"ธงแห่งเกียรติยศของพวกนายฝากไว้ที่กองร้อยก่อน ของแบบนี้พกพาลำบาก อีกเดี๋ยวกองร้อยของเราจะบุกขึ้นเหนือต่อไป ไล่ตามศัตรูคือกองพลที่หกของเกาหลีใต้ที่หนีไป หวังว่าพวกนายจะสืบสานประเพณีอันดีงามของกองทัพเรา ที่ไม่กลัวความยากลำบาก ไม่กลัวความตาย กล้าสู้ ต้องชนะ และกล้าชนะ เพื่อสร้างคุณูปการต่อชัยชนะอย่างสมบูรณ์ของการปฏิวัติ" คนที่พูดคือสว่าจึงเจิ้ง ไม่แปลกที่ทำงานด้านการเมืองการปกครอง พูดจามีระดับจริงๆ
"ใครคือเฉินซานโกว?" ผู้บังคับกองร้อยเวินจืออินถามขึ้นทันที
เฉินซานโกวก็แปลกใจเหมือนกัน แต่ก็ออกจากแถวทันที ทำความเคารพ "รายงานผู้บังคับบัญชา ผมคือเฉินซานโกว!"
เวินจืออินกวาดตามองเฉินซานโกวขึ้นลง เดินเข้าไปตบไหล่เขา "เด็กดี ได้ยินว่าเมื่อวานนายจัดการคนเดียว 8 ศพ บาดเจ็บอีกหนึ่ง? ฝีมือปืนไม่เลวนี่นา"
ผู้บังคับกองพันหวังเจินเหอหัวเราะ "ผู้บังคับกองร้อย เด็กคนนี้ตั้งแต่อายุ 10 กว่าๆ ก็ติดตามกองทัพเร่ร่อนไปทั่ว เกิดมาเป็นมือปืนแม่นโดยธรรมชาติ ทุกครั้งที่เดินทัพให้เด็กคนนี้นำหน้า โดยเฉพาะทางภูเขา เด็กคนนี้หาทางที่เดินง่ายที่สุดได้เสมอ"
เวินจืออินตะลึง "เขาคือเด็กทหารตัวน้อยของกองร้อยเราน่ะเหรอ?"
หวังเจินเหอหัวเราะ "ใช่ ไม่ผิด นั่นแหละเด็กคนนั้น"
เวินจืออินหัวเราะ "เก่งมาก เก่งมาก" เวินจืออินมองทุกคนอย่างมีความสุข "นี่คือลูกหลานทหารของกองร้อยที่ 337 เรานะ ฮ่าๆ!"
เฉินซานโกวหมอบอยู่บนยอดเนินดิน มองดูทหารเกาหลีใต้ด้านล่าง น่าจะเป็นกองพันหนึ่ง กำลังพักผ่อน ทหารเหล่านี้แต่งตัวไม่เรียบร้อย นั่งเอนกายอย่างไม่มีระเบียบ เฉินซานโกวเม้มปาก ค่อยๆ คลานกลับไป พอถึงจุดปลอดภัยก็ลุกขึ้นย่อตัววิ่งกลับ