“ฆ่าฟางหมิงฮุยคนเดียว!”
หลินชวนพยักหน้าอย่างเฉยชา “พวกเราไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตสักหน่อย วันนี้พาพี่น้องมาล้างแค้น พอแก้แค้นเสร็จก็ไป”
มุมปากเปาจิ้งกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
ถ้าเขาไม่เคยติดต่อกับหลินชวนมาก่อน ไม่แน่ว่าคงเชื่อไปแล้วจริง ๆ
บ้าเอ๊ย ฟันคนไปตั้งยี่สิบกว่าคน แต่ตายังไม่กะพริบสักครั้ง!
หยางฟานมองเปาจิ้งอย่างประหลาดใจสุดขีด “ไม่มีอะไรจะพูดเหรอ?”
“ไม่มี”
“นายโดนผีเข้าเหรอวะ?” หยางฟานถามอย่างเกินจริง
เปาจิ้งกระแอมสองครั้ง “หลัก ๆ คือเดี๋ยวนี้ไม่มีกฎหมายแล้ว ความรู้เฉพาะทางของฉันก็เอามาใช้ไม่ได้ ในเมื่อเป็นเรื่องขัดแย้งกันเอง ก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ”
“.......”
พี่น้อง นายผิดปกติไปแล้ว!
เมื่อก่อนเห็นคนถูกรังแก นายชักดาบช่วยตลอดไม่ใช่หรือไง......
ไม่ใช่ว่าเปาจิ้งไม่อยากยุ่ง
วันสิ้นโลกกำลังลบเหลี่ยมคมของเขาไปเช่นกัน ในโลกที่ระเบียบพังทลายแห่งนี้ หลายครั้งเหตุผลก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป
สิ่งที่เปาจิ้งยึดมั่นมาตลอดก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย
หยางรั่วหานกดถูกใจให้หลินชวน
“เยี่ยม ฉันเห็นด้วยกับนายสุด ๆ ไอ้ฟางหมิงฮุยนั่นสมควรตาย!”
เฉินอวี่ถงดูเหมือนจะไม่เข้าใจ “เขาก็แค่มีเรื่องขัดแย้งกับพวกเธอเรื่องของที่ได้มาหลังต่อสู้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเกลียดเขาขนาดนั้น?”
หยางรั่วหานกัดฟัน กำหมัดแน่นจนมือสั่น
“ฟางหมิงฮุยมันเดรัจฉาน ฉันเคยเห็นมันล่วงเกินนักศึกษาหญิงหลายคน สุดท้ายยังฆ่าพวกเธออีก ถ้าฉันสู้มันไม่ได้ ป่านนี้ฆ่ามันไปนานแล้ว!”