เสิ่นอวิ๋นซานพักอยู่ที่นี่หนึ่งคืน ลู่เหยียนได้เงินเข้ากระเป๋าทั้งหมดห้าร้อยตำลึงเงิน!
นี่คือค่าทรัพย์สินห้าร้อย คะแนนอัปเกรดห้าร้อย บวกกับค่าประสบการณ์อีกสิบสามแต้ม
เสิ่นอวิ๋นซานผู้นี้เป็นแขกทองของโรงเตี๊ยมเขา ตอนนี้กำลังจะไป ลู่เหยียนย่อมต้องไปส่ง
ส่งด้วยสายตาก็ถือเป็นการส่งเหมือนกัน!
ลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้ ลู่เหยียนต้องบริการให้ถึงที่สุด สร้างความประทับใจไว้ เพื่อหวังว่าจะได้ค้าขายกับเขาอีกในภายภาคหน้า
กลับมาที่โรงเตี๊ยม ลู่เหยียนเฝ้ามองค่าทรัพย์สินในห้างสรรพสินค้าอย่างมีความสุข:
773!
ค่าทรัพย์สินเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด!
คะแนนอัปเกรดก็เพิ่มขึ้นไม่แพ้กัน:
552!
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่เหยียน "ร่ำรวย" ถึงเพียงนี้
มองดูสินค้านานาชนิดในห้างสรรพสินค้าแล้ว ลู่เหยียนรู้สึกอยากได้มากมาย
เพียงแต่ว่า แม้ค่าทรัพย์สิน 773 จะไม่น้อย แต่ก็ไม่พอที่จะกว้านซื้อของได้ตามใจชอบ
หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ลู่เหยียนก็ซื้อของอยู่สองสามอย่าง:
สมุดลงทะเบียน: ราคา 200 ค่าทรัพย์สิน
โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีสมุดลงทะเบียนอยู่แล้ว หน้าที่ของสมุดลงทะเบียนก็เรียบง่ายมาก แค่ใช้บันทึกข้อมูลของแขกเท่านั้น
โรงเตี๊ยมอื่นบันทึกข้อมูลแขกอย่างละเอียด รวมถึงว่าแขกมาจากที่ใด ไปที่ใด ทำธุระอะไร เป็นต้น
ส่วนโรงเตี๊ยมของลู่เหยียน ข้อมูลที่บันทึกไว้จำกัดมาก:
เขาบันทึกเพียงชื่อเท่านั้น
ตามหลักแล้ว หากบันทึกแค่ชื่อ หนังสือเล่มเล็กๆ เล่มใดก็ใช้เป็นสมุดลงทะเบียนได้ และสมุดลงทะเบียนก็ไม่ควรจะแพงเกินไป
แต่สมุดลงทะเบียนที่ลู่เหยียนซื้อนี้แตกต่างออกไป:
มันมาพร้อมกับฟังก์ชันตรวจสอบ!