กลับมาอีกครั้ง?
ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่มาอีกแล้ว
เฟิงจวงและพวกพ้องต่างพากันบ่นในใจ
แต่เจิ้งคังเหลียงกลับมีความคิดที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง:
ข้าจะกลับมาอีก!
เรื่องนี้ ไม่มีทางที่เขาจะยอมจบลงง่าย ๆ เช่นนี้
ไม่ต้องพูดถึงอาการบาดเจ็บสาหัสของตนเอง ที่สำคัญคือหลานชายเพียงคนเดียวของเขาก็ถูกทำลายอนาคตจนสิ้น เขาไม่อาจกลืนความแค้นนี้ลงได้
บัดนี้ เรื่องนี้มิใช่เรื่องของเจิ้งหยวนและจางหยานอีกต่อไป หากเป็นความแค้นระหว่างเขากับโรงเตี๊ยมแห่งนี้
หลังจากเจิ้งคังเหลียงและพวกจากไป ภายในโรงเตี๊ยมก็เงียบเหงาลงมาอย่างเห็นได้ชัด
"ขอขอบคุณเถ้าแก่ที่ยื่นมือช่วยเหลือ"
จางหยานและมู่เอี๋ยนหลานรีบเข้ามากล่าวคำขอบคุณ ท่าทีและแววตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง
พวกเขาได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น ในใจของพวกเขา ลู่เหยียนคือยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับ ครั้นคิดได้เช่นนี้ พวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมโรงเตี๊ยมแห่งนี้ถึงมีบ่าวรับใช้ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น
เพียงแต่ พวกเขาไม่รู้เลยว่า ยอดฝีมือในใจของพวกเขา บัดนี้ระดับพลังได้ตกลงมาอยู่เพียงระดับสองขั้นปลายเท่านั้น
หลังเจิ้งคังเหลียงจากไป ภายในโรงเตี๊ยมก็เหลือเพียงจางหยานและมู่เอี๋ยนหลานสองคน
พลังของลู่เหยียนนั้นแปรผันตามระดับพลังของแขกผู้มาเยือน
ในบรรดาจางหยานและมู่เอี๋ยนหลาน จางหยานแข็งแกร่งกว่าเล็กน้อย แต่เขาก็เป็นเพียงระดับสองขั้นต้นเท่านั้น ดังนั้น พลังของลู่เหยียนจึงตกอยู่ที่ระดับสองขั้นปลาย ต่างจากเมื่อครู่นี้ราวฟ้ากับเหว
"ความรู้สึกที่ตกวูบและความว่างเปล่าเช่นนี้ ช่างน่ากระวนกระวายใจยิ่งนัก" ลู่เหยียนคิดในใจ