หลินชวนกับเจียงเหย่เก็บข้าวของที่พอจะใช้ได้ใส่กระเป๋าใบใหญ่สองใบ แล้วสะพายลงจากตึกหอพัก
ซุนเทากับผู้รอดชีวิตอีกหลายคนพากันเข้ามาล้อม สีหน้าหวาดกลัว แต่ก็ไม่อยากให้เจียงเหย่จากไปง่าย ๆ
“พี่เหย่ ถ้าพี่ไปแล้วพวกเราจะอยู่ยังไง!”
“ไม่อย่างนั้นพวกเรายอมรับพี่กับพี่ชวนเป็นหัวหน้าก็ได้ พวกเราจะทำงานให้ ขอแค่แบ่งข้าวให้กินก็พอ”
เจียงเหย่ขมวดคิ้ว กวาดตามองคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“วันสิ้นโลกกันแล้ว ใครจะไปสนว่าพวกแกจะเป็นจะตาย อยากรอดก็ไปสู้เอาเอง แล้วจะบอกให้รู้ไว้ กินเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ก็ทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้ ขอแค่กล้าออกไปล่า ก็ไม่อดตาย แถมยิ่งฆ่าก็ยิ่งแข็งแกร่ง!”
ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ทั้งสองก็เดินออกจากตึกหอพัก
บนทางเดินเล็ก ๆ
เจียงเหย่มีสีลังเล “อาชวน ฉันสอนวิธีเพิ่มความแข็งแกร่งให้พวกเขา แบบนี้ผิดหรือเปล่า ต่อไปพวกเขาจะกลับมาหาเรื่องเราอีกไหม?”
หลินชวนมีสีหน้าสบาย ๆ
“ทำไปแล้วจะมาเสียดายอะไร ข่าวนี้ยังไงก็ต้องแพร่ออกไปอยู่แล้ว สัตว์กลายพันธุ์พัฒนาตัวเองเร็วกว่ามนุษย์ ถ้ามนุษย์ไม่รีบเรียนรู้วิธีเพิ่มความแข็งแกร่ง สุดท้ายก็ต้องสูญพันธุ์!”
เจียงเหย่กำหมัดแน่น “ก็จริง ขอแค่เรารักษาความสามารถในการต่อสู้ระดับสูงสุดไว้ตลอด ใครมาก็ต้องหมอบทั้งนั้น”
“อีกอย่าง เราคงไม่อยู่ที่มหาวิทยาลัยหนานเฉิงนานนัก เหยื่อที่เหมาะจะล่ามีน้อยเกินไป อย่างมากก็ใช้เวลาไม่ถึงสัปดาห์เราก็ฆ่าจนหมดแล้ว ในวันสิ้นโลกแบบนี้ คนอย่างซุนเทาคงไม่มีวันได้เจอเราอีกตลอดชีวิต”
เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์กลายพันธุ์ที่มีอยู่ไม่รู้จบ คนเหล่านั้นจะมีชีวิตรอดออกจากมหาวิทยาลัยหนานเฉิงได้หรือเปล่ายังเป็นปัญหา