"หมวดหนึ่ง หมวดสอง หมวดสาม รีบสำรวจความเสียหายทันที คุมตัวเชลยไว้ให้ดี นับจำนวนให้เรียบร้อย" เฉินต้าลงตะโกนสั่ง
จากนั้นก็ก้มลงมองนายทหารเกาหลีใต้ที่ตัวยุ่งเหยิงถูกเฉินซานโกวเหวี่ยงลงมาที่เท้า นายทหารคนนั้นร้องโหยหวนพร้อมกับตะโกนอะไรบางอย่างเป็นภาษาเกาหลีไม่หยุด น่าเสียดายที่ไม่มีใครในที่นั้นรู้ว่าเขาพูดอะไร
เฉินซานโกวในชาติก่อนภาษาอังกฤษของเขาไม่มีปัญหา เยอรมันก็พอรู้บ้าง แต่ภาษาเกาหลี นอกจากคำว่าซอนมิดาแล้ว เขาไม่รู้เรื่องเอาซะเลย
"เฮ้อ ระบบบัดซบนี้ ไม่เห็นจะให้สกิลที่มีประโยชน์อะไรเลย นอกจากให้พื้นที่เก็บของเล็กๆ กับยาบำรุงร่างกายแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก"
"รายงาน! หมวดของผมสังหารศัตรู 148 นาย บาดเจ็บ 46 นาย จับเชลย 212 นาย ฝ่ายเราบาดเจ็บ 3 นาย เสียชีวิต 1 นาย พยาบาลกำลังช่วยเหลือผู้บาดเจ็บอยู่" ทหารสื่อสารเริ่มพูดด้วยเสียงดัง แต่ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง
เฉินต้าลงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที "ใครเสียชีวิต?"
"คือ... หลิวต้าฟาง จากหมวดหนึ่ง หมู่สอง"
เฉินซานโกวรู้สึกใจสั่นวาบ เขารู้จักหลิวต้าฟาง เป็นหนุ่มน้อยเงียบขรึมจากเซียงซี ที่เข้าร่วมกองทัพตอนที่หน่วยปราบปรามโจรที่เซียงซี ถึงเวลาจะไม่นานนัก แต่ออกสู้อย่างห้าวหาญ เฉินซานโกวเตรียมใจไว้แล้ว แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะได้กลับไปอย่างปลอดภัย แต่พอได้ยินว่าเพื่อนทหารเสียชีวิต ก็อดรู้สึกไม่ดีไม่ได้
เขายังจำชายหนุ่มที่พูดภาษาถิ่นเซียงซีคนนั้นได้ คิ้วเข้มตากลมโต ตอนเพิ่งเข้ากองทัพ รู้ว่าเขาอายุน้อยที่สุด แต่กลับเป็นคนที่ยิงปืนแม่นที่สุดในกองร้อย สายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสตอนนั้น... เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ
เฉินต้าลงตั้งสติ "รายงานสถานการณ์การรบที่นี่ให้กองบัญชาการกรม กองบัญชาการต้องส่งคนมารับช่วงโดยเร็ว หัวหน้าหมวดหนึ่งจัดการเรื่องงานศพของหลิวยู่จู้ หมวดสองรับผิดชอบการเฝ้าระวังรอบบริเวณ หมวดสามเก็บกวาดพื้นที่ คุมเชลย พยาบาลรักษาผู้บาดเจ็บ ถ้าเชลยช่วยได้ก็ช่วย"