ขณะที่ลู่เหยียนกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการโรงเตี๊ยมของตนอย่างไร จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
ลู่เหยียนหันกลับไป หลิ่วโหรวเดินมาถึง
ลู่เหยียนชะงักเล็กน้อย รู้สึกร้อนรนขึ้นมา
“คุณหนูหลิ่ว ท่านจะจากไปแล้วหรือ”
ลู่เหยียนรู้ดีว่าอีกหลายคนล้วนตามหลิ่วโหรวมา หากนางจากไป ผู้อื่นก็จะจากไปด้วยเป็นแน่
ในทางกลับกัน หากนางอยู่ต่อ ผู้อื่นก็จะอยู่ต่อเช่นกัน
หลิ่วโหรว บัดนี้คือ ‘แมวกวัก’ ของเขา!
“ไม่” หลิ่วโหรวส่ายหน้า น้ำเสียงยังคงเย็นชา “ข้าออกมาสูดอากาศ”
“เช่นนั้นเอง” ลู่เหยียนถอนหายใจโล่งอก กล่าวยิ้มๆ “อืม อากาศแถวนี้ดีทีเดียว ข้าเพียงยืนอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกสดชื่นปลอดโปร่ง”
โลกนี้ปราศจากมลพิษทางอุตสาหกรรม อากาศจึงบริสุทธิ์ยิ่ง หาใช่เพียงโรงเตี๊ยมของลู่เหยียนที่ตั้งอยู่กลางป่ากลางดง ไร้ผู้คนผ่านไปมา แม้แต่ในตัวเมือง อากาศก็นับว่าไม่เลว
หลิ่วโหรวไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงจดจ่อมองทุ่งกว้างไกลโพ้น
ลู่เหยียนก็มิได้เอ่ยปากอีก เขาสังเกตเห็นว่าชายร่างใหญ่ทั้งเจ็ดที่ยืนอยู่ในลานกว้าง สายตาแต่ละคู่จับจ้องไม่เคยละจากหลิ่วโหรว
พวกนั้น กำลังจับตามองนาง
เพียงนางก้าวออกไปก่อน พวกมันก็จะตามติดทันที
ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูเช่นนั้นนานทีเดียว กระทั่งลู่เหยียนรู้สึกเหนื่อยล้า เตรียมกลับไปพักผ่อน หลิ่วโหรวจึงเอ่ยขึ้นมาในพลัน
“เจ้าจะไม่สงสัยในภูมิหลังของข้าบ้างหรือ”
ขณะถาม หลิ่วโหรวหันมามองลู่เหยียน ใบหน้ามิได้มีสีสันใด