ฮูหยินซูหิวขึ้นมาจริง ๆ!
เสวียเทาทำอาหารสามจานกับน้ำแกงหนึ่งอย่าง ผลคือฮูหยินซูกินจนหมดเกลี้ยง
อาหารมื้อนี้ที่นางกินเข้าไป มากกว่าปริมาณที่กินรวมกันตลอดหนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้เสียอีก!
เมื่อเห็นนางกินได้มากถึงเพียงนี้ ซูติ้งซานกับซูฉานต่างทั้งยินดีและกังวล
ที่ยินดีย่อมเป็นเพราะในที่สุดฮูหยินซูก็เจริญอาหาร และกินอะไรลงเสียที
ส่วนที่กังวลก็เพราะกลัวว่านางจะกินมากเกินไปในคราวเดียว จนร่างกายรับไม่ไหว
เคราะห์ดีที่หลังจากกินเสร็จ ฮูหยินซูเพียงรู้สึกแน่นท้องเล็กน้อย ไม่มีอาการผิดปกติอื่นใด ทั้งยังไม่รู้สึกอยากอาเจียน
“ฉานเอ๋อร์ อาหารพวกนี้ซื้อจากที่ใดหรือ?”
ซูติ้งซานหันไปมองบุตรสาว
เขารู้ว่าหลายวันมานี้บุตรสาวออกไปข้างนอกอยู่เสมอ เพียงเพื่อหาซื้ออาหารที่ภรรยากินลง ทว่าอาหารที่ซื้อกลับมาก่อนหน้านี้ล้วนไม่ถูกปาก วันนี้กลับมีรสชาติถูกใจอย่างน่าประหลาด
“ซื้อจากร้านที่ตระกูลจ้าวเพิ่งเปิดเจ้าค่ะ” ซูฉานตอบ “เขาเรียกว่าบริการส่งอาหารถึงที่”
“ส่งอาหารถึงที่?” ซูติ้งซานถามอย่างสงสัย “สิ่งใดกัน? เป็นโรงสุราหรือ?”
“ก็ใช่ แต่ก็ไม่เชิงเจ้าค่ะ”
ซูฉานอธิบายรูปแบบการส่งอาหารถึงที่ให้บิดามารดาฟัง
“สมกับที่ตระกูลจ้าวเป็นพ่อค้าอันดับหนึ่งของท้องถิ่น ความคิดในการค้าขายช่างพลิกแพลงจริง ๆ” ซูติ้งซานเอ่ยด้วยความชื่นชม “หากวิธีนี้แพร่หลายออกไป ต่อไปชาวบ้านก็จะได้กินอาหารจากโรงสุราและร้านอาหารต่าง ๆ โดยไม่ต้องออกจากบ้าน สะดวกยิ่งนัก”