[ค่ากินอยู่พอไหม ถ้าพอส่งมาให้ข้าบ้าง อย่าหาว่าข้าหน้าด้าน ลองคิดดูให้ดี เสื้อผ้ารองเท้าที่เจ้าใส่ใครเป็นคนซื้อ? ใช่ ล้วนเป็นเจ้าซื้อเอง
แต่อาหารน้ำดื่มที่เจ้ากินทุกวันใครซื้อให้? ข้ายอมรับว่าเจ้าเป็นคนซื้อเอง
แต่เจ้าเคยคิดไหมว่า การที่เจ้าซื้อของให้ตัวเองมากมายเช่นนี้ เห็นแก่ตัวเกินไปหรือไม่? เหตุใดจึงไม่ซื้อให้ข้าบ้าง?]
เดือนเจ็ด ฤดูร้อนยามร้อนที่สุด
ในห้องเช่ายิ่งร้อนกว่า ห้องเช่าขนาดไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร พัดลมรุ่นเก่าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเหนือศีรษะ
หลังจากส่งข้อความนี้ เวินเหมี่ยวก็โยนโทรศัพท์ทิ้ง ซบหน้าลงบนฝ่ามือ
ผิวหน้าขาวดุจกระเบื้องเคลือบของเด็กสาวระเรื่อด้วยสีแดงจาง ครู่หนึ่งต่อมา จึงหยิบโทรศัพท์กลับมา พิมพ์เพิ่มอีกสองสามคำด้วยอาการสั่นเทา
[ข้าต้องการไอโฟนรุ่นล่าสุด ต้องการอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ ขับรถสปอร์ตเปิดเครื่องปรับอากาศ เจ้านี่ไร้ประโยชน์นัก]
ผ่านไปราวสิบนาที ปลายสายจึงตอบกลับมา
[ขอโทษด้วย เมื่อครู่กำลังยุ่ง]
[ข้าไม่เคยว่าเจ้าหน้าด้าน]
ชั่วขณะต่อมา
[อาลีเพย์ได้รับเงิน 11999 หยวน]
ข้อความทางวีแชทยังคงส่งมา
[เรื่องอื่นข้าจะพยายาม ให้เวลาข้าสักหน่อย]
เวินเหมี่ยวถามหยวนเป่า "ข้าถือว่าทำภารกิจสำเร็จหรือยัง?"
หยวนเป่าน้ำเสียงเบิกบาน "สำเร็จแน่นอน! เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าช่างเป็นผู้สืบทอดที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ เพิ่งเข้ามาในโลกนี้เพียงครึ่งปีก็รีดเงินจากตัวเอกชายมาได้มากมาย ช่างตื้นเขินและหลงใหลในทรัพย์สินนัก!"
"โอ"
ฟังดูไม่คล้ายคำชม
ครึ่งปีก่อน
เวินเหมี่ยวซึ่งสมควรตายจากโรคภัยได้เข้ามาในโลกนี้
ในห้วงสำนึกดังก้องด้วยเสียงหนึ่ง
โลกเสี้ยวหนึ่งของภารกิจเร่งด่วนพังทลาย ขอเพียงนางนำพาเรือนร่างและใบหน้าของตน ดำเนินตามบทของอดีตคนรักชั่วร้ายของตัวเอกชายให้สำเร็จ
ก็จะให้นางกลับสู่โลกความเป็นจริง
นี่คือตำราต่อสู้ชีวิตของชายชาตรี
ตัวเอกชาย จิ้นสือเจ๋อ อัจฉริยะผู้ขัดสน สอบเข้าภาควิชาคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยชิงด้วยคะแนนเกือบเต็ม
ทว่าชายหนุ่มแม้ยากจนแต่จิตใจไม่ย่อท้อ อนาคตจะใช้สติปัญญาอันสูงส่งเริ่มต้นสร้างตัวจากศูนย์ กลายเป็นยอดคนรุ่นใหม่ในวงการเทคโนโลยีที่มีทรัพย์สินนับแสนล้านเหรียญ
ท้ายที่สุดได้แต่งงานกับสตรีสูงศักดิ์ผู้ร่ำรวยและงดงามสมฐานะ
ส่วนเวินเหมี่ยว กลับกลายเป็นรักแรกในวัยมหาวิทยาลัยของเขา
หญิงร้ายผู้ตื้นเขิน หลงใหลในทรัพย์สิน และคลั่งไคล้เงินทอง
หลังจากสูบเอาเงินทุนก่อตั้งบริษัทของจิ้นสือเจ๋อไป ก็เกาะชายร่ำรวยอีกคน แล้วรีบทิ้งเขาอย่างรวดเร็ว
สตรีที่กล้าหักหลังตัวเอกชาย ในตำราต่อสู้ชีวิตของชายชาตรีล้วนมีจุดจบที่น่าเวทนา
ร่างเดิมต่อมาถูกท่านผู้ยิ่งใหญ่หลายคนเล่นงานจนพังพินาศ แก่ตัวลงและโรยรา
ยังมาเจอกับจิ้นสือเจ๋อซึ่งประสบความสำเร็จกอดคู่รักใหม่ ทั้งโกรธและเสียใจ สุดท้ายตรอมใจฆ่าตัวตาย
"ข้าต้องตายด้วยหรือ?"
เวินเหมี่ยวถามระบบเมื่อครั้งแรกได้รับภารกิจ
หยวนเป่าส่ายศีรษะที่ไม่มีอยู่จริง "ไม่ต้องแน่นอน เจ้าเพียงต้องเดินตามจุดสำคัญของอดีตคนรักชั่วร้าย ให้ตัวเอกชายมีแรงฮึดสู้ก็พอ"
เวินเหมี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงหวาดกลัว
โลกเล็กแห่งนี้มีจุดสำคัญของเนื้อเรื่องสามจุด จุดแรกคือการคบหา
ทั้งสองรู้จักกันตอนจิ้นสือเจ๋อไปส่งอาหาร
เวินเหมี่ยวขอวีแชทของเขา จากนั้นก็เป็นการตามจีบตามแบบฉบับของนักศึกษามหาวิทยาลัย
นัดดูภาพยนตร์สยองขวัญ กรีดร้องแล้วซุกเข้าอ้อมอกเขา
ยามค่ำไปเดินเล่นในสวนด้วยกัน บอกว่าหนาว ให้เขาถอดเสื้อนอกมาสวมให้
ยามข้ามถนนดึงปลายแขนเสื้อเขา ให้เขาจูงมือนางเดิน
ฟังเขาเล่าเรื่องครอบครัวเดิม ร่วมรู้สึกสงสารในโชคชะตาของเขา...
ร่างเดิมมีใบหน้าสะอาดสดใสดั่งรักแรก ไร้พิษภัย ไร้เล่ห์กล งามอย่างหญิงสาวในฝันของทุกผู้คน
เมื่อเวินเหมี่ยวเข้ามา ก็เปลี่ยนเป็นเรือนร่างของนางเอง ซึ่งงดงามกว่าร่างเดิมอีกเจ็ดแปดส่วน นุ่มนวลอ่อนหวาน เสียงหวานเป็นธรรมชาติ งามเสียจนพร่ามัว
ทั้งสองคนคบหากันอย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อเดินถึงจุดสำคัญของเนื้อเรื่องจุดแรก พื้นที่ระบบของหยวนเป่าก็สว่างขึ้นหนึ่งดวง มีอีกสองดวงที่ยังมืด
หยวนเป่าตื่นเต้นยิ่งนัก "ในนิยายร่างเดิมตามจีบจิ้นสือเจ๋อตั้งครึ่งปี ท่านผู้สืบทอดช่างยอดเยี่ยมนัก!"
เวินเหมี่ยวกระพริบตาดวงตาซื่อใสไร้เดียงสา นางล้วนเรียนรู้จากนิยาย
นางยามมีชีวิตเป็นนักอ่านนิยายผู้ว่าง่าย
ตั้งแต่หนังสือเด็กในวัยเยาว์ ข้อสอบความเข้าใจในการอ่านของวิชาภาษาชั้นมัธยมต้น จนถึงตอนมัธยมปลายแอบพกโทรศัพท์เครื่องเล่นเอ็มพีสาม
แนวร่วมสายเลือดต้องห้ามล้วนเป็นยอดดวงใจ แนวหวานอมขมกลืนหวานแหววต่างมีรสชาติของมัน แนวเด็กกว่าแก่กว่าไม่ปฏิเสธ...
ปัญหาใหญ่ที่สุดในชีวิตคือคนต้องนอนหลับ สิ่งสิ้นหวังที่สุดคือชอบนิยายแล้วถูกนำไปดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์
เพราะเหตุนี้ เมื่อได้รับภารกิจนี้ เวินเหมี่ยวจึงมิได้กังวลมากนัก
แม้ไร้ประสบการณ์จริง แต่นางมีความรู้กว้างขวาง
จุดสำคัญของเนื้อเรื่องจุดที่สองคือรีดเงินให้มากพอ
ภารกิจดำเนินไปอย่างราบรื่น
จนถึงตอนนี้ นางกับจิ้นสือเจ๋อเพิ่งคบหากันได้ครึ่งปี
จิ้นสือเจ๋อใช้เงินกับนางไปแล้วเกือบหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน
ดาวดวงที่สองสว่างขึ้นรำไร
ต้องรู้ว่าจิ้นสือเจ๋อเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้ขัดสนไร้รายได้มั่นคง
แต่อย่างไรเขาก็คือจอหงวนระดับประเทศ ทำงานสอนพิเศษก็มีรายได้เกินหมื่นต่อเดือน อีกทั้งสติปัญญาเป็นเลิศ อดทนต่องานหนัก งานอะไรก็ทำ ได้เงินมาไม่น้อย
ทว่าชายหนุ่มกลับไม่เคยเก็บเงินไว้ให้ตัวเอง
สวมเสื้อยืดคุณภาพเลวราคาสิบบาท ใช้โทรศัพท์รุ่นเก่าจอแตกที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
แต่กลับเลี้ยงดูเวินเหมี่ยวให้ขาวนวลแลดูสูงค่า ไปบำรุงผิวและเส้นผมตามกำหนด ทำเล็บให้ยาวฝังเพชรเต็มเล็บ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่เคยลำบาก
จุดสำคัญของเนื้อเรื่องจุดที่สามคือเกาะชายร่ำรวยแล้วเลิก
ทว่า...
เมื่อเวินเหมี่ยวเข้ามา เนื้อเรื่องก็เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
นอกจากใช้เวลาเพียงเดือนเดียวก็ครองใจจิ้นสือเจ๋อแล้ว ในนิยาย จิ้นสือเจ๋อกับร่างเดิมตั้งแต่ต้นจนจบมิเคยอยู่ร่วมชายคา
การอยู่ร่วมชายคาเป็นจิ้นสือเจ๋อเป็นผู้เอ่ยปาก เขาบอกว่าอยากพบเวินเหมี่ยวทุกวัน
เวินเหมี่ยวคิดว่า การอยู่ด้วยกันเช่นนี้ยิ่งส่งเสริมบทชั่วร้ายของนาง ดังนั้นจึงตอบตกลง
คู่รักนักศึกษาที่อยู่ด้วยกันมีมิใช่น้อย
จิ้นสือเจ๋อเช่าห้องเดี่ยวเล็กๆ นอกมหาวิทยาลัยของเวินเหมี่ยว
นครหลวงที่ซึ่งพื้นดินล้ำค่าปานทองคำ อีกทั้งยังเป็นใจกลางเมือง
มีห้องครัวและห้องอาบน้ำส่วนตัว ปราศจากห้องนั่งเล่น เหลือเพียงเตียงนอน เดือนละสี่พันหยวน
ทุกวันหลังเลิกเรียน จิ้นสือเจ๋อก็ไปวิ่งส่งอาหาร รับสอนพิเศษ งานยุ่งราวกับลูกข่าง
กลับมาแล้วยังต้องทำอาหารซักเสื้อผ้าให้เวินเหมี่ยว ทำความสะอาด...
ขณะนี้เป็นเวลาบ่ายสอง เวินเหมี่ยวรู้สึกท้องเริ่มหิว จึงลุกขึ้นจากเตียง
นางล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ หยิบเสื้อยืดของจิ้นสือเจ๋อมาสวม เปิดตู้เย็น
ในตู้เย็นมีผลไม้หลากหลายชนิดอัดแน่น บลูเบอร์รี ทุเรียน องุ่น แตงโม...
อีกทั้งยังมีกับข้าวที่จิ้นสือเจ๋อทำเตรียมไว้ก่อนออกจากบ้าน เพียงนำไปอุ่นด้วยไมโครเวฟก็กินได้
เวินเหมี่ยวกินข้าวเสร็จ ใช้เงินที่จิ้นสือเจ๋อให้นาง ซื้อไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด
ทันใดนั้น ประตูก็มีเสียงดัง
เวินเหมี่ยวกุมแตงโมเงยหน้ามอง
ชายหนุ่มสวมเสื้อสีดำ กางเกงยีนส์ รูปร่างสูงโปร่งเดินเข้ามา
ในฐานะตัวเอกชายแห่งตำราต่อสู้ชีวิตของชายชาตรี จิ้นสือเจ๋อมีใบหน้าจมูกโด่งริมฝีปากบาง งามอย่างที่หญิงใดเห็นเป็นต้องหลงรักแรกพบ
เพียงแต่หว่างคิ้วดูเย็นชา ดวงตาเฉยเมย ห่างเหินเหลือเกิน
เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าทันทีที่ปิดประตู เอวแข็งแรง ผอมบาง มีซิกแพคเป็นรางๆ รูปทรงงดงามแต่มีพลังซ่อนอยู่
หลังมือมีเส้นเอ็นสีน้ำเงินเข้มเด่นชัด เลือดโลมอยู่ในผิวขาวซีด
หลังจากถอดเสื้อผ้าเสร็จ จิ้นสือเจ๋อก็อ้าแขนด้วยความเคยชิน
เวินเหมี่ยววางแตงโม เดินเท้าเปล่าเข้าไป ถลาเข้าสู่อ้อมอกจิ้นสือเจ๋อ โอบคอเขา น้ำเสียงนุ่มนวล
"วันนี้เจ้ากลับมาเร็วนัก เหตุใด?"
"วันนี้ข้ากับท่านอาจารย์ที่ปรึกษาไปกินข้าวด้วยกัน ท่านแนะนำโครงการให้ข้าหลายโครงการ ต่อไปไม่ต้องวิ่งส่งอาหารทุกวันแล้ว มีเวลาอยู่กับเจ้ามากขึ้น"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก้มลงใช้แขนเดียวอุ้มเวินเหมี่ยวขึ้น "โครงการนี้เงินดี วิ่งส่งอาหารน้อยลงสองสามวันก็ไม่ทำให้เสียเวลาหาเงิน ไม่ต้องกังวล"
เวินเหมี่ยว: ...
นางมิได้มีความหมายเช่นนั้น
จิ้นสือเจ๋อจูบเบาๆ ลงบนใบหน้าของเวินเหมี่ยว จากนั้นวางตัวลง เข้าไปในห้องอาบน้ำ
ไม่กี่นาทีต่อมา จิ้นสือเจ๋อสวมเพียงกางเกงขาสั้น กลิ่นหอมของสบู่เหลวอาบน้ำตลบอบอวล กดตัวเวินเหมี่ยวลงบนเตียง
เขาน้ำเสียงเย็นเยียบเป็นแม่เหล็ก ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าของเวินเหมี่ยว แนบหูนางถาม "เหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าคิดถึงข้าไหม?"
เวินเหมี่ยวสับสน
แต่ก็นึกถึงที่หยวนเป่าบอกว่า ต้องทำให้ตัวเอกชายหลงรักนาง แล้วจึงไปเกาะชายร่ำรวย ภารกิจจะสำเร็จสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
เวินเหมี่ยวผงกศีรษะ "ใช่แล้ว ข้าคิดถึงเจ้า"
จิ้นสือเจ๋อยกมุมปากบางเป็นรอยยิ้มจาง "ข้าก็คิดถึงเจ้า กินข้าวแล้วหรือยัง? ถ้ายังเดี๋ยวข้าทำให้"
"กินแล้ว"
"เด็กดีน่ารักจริง วันนี้ตื่นเช้าจัง"
จิ้นสือเจ๋อบีบใบหน้าของเวินเหมี่ยวเบาๆ นั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์
เขาเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ บางครั้งก็รับงานอัลกอริทึมและโปรแกรมมิ่งแบบเหมาจ่าย ครั้งละหลายร้อยถึงพัน
ข้อดีคือได้เงินทันที
แล้วก็ส่งไปให้แฟนสาวได้
แฟนสาวจะยิ้มแล้วจูบเขาทีหนึ่ง
ติ๊ง ติ๊ง
มีคนแปลกหน้าเพิ่มเพื่อนทางวีแชท
จิ้นสือเจ๋อหยิบขึ้นมา รับการยืนยัน
เขาแขวนข้อมูลติดต่อของตัวเองไว้บนหน้าประกาศงานพาร์ทไทม์ในมหาวิทยาลัยและกลุ่มคิวคิวงานพาร์ทไทม์ต่างๆ
สอนพิเศษ เขียนโปรแกรม วิ่งส่งของ ส่งอาหาร ทุกอย่างล้วนทำ
ไม่นานปลายสายก็ส่งข้อความมา
[แฟนเจ้าเป็นหญิงเห็นแก่เงิน]
แนบภาพแคปหน้าจอจากแอปโต่วอิน
ในส่วนคอมเมนต์ของวิดีโอโต่วอินของชายร่ำรวยคนหนึ่ง เวินเหมี่ยวคอมเมนต์ด้วยสติกเกอร์แสดงอารมณ์
จิ้นสือเจ๋อหรี่ตายาวแคบทั้งสองข้าง เอียงตัวบังสายตาของเวินเหมี่ยว ตอบกลับว่า:
[ข้ามีเงินให้หล่อน เจ้าไม่มีเงินใช่ไหมสหาย?]
[เห็นแฟนข้าขาวสวยก็อิจฉาจนทนไม่ได้?]
[ไสหัวไปซะตัวตลก]
ส่งแล้วก็บล็อกลบ
จิ้นสือเจ๋อร่ำเรียนสาขาคอมพิวเตอร์ ไม่นานก็ใช้วิธีการบางอย่าง ค้นหาเจ้าของวีแชทคนนี้ รวมถึงข้อมูลพื้นฐานและที่อยู่ไอพีของอีกฝ่าย
เขายกคิ้วขึ้น แววตาฉายแวบความเย็นชา
"จิ้นสือเจ๋อ ข้างนอกมีคนมา บอกว่าเป็นคนมาติดเครื่องปรับอากาศ"
เวินเหมี่ยวตบบ่าของจิ้นสือเจ๋อ
จิ้นสือเจ๋อคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ สีหน้ากลับสู่ความสงบเยือกเย็น
"ได้ ข้าจะไปเปิดประตู"