เจียงเหย่มีสีหน้างุนงงอย่างยิ่ง
“อาชวน รีบบอกมาสิว่าทำไมคนที่เล่นงานฉันถึงเป็นหยางจิ่งฮวา?”
หลินชวนตบหัวเขาไปหนึ่งที
“ไอ้ทึ่ม ได้ย้อนกลับมามีชีวิตอีกครั้งแล้วยังดูไม่ออกอีกว่าตัวเองโดนเล่นงานยังไง โง่ให้ตายไปเลยไป”
“หยางจิ่งฮวาไม่ได้ต้องการเสบียงเลย เขารู้สถานการณ์ตอนนี้ดีเกินไป ไม่มีใครมาช่วยพวกเราที่นี่ เพราะงั้นเขาถึงต้องรวมทีมไปฐานหนานเฉิง!”
“จำที่นายเคยพูดได้ไหม ระหว่างที่พวกนายออกหาเสบียง เส้นทางส่วนใหญ่เป็นหยางจิ่งฮวาที่เลือก แถมเพราะออกหาเสบียง พวกนายถึงต้องค้างข้างนอกหนึ่งคืน”
“ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อไม่ให้พวกนายกลับมหาวิทยาลัยหนานเฉิงได้ สุดท้ายจะได้ไม่มีทางเลือก นอกจากไปฐานหนานเฉิงกับเขา!”
พอฟังคำอธิบายของหลินชวน เจียงเหย่ก็เข้าใจทุกอย่างในทันที
เขาตบต้นขาตัวเองอย่างแรง แล้วก็เสียใจขึ้นมาทันควัน
“บ้าฉิบ! เมื่อกี้ปล่อยให้ไอ้หมอนั่นตายสบายเกินไปแล้ว โคตรเสียดายเลย!”
ชาติที่แล้ว หยางจิ่งฮวาเคยเป็นฝ่ายเสนอให้ทุกคนไปฐานหนานเฉิงด้วยกัน
แต่คนส่วนใหญ่ปฏิเสธ
เพราะมันไกลเกินไป!
ระยะทางตรงระหว่างสองแห่งอาจไม่ไกลมากนัก
แต่เส้นทางจริงอย่างน้อยก็ยาวสี่สิบถึงห้าสิบกิโลเมตร
แถมยังไม่มีพาหนะ คนที่ไปถึงที่นั่นทั้งเป็นคงมีไม่ถึงหนึ่งในสิบ ไปก็เท่ากับตาย สู้หลบอยู่ในมหาวิทยาลัยหนานเฉิงแล้วรอคนมาช่วยยังดีกว่า
เพราะเหตุนี้ หยางจิ่งฮวาถึงได้เปลี่ยนแผน