ประตูนิรภัยถูกหลินชวนกับเจียงเหย่ยกขึ้นเป็นโล่แล้วเหวี่ยงฟาดใส่ศัตรู
เพราะผลของการเสริมอาคม ความแข็งแกร่งของบานประตูจึงเพิ่มขึ้นมหาศาล พอฟาดใส่สัตว์กลายพันธุ์ เลือดเนื้อก็ระเบิดกระจายทันที เลอะเปรอะพื้นไปหมด
อวี่ห้าวโมโหจนตาแดงก่ำ
“บ้าเอ๊ย! พวกแกนี่มันสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ เนื้อสัตว์กลายพันธุ์ดี ๆ หนักเกือบ 5 จินแท้ ๆ กลับทำเสียของหมด!”
หนูกลายพันธุ์ตัวเดียวก็พอให้คนหนึ่งกินได้ถึงสองวัน
แต่หลินชวนกลับทำเสียเปล่าแบบนี้ จะไม่ให้เขาเจ็บใจได้อย่างไร
“เบามือหน่อย อย่าฟาดแบบนั้นสิ ใช้ดาบไม่ได้หรือไง!”
หลินชวนขมวดคิ้วมองเขา “หุบปากซะ ถ้ายังพล่ามอีก ฉันจะฟาดนายด้วย!”
“???”
สมาชิกทั้งยี่สิบกว่าคนในทีมเงียบกริบ ราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
ที่สำคัญคือการต่อสู้ของหลินชวนกับเจียงเหย่ดุดันเกินไป
แค่สองคนแบกประตูนิรภัยคนละบาน ก็ยังสู้กับสัตว์กลายพันธุ์กว่าสามสิบตัวได้ ฝีมือช่างน่ากลัวเหลือเกิน
แม้แต่เฉินอวี่ถง แค่ถือดาบยาวอยู่ในมือก็ฆ่าหนูกลายพันธุ์ได้อย่างง่ายดาย
มีเพียงสามคน แต่ความแข็งแกร่งโดยรวมกลับเหนือกว่าทั้งทีมของพวกเขาเสียอีก
ก่อนหน้านี้พวกเขายังถูกสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้ไล่ฆ่าจนต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เลย!
“หัวหน้าทีม พวกเขาต้องแข็งแกร่งขึ้นเพราะมีดาบยาวพวกนั้น ถึงได้ล่าสัตว์กลายพันธุ์มาเป็นเนื้อได้มากแน่ ๆ!” ลูกน้องคนหนึ่งพูดด้วยแววตาอิจฉา
อวี่ห้าวกัดฟันกรอด “แต่พวกเรายี่สิบกว่าคนยังไม่แน่ว่าจะสู้พวกเขาได้เลยโว้ย!”
“หัวหน้าทีมมีพลังควบคุมดินหินไม่ใช่เหรอ แค่จำกัดสองคนนั้นไว้ แล้วพวกเราก็กรูกันเข้าไป ยังไงก็ชนะ!”