โรงยิม
เฉินอวี่ถงกับคนอื่น ๆ อยู่ในโรงยิมมาครบหนึ่งวันแล้ว
ไม่มีอาหาร มีเพียงเครื่องดื่มกับน้ำไม่กี่ขวด
สำหรับผู้ใหญ่สิบกว่าคนที่ต้องอยู่ในสภาพตึงเครียดตลอดเวลา ของพวกนี้แทบช่วยอะไรไม่ได้เลย
เฉินอวี่ถงสูดหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้ามุ่งมั่น “เราไม่มีทางเลือกแล้ว พรุ่งนี้ต้องออกจากโรงยิมไปโรงอาหารที่ใกล้ที่สุด!”
พอได้ยินเช่นนั้น คนอื่น ๆ ต่างหน้าซีด
“แต่ข้างนอกมีแต่สัตว์กลายพันธุ์ ถ้าออกไปก็เท่ากับตาย อยู่ที่นี่อย่างน้อยก็ยังยื้อได้อีกหลายวัน”
เฉินอวี่ถงกัดฟัน “ไม่กินข้าวมาหลายวันแล้วยังวิ่งไหวหรือไง ถ้ายังถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป พวกเราตายแน่!”
“พวกคุณจะเลือกยังไงก็ช่าง แต่พรุ่งนี้ฉันจะออกไปแน่นอน!”
......
หอพักคณะพลศึกษา
หลินชวนกับเจียงเหย่หิ้วเนื้อสุนัขกลับมาที่หอพัก
ทั้งคู่ล้างมือและจัดการเนื้อสุนัขก่อน จากนั้นถึงค่อยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด
“ผู้มีพลังพิเศษก็คือผลจากการวิวัฒนาการของมนุษย์ คนธรรมดาที่กลายเป็นผู้มีพลังพิเศษมีสมรรถภาพร่างกายเทียบได้กับหน่วยรบพิเศษชั้นยอดในอดีต แถมวันนี้ออกไปสู้ข้างนอกทั้งวัน ฉันกลับไม่เหนื่อยเลยสักนิด!”
หลินชวนมีสีหน้าประหลาดใจ
ร่างกายของผู้มีพลังพิเศษฟื้นตัวเร็วกว่าคนธรรมดามาก แค่พักสักครู่ก็สู้ต่อได้แล้ว
เจียงเหย่หัวเราะหึ ๆ “เพราะเมื่อคืนเรากินเนื้องูกลายพันธุ์ไง พลังงานพวกนั้นไม่เพียงช่วยเสริมสมรรถภาพร่างกาย แต่ยังสะสมอยู่ในตัวเราด้วย ที่ร่างกายฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ก็เพราะมัน!”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ถ้าเรากินแต่อาหารธรรมดา เกรงว่าสู้ไปครึ่งวันแรงก็คงหมดแล้วสินะ?”