“ทุกคนรีบพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้เราไปฆ่าเว่ยเถี่ยซานให้ตายกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวหมิงเซวียนก็เผยสีหน้าตื่นเต้นทันที
“จริงเหรอ พรุ่งนี้ก็จะไปฆ่าเว่ยเถี่ยซานเลยเหรอ?”
หลินชวนยิ้มบาง ๆ “ตอนนี้ฉันทะลวงถึงขั้นสองแล้ว ต่อให้เว่ยเถี่ยซานมีธงดำอยู่ในมือ ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือฉันได้ ฆ่าเขาไม่ยาก!”
“เยี่ยมไปเลย”
ทั้งกลุ่มขึ้นไปพักผ่อนทันที
แต่ก่อนขึ้นไป เฉินอวี่ถงมองไปทางประตู
“หัวหน้า วันนี้เจ้าสามแห่งกองธงดำจงใจมาฆ่าพวกเรา ไม่แน่ว่าพวกมันอาจลอบโจมตีตอนกลางคืน เราผลัดกันเฝ้ายามดีไหม?”
หลินชวนลูบคาง แววตาค่อย ๆ สว่างขึ้น
“การต่อสู้ตอนกลางวันวันนี้ก็เหนื่อยพอแล้ว ไม่เหมาะจะเฝ้ายามหรอก”
“แต่ถ้าถูกลอบโจมตี...”
หลินชวนยกมุมปาก “ใช้เทคโนโลยีช่วยหน่อยก็แล้วกัน”
“เทคโนโลยีอะไร?”
“มา เอารถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าที่เก็บมาจากห้างวันนี้ไปวางให้เต็มห้องนั่งเล่น แค่ขยับนิดเดียวมันก็ส่งเสียงดังไม่หยุด เหมาะเอาไว้เตือนภัยสุด ๆ”
“...”
ในวันสิ้นโลก ไฟฟ้ายังไม่มี นับประสาอะไรกับกล้องวงจรปิด
แต่ระบบกันขโมยของรถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าก็ได้ใช้ประโยชน์ในทางใหม่พอดี
คืนนั้นทั้งสี่หลับสนิท
เช้าวันต่อมา ทั้งสี่คนต่างกระปรี้กระเปร่าเต็มที่
ร่างกายของผู้มีพลังพิเศษแข็งแกร่งอย่างยิ่ง พวกเขาก้าวเข้าสู่ระดับชีวิตใหม่อย่างสมบูรณ์แล้ว
จึงสามารถรองรับการต่อสู้ที่หนักหน่วงเช่นนี้ได้
“กินมื้อเช้ากันก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง พอดีฉันจะสุ่มพลังพิเศษของวันนี้ด้วย”