“อูหลู!”
รุ่นพี่เสี่ยวหวงเลิกกินอาหาร คำรามต่ำ ๆ อยู่ในปาก ฟังดูก็รู้ว่าตอนนี้มันกำลังโกรธจัด
ขณะเดียวกัน มันก็หมายตาหลินชวนกับเจียงเหย่เป็นเหยื่อรายใหม่!
สำหรับสัตว์กลายพันธุ์แล้ว ผู้มีพลังพิเศษย่อมดึงดูดมันได้มากที่สุด
พริบตาถัดมา รุ่นพี่เสี่ยวหวงก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
กรงเล็บวาววับด้วยแสงเย็นตวัดเข้าใส่เจียงเหย่ ผู้กำหอกเหนือธรรมชาติอยู่ในมือ
เจียงเหย่แค่นหัวเราะ “ยังรู้ด้วยว่าฉันเป็นภัยมากกว่า ฉลาดไม่เบาเลยนะ!”
เขาสะบัดหอกพุ่ง ปัดอุ้งเท้าหมานั่นออกไป
ขณะที่รุ่นพี่เสี่ยวหวงถอยไป หอกเหนือธรรมชาติก็ถูกขว้างออกไปอีกครั้ง
แต่ถึงจะอยู่ใกล้ขนาดนั้น รุ่นพี่เสี่ยวหวงก็ยังหลบได้ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอันน่าทึ่ง
หลินชวนหรี่ตา “อย่าขว้างหอกออกไปอีก ปฏิกิริยาของมันเร็วเกินไป เก็บหอกไว้ลอบโจมตีดีกว่า อย่าใช้บุกตรง ๆ”
“เข้าใจแล้ว สัตว์กลายพันธุ์ที่เคลื่อนไหวช้าหน่อยถึงจะเล็งโดนง่ายกว่า ฉันจะเอาจริงแล้ว”
หอกเหนือธรรมชาติเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดของเจียงเหย่ในตอนนี้
ถึงขว้างออกไปแล้วมันจะบินกลับมาเอง แต่ช่วงที่หอกไม่อยู่ในมือก็คือช่วงที่เขาไร้อาวุธ
เพราะอย่างนั้น หากต้องสู้กันตรง ๆ แบบนี้ การขว้างหอกจึงอันตรายมาก
หอกเหนือธรรมชาติบินกลับเข้ามาในมือเจียงเหย่อีกครั้ง เขาพุ่งเข้าไปใกล้ เตรียมสู้กับรุ่นพี่เสี่ยวหวงด้วยมือเปล่า
ส่วนหลินชวนกำดาบใหญ่ไว้แน่น ฟันเข้าใส่เสี่ยวหวง
คมดาบปะทะกับอุ้งเท้าหมา แต่กลับถูกฟันจนบิ่นเป็นรอยหลายจุด ขณะที่กรงเล็บยังคงไร้รอยขีดข่วน