เวินเหมี่ยวประหลาดใจยิ่งนัก “เจ้ากลับซื้อเครื่องปรับอากาศมาได้? เหตุใดไม่บอกข้า”
จิ้นสือเจ๋อมองนัยน์ตาสุกใสของเวินเหมี่ยว เอ่ยเสียงเรียบ “เก็บเงินพอแล้ว ให้เป็นของขวัญทำให้เจ้าประหลาดใจ”
สายตาเลื่อนต่ำ จับจ้องเรียวขาขาวผ่องของเวินเหมี่ยว เขาผลักนางไปทางเตียง “เจ้าขึ้นนอนบนเตียงก่อนเถิด ห่มผ้าให้เรียบร้อย”
ห้องเดี่ยวเล็กนัก แค่สองคนยังพออยู่ สามคนก็แออัดหน่อย
จิ้นสือเจ๋อเข้าไปรอในครัว
หลังจากช่างติดตั้งไปแล้ว จิ้นสือเจ๋อก็เก็บกวาดขยะจนสะอาด จากนั้นลงมือถอดพัดลมไฟฟ้ารุ่นเก่าที่อยู่เหนือศีรษะทั้งสองลงมาด้วยตนเอง
เวินเหมี่ยวกำลังหันหน้าไปทางเครื่องปรับอากาศ ผมยาวถูกลมเย็นพัดกระจัดกระจาย
จิ้นสือเจ๋อฉวยตัวนางกลับมาแต่ไกล ลูบใบหน้าเล็กเย็นเยียบของนาง
“อย่าทำเช่นนี้ จะเป็นหวัดเอา”
“เย็นสบายยิ่งนัก” เวินเหมี่ยวยิ้มคิ้วตาโค้งงอ “จิ้นสือเจ๋อ ช่างดีเสียจริง ข้ายังต้องการคฤหาสน์หลังใหญ่ รถยนต์หรู ของฟุ่มเฟือย และเงินตรามากมายก่ายกอง เจ้าจงทุ่มเทเข้านะ”
หยวนเป่าแอบเช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงอีกครั้ง
ผู้เป็นนายของมันก็ตรงไปตรงมาเกินไป
ต่อให้เป็นเจ้าของร่างเดิม ในนิยายก็ยังเอ่ยปากขอเงินทำนองอ้อมค้อม
ทว่า…
“อืม” จิ้นสือเจ๋อพยักหน้า “ทุกสิ่งจะต้องมีแน่”
ช่างเถิด
บางทีท่านชายเอกคงชอบนางเช่นนี้
ฉากที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำให้หยวนเป่าหน้าที่ไม่มีอยู่จริงแดงเรื่อ จากนั้นก็รีบปิดระบบตัวเองตัดขาด
จิ้นสือเจ๋อโอบเวินเหมี่ยวไว้ในอก
เด็กสาวรูปร่างเล็กบาง ขี่คร่อมอยู่บนตักเขา สวมเพียงเสื้อยืดตัวกว้างหลวมตัวเดียว คอเสื้อกว้างใหญ่เกินไป เผยไหล่เล็กบางครึ่งหนึ่งออกมา ทั่วร่างหอมหวานอ่อนนุ่ม
จิ้นสือเจ๋อรู้สึกประหนึ่งตนกำลังกอดเค้กสตรอเบอร์รี
สิบนิ้วของเขาไล้ผ่านเรือนผมดำอ่อนสลวยที่ยาวถึงเอวของเวินเหมี่ยว น้ำเสียงค่อนข้างแหบพร่า “เปาเป่า ยามนี้ พวกเราทำได้หรือไม่”
ทั้งสองมิใช่ไม่เคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน
คนหนุ่มสาวอายุสิบแปดสิบเก้าปี นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ไฟราคะเพียงจุดก็ลุกโชน
ด้านนี้จิ้นสือเจ๋อมีพละกำลังมากยิ่งนัก ไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย
แต่ห้องเช่าคับแคบน่าสงสารนัก ไร้เครื่องปรับอากาศ เสียงพัดลมดังแกรกกราก ลมที่พัดใส่ตัวล้วนเหนียวเหนอะ
ทำไปทำมา เวินเหมี่ยวก็อาละวาด เตะจิ้นสือเจ๋อลงไป
หลังจากนั้นจิ้นสือเจ๋อก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย
แก้มเล็กขาวผ่องของเวินเหมี่ยวขึ้นสีแดงซ่านอย่างรวดเร็ว ชี้ไปนอกหน้าต่าง “ดวงอาทิตย์ช่างกล้า กลางวันแสก ๆ”
จิ้นสือเจ๋อใช้มือเดียวประคองต้นขาของเวินเหมี่ยว อุ้มนางลุกขึ้นยืน เดินไปข้างหน้าต่าง มืออีกข้างดึงผ้าม่านปิด
ภายในห้องมืดมิด จิ้นสือเจ๋อโน้มใบหน้าเข้าใกล้เวินเหมี่ยว ปลายจมูกของทั้งสองสัมผัสกัน
เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงละมุน “เปาเป่า ฟ้ามืดแล้ว”
เวินเหมี่ยวยังนิ่งงันอยู่ เด็กหนุ่มก็โน้มลงจูบ
อ่อนโยนพัวพัน
จิ้นสือเจ๋อจูบพลางวางตัวนางลงบนเตียง
นิ้วมือของเขายาวเนียน ข้อนิ้วชัดเจน แต่งเล็บจนกลมมนประณีต
เวินเหมี่ยวส่งเสียงอื้ออึง
จิ้นสือเจ๋อจุมพิตปลอบ
“ดีแล้ว เจ้าจงให้อภัย”
นอกหน้าต่างลมแรง หมุนวนพัดชายล่างของผ้าม่านกระแทกขอบหน้าต่างครั้งแล้วครั้งเล่า
“เรียกพี่ชาย”
“พี่ชาย…”
เวินเหมี่ยวกอดเอวสอบของจิ้นสือเจ๋อ
ลูบไล้ไปถึงแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ซูบผอมจนสะบักนูนขึ้นมา จึงเอ่ยตัดพ้อแผ่วเบา “เจ้าจงกินเนื้อสัตว์ให้มากกว่านี้หน่อยได้หรือไม่ กระดูกเสียดแทงข้าเจ็บนัก”
จิ้นสือเจ๋อจูบคิ้วตาของนาง
“ได้สิ เปาเป่า เจ้าหอมหวานยิ่ง”
…
เมื่อเสร็จสิ้นก็ยามบ่าย
เวินเหมี่ยวไม่เข้าใจ จิ้นสือเจ๋อเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทุกวัน เหตุใดจึงยังมีเรี่ยวแรงมาทำเรื่องเช่นนี้ และยังทำหลายครั้งอีกด้วย
จิ้นสือเจ๋อเก็บกวาดความระเกะระกะทั่วพื้นเรียบร้อย
อุ้มเวินเหมี่ยวไปอาบน้ำ เป่าผมให้ อีกทั้งหยิบชุดที่นางชอบมา ปูเรียงไว้ที่ข้างเตียง
“ค่ำนี้อยากรู้อะไรบ้าง”
เวินเหมี่ยวอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัว ไม่ขยับเขยื้อน
“เรียกอาหารมาส่งเถิด ข้าต้องการกินบะหมี่ไฟร้อน ดื่มชานม กินเค้กน้อย เจ้าจงช่วยข้าปอกองุ่นอีก หั่นแตงโมไว้ด้วย”
“อืม”
จิ้นสือเจ๋อสั่งอาหารเสร็จ ก็ไปหั่นผลไม้
ครู่หนึ่ง เวินเหมี่ยวก็นอนดูภาพยนตร์เคลื่อนไหวอยู่บนเตียง ข้างโต๊ะหัวนอนเต็มไปด้วยทุกสิ่งที่นางอยากกิน
จิ้นสือเจ๋อเห็นยามนี้ยังหัวค่ำอยู่ จึงตั้งใจจะรับส่งอาหารอีกสักสองสามรอบ ยามค่ำราคาสูง
เมื่อกลับมา เวินเหมี่ยวหลับไปแล้ว ใบหน้าน้อยแนบกับผ้าห่ม
โทรทัศน์ยังคงเปิด เป็นภาพยนตร์เคลื่อนไหวจากญี่ปุ่น ตัวเอกฝ่ายชายกำลังก้มลงจูบตัวเอกฝ่ายหญิง
ในเวลาเดียวกัน จิ้นสือเจ๋อก็โน้มตัวลง จูบแก้มของเวินเหมี่ยวทีหนึ่ง
จากนั้นก็กินบะหมี่ไฟร้อนกับองุ่นที่เวินเหมี่ยวกินเหลือจนหมด
เข้าไปอาบน้ำง่าย ๆ ในห้องน้ำ จิ้นสือเจ๋อปีนขึ้นบนเตียง เปิดโทรศัพท์มือถือของเวินเหมี่ยว