ขณะที่ซุนถงและคนอื่น ๆ กำลังกินอาหารของโรงเตี๊ยม ทั้งเจ็บปวดทั้งสุขสำราญ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน
ลู่เหยียนพลันกระปรี้กระเปร่า รีบให้เนี่ยซ่านไปเปิดประตู
ยามนี้เป็นเวลากลางคืน!
มีคนมาหาถึงประตูในเวลาเช่นนี้ ส่วนใหญ่ย่อมต้องการเข้าพัก!
ไม่นาน เนี่ยซ่านก็พาคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
เมื่อซุนถงและคนอื่น ๆ เห็นคนที่อยู่ด้านหลังเนี่ยซ่าน ต่างก็ชะงักงันแทบจะพร้อมกัน
คนผู้นั้นคล้ายไม่ได้สังเกตสีหน้าของซุนถงและคนอื่น ๆ นางหาที่นั่งว่างแล้วนั่งลงตามลำพัง สีหน้าไม่แสดงความผิดปกติหรือความลังเลแม้แต่น้อย
«แขกต้องการรับอาหารอะไรหรือ?» เนี่ยซ่านถาม
«ผัดกับข้าวมาสองอย่างตามสะดวก» น้ำเสียงของแขกเย็นชา ทั้งแฝงไอหนาวจาง ๆ «แล้วเตรียมห้องชั้นเลิศให้ข้าห้องหนึ่ง»
«ได้ แขกรอสักครู่»
เนี่ยซ่านเดินไปทางห้องครัว ส่วนแขกที่เพิ่งเข้ามาก็รินชาให้ตนเองแล้วจิบอย่างไม่ใส่ใจ
เวลานี้ ลู่เหยียนก็หันไปมองคนผู้นั้นเช่นกัน
ทันทีที่นางสั่งอาหารและบอกว่าจะพักที่นี่ ขอบเขตพลังของลู่เหยียนก็ยกระดับจากขั้นสุดยอดช่วงกลางขึ้นสู่ขั้นสุดยอดช่วงปลาย!
«แขกที่เพิ่งเข้ามาผู้นี้ ที่แท้เป็นยอดฝีมือขั้นสุดยอดช่วงกลาง»
ลู่เหยียนลอบตื่นตะลึง
ในตอนนั้นเอง ลู่เหยียนสังเกตเห็นว่าซุนถงและคนอื่น ๆ หยิบอาวุธที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา จากนั้นก็กรูกันเข้าล้อมแขกที่เพิ่งเข้ามา
ลู่เหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาในทันทีว่า
แขกที่เพิ่งเข้ามาผู้นี้ก็คือเจียงเสวี่ยลั่ว ผู้ที่ซุนถงและคนอื่น ๆ เฝ้ารอมาสองวันแล้ว!