หลายคนค่อยๆ ย่องขึ้นไปบนยอดเขาด้านหน้าอย่างระมัดระวัง เมื่อมองลงไป ที่ระยะ 200 เมตรใต้เชิงเขามีกองทัพกำลังเดินทัพอยู่ แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่กองทัพด้านล่างกลับสว่างไสวไปด้วยไฟ แสงไฟจากรถยนต์ส่องให้เห็นรอยเท้าบนถนนชัดเจน รถยนต์เต็มไปด้วยเสบียง และยังมีปืนใหญ่ลำกล้องใหญ่จำนวนมากห้อยอยู่ท้ายรถ กลางถนน รถถังหลายคันเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางกองทัพ และยังมีรถยนต์ขนาดเล็กอีกจำนวนไม่น้อยอยู่ในแถวด้วย เมื่อหลายคนเห็นขบวนทัพเช่นนี้ ก็รู้ว่านี่ต้องเป็นทหารอเมริกันแน่นอน เพราะมีเพียงทหารอเมริกันเท่านั้นที่มีอุปกรณ์ที่ทันสมัยเช่นนี้และมีรถถังกับรถยนต์จำนวนมากมายขนาดนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นี่อาจเป็นกองพลที่ 9 แห่งสหรัฐที่พวกเขาต้องสกัดกั้น หลายคนแอบกลับเข้ากองทัพ ผู้สอนการเมืองรายงานสิ่งที่เพิ่งเห็นให้ผู้บังคับกองพันหวังเจินเหอทราบ
“โก๋จื่อ นายคิดยังไง เราจะเลี่ยงทหารอเมริกันพวกนี้ได้ไหม?” หวังเจินเหอกลับถามเฉินซานโกว
เฉินซานโกวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สาเหตุหลักคือดูแผนที่ “ศัตรูที่อยู่ใต้เขาห่างจากยอดเขาประมาณ 200 เมตร ต่อให้เราลอบโจมตี ระยะไกลเกินไป ยากที่จะกำจัดศัตรูได้หมด แผนการเดินทัพของฉันเดิมทีคือไปรวมกับถนนสายหลักข้างหน้า แต่ตอนนี้ถนนถูกศัตรูยึดครอง งั้นเราทำได้เพียงเดินทัพต่อไปในหุบเขานี้ ถ้านี่คือกองกำลังของกองพลที่ 9 แห่งสหรัฐ ถ้าเราวิ่งเร็วพอ เราก็จะไปถึงด้านหน้าศัตรูและไปถึงซานซัวลี่ได้แน่นอน”
หวังเจินเหอตบมือ “ดี ตามแผนของนาย เราต้องไปถึงซานซัวลี่ให้ได้ก่อนทหารอเมริกัน”
แล้วพูดกับหัวหน้าหน่วยคุ้มกันหลิวกังที่อยู่ข้างๆ ว่า “นายจัดการแจ้งทหารข้างหลัง เตรียมตัวให้พร้อม เราจะเดินทัพด้วยความเร็วสูงสุด”