ่งพากำลังภายในค้ำจุน