กู้อวี่เวยแววตางดงามฉายแวบหนึ่งของความหวาดกลัว นางคว้าแขนของหลินฟานไว้โดยไม่รู้ตัว
หลินฟานลูบมือกู้อวี่เวยเบาๆ ส่งสายตามั่นใจให้นาง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน เลิกคิ้วใส่หวังหู่
"หยู่เวยเป็นภรรยาของข้าแล้ว สิ่งที่ไม่ควรดูก็อย่าดู ระวังปากของเจ้าด้วย และนี่คือบ้านของข้า ห้ามเข้ามาอีกโดยไม่ได้รับอนุญาต!"
สีหน้าหวังหู่เปลี่ยนไป เขามองหลินฟานด้วยความประหลาดใจ เหมือนเพิ่งรู้จักอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก
"เฮ้ย! เจ้าเด็กนี่กล้าขึ้นแล้วหรือ?"
"เมื่อวานถูกซ้อมยังไม่เข็ดใช่ไหม? ข้าให้โอกาสเจ้าตอบใหม่!"
หวังหู่ถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือ พับแขนเสื้อขึ้น สีหน้าไม่เป็นมิตรเดินเข้ามา
"บัดซบ! เจ้ายังมีหน้ามาพูดถึงเมื่อวานอีก?"
สีหน้าหลินฟานเย็นชาลง เมื่อวานเจ้านี่เป็นคนฆ่าเจ้าของร่างเดิมจนตาย
ทันใดนั้น หลินฟานก็ขยับ!
เขาเคลื่อนไหวดุจสายฟ้าฟาด พุ่งเข้าหาหวังหู่ เมื่อถึงตรงหน้าอีกฝ่าย มือของเขามีมีดสั้นเล่มหนึ่งขึ้นมาทาบคอหวังหู่ไว้แล้ว
"เชื่อไหม ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้ในชั่วพริบตา!" หลินฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร
หวังหู่ตาเบิกกว้าง ร่างกายอดสั่นสะท้านไม่ได้
เขาไม่คิดเลยว่าหลินฟานจะลงมือทันที โดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว!
"ที่นี่คือค่ายทหาร! ฆ่าข้าแล้ว เจ้าก็ไม่รอดเหมือนกัน!"
แม้หวังหู่จะพูดเช่นนั้น แต่บนหน้าผากกลับมีเหงื่อเม็ดเป้งไหลลงมา
"เช่นนั้น เจ้าอยากลองพนันดูไหม ว่าข้ากล้าฆ่าเจ้าหรือไม่?"
หลินฟานขยับข้อมือเล็กน้อย บนคอของหวังหู่ปรากฏรอยเลือดทันที เลือดไหลลงตามลำคอ
"อย่า... อย่าบุ่มบ่าม สหายเอ๋ย!"
หวังหู่สูดน้ำลายลงคอ สุดท้ายก็เกรงกลัวอยู่ดี
เพราะวันนี้หลินฟานผิดปกติเกินไป บางทีอาจถูกกดขี่มานาน ถึงขั้นยอมแตกหัก เขากลัวจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะฆ่าเขาจริง!
"สหาย เราค่อยๆ คุยกันดีๆ เพื่อผู้หญิงคนหนึ่งมันไม่คุ้มค่า" หวังหู่พูดต่อ
"เผียะ!" แต่พอเขาพูดจบ หลินฟานก็ตบหน้าเขาดังสนั่น
"ตั้งใจฟังไว้ให้ดี! กู้อวี่เวยตอนนี้คือผู้หญิงของข้า ต่อไปหากเจ้ายังกล้าคิดร้ายต่อนาง ข้าสามารถเอาชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ!"
"ครับๆ ข้าจะไม่คิดร้ายต่อนางอีกแล้ว..."
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อ หลินฟานจึงปล่อยมีดสั้น หวังหู่ก็รีบเผ่นหนีไป
แต่พอลับออกไปนอกประตู เขาก็ตะโกนใส่หลินฟานว่า "ไอ้หนู เจ้ารอก่อนเลย! ไม่จัดการแกให้ตาย ข้าไม่แซ่หวังแล้ว!"
"สามี!"
กู้อวี่เวยเพิ่งถูกทำให้ตกใจ ตอนนี้นางก็โผเข้ากอดหลินฟานโดยไม่รู้ตัว ต้องยอมรับว่าการกระทำเมื่อครู่นี้ของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก
"สามี ข้าสร้างปัญหาให้ท่านแล้วหรือ? เป็นความผิดของข้าเอง..." กู้อวี่เวยมีแววกังวลตนเอง น้ำตาก็ร่วงลงมา
"ภรรยา เจ้าพูดอะไรเช่นนั้น ที่เจ้ารูปร่างหน้าตางดงาม มันจะเป็นความผิดของเจ้าได้อย่างไร?"
"วางใจ หากมีผู้ใดกล้าคิดไม่ดีต่อเจ้า ข้าจะควักหัวใจมันออกมา!" หลินฟานลูบแผ่นหลังของกู้อวี่เวยเบาๆ
"ภรรยา ในค่ายทหารนี้มันอันตรายเหลือเกิน ข้าเกรงว่าเวลาข้าออกไปทำภารกิจ จะมีใครบางคนคิดร้ายต่อเจ้า"
"บ้านข้าอยู่ในหมู่บ้านใกล้ๆ นี้ พรุ่งนี้ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้านไปพักสักสองสามวันก่อน รอให้ข้าเก็บผลงานทางการทหารให้มากหน่อย ได้เป็นถึงหัวหน้าหน่วยสิบหรือห้าคน แล้วจะพาเจ้าเข้าค่ายทหาร จะได้ไม่มีใครกล้าคิดร้ายต่อเจ้า"
ในโลกนี้ ทหารชายแดนจะสร้างชื่อออกหน้าได้ มีเพียงหนทางเดียว คือสังหารศัตรูสร้างผลงาน!
ชายแดนต้าซั่วถูกพวกอนารยชนโจมตีตลอดทั้งปี ขอเพียงสามารถฆ่าพวกอนารยชนได้ ไม่เพียงแต่จะได้รับเงินรางวัล ยังสามารถเลื่อนตำแหน่งได้อีกด้วย!
เมื่อเขามาเกิดในโลกนี้ ย่อมไม่ยินยอมเป็นแค่ทหารกระจอกไปชั่วชีวิต แต่จะต้องสร้างเส้นทางของตนเอง!
"ได้เจ้าคะ แต่ในสนามรบ สามีก็ต้องระวังตัวด้วยนะ..." กู้อวี่เวยพยักหน้า
"สามี ที่นี่พอจะอาบน้ำได้หรือไม่? ข้าอยากอาบน้ำ" จากนั้นกู้อวี่เวยก็ใบหน้าสวยแดงเรื่อกล่าว
"ได้สิ ข้าจะไปต้มน้ำร้อนให้"
ไม่นาน หลินฟานก็ยกน้ำร้อนถังใหญ่มาให้กู้อวี่เวย ส่วนเขาเองเฝ้าอยู่หน้าประตู กู้อวี่เวยอาบน้ำอยู่ด้านใน
หลังจากชำระล้างทำความสะอาดแล้ว กู้อวี่เวยทั้งคนดูยิ่งงดงามมีเสน่ห์ หลินฟานมองแล้วอดใจเต้นระทวยไม่ได้
ยามค่ำคืนเข้านอน หลินฟานให้กู้อวี่เวยนอนบนเตียง ส่วนเขาอาศัยกองฟางนอนไปก่อน
"สามี ท่านก็มานอนบนเตียงด้วยเถิด..." ทันใดนั้น เสียงของกู้อวี่เวยก็ดังมาจากด้านหลัง
"พวกเรายังไม่ได้คำนับฟ้าดินแต่งงานกันเลยนะ อย่างนี้ไม่ดีกระมัง?" หลินฟานเกาท้ายทอย
"ข้าเชื่อว่าสามีเป็นสุภาพบุรุษ"
กู้อวี่เวยเดินลงมาเอง ฉุดดึงหลินฟานขึ้นไปบนเตียงด้วยกัน จากนั้นก็ซบเข้ากับอ้อมอกของหลินฟานอย่างเป็นธรรมชาติ
...
วันรุ่งขึ้นตอนเช้าตรู่ หลินฟานก็เอาเรื่องแต่งงานเป็นข้ออ้าง ขอลาหยุดกับค่ายหนึ่งวัน เพื่อพากู้อวี่เวยกลับหมู่บ้าน
หมู่บ้านที่เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่ห่างจากหวั่งหลางหลิ่งไม่ไกล เรียกว่าหมู่บ้านนักโทษ เหตุผลไม่มีอะไรอย่างอื่น ก็เพราะหมู่บ้านนี้อยู่กันแต่ผู้ที่ถูกเนรเทศมายังชายแดน
ครอบครัวของหลินฟานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น บิดาของเขาเดิมเป็นหนึ่งในแม่ทัพใหญ่ประจำชายแดน แต่เมื่อสิบปีก่อน เพราะความผิดพลาดในการบัญชาการ ทำให้ต้าซั่วพ่ายแพ้ในศึกที่สำคัญยิ่ง
เจ้าของร่างและมารดาเสิ่นจิ้งหว่านจึงถูกเนรเทศมายังชายแดน อยู่ที่นี่มาก็สิบปี
เมื่อหลินฟานพากู้อวี่เวยกลับถึงหมู่บ้านนักโทษ ทุกคนต่างตกตะลึง เพราะปกติสมองของหลินฟานค่อนข้างไม่ค่อยดี มักถูกคนอื่นรังแกที่หอสัญญาณไฟ ทุกคนรู้ดี
เรื่องดีๆ อย่างการเก็บได้ภรรยางามๆ เช่นนี้ ไม่มีทางเวียนมาถึงหลินฟาน คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะพากลับมาได้ภรรยางดงามเช่นนี้
เสิ่นจิ้งหว่านยิ่งยิ้มไม่หุบปาก คว้ามือกู้อวี่เวยพาเข้าบ้านทันที เอาของกินดีๆ ที่สะสมไว้ในบ้านออกมาหมด
แต่ขณะที่ครอบครัวหลินฟานกำลังเปี่ยมไปด้วยความสุขอยู่นั้น ด้านนอกพลันมีเสียงฝีเท้าม้า
หลินฟานออกไปดู ก็เห็นหวังหู่พาคนอื่นในค่ายอีกสองคนขี่ม้ามา
พวกเขาบุกเข้าไปในลานบ้านหลินฟานโดยตรง พร้อมกับชักมีดออกมา
เสิ่นจิ้งหว่านและกู้อวี่เวย รวมถึงชาวบ้านทั้งหลาย ต่างตกใจกลัว ไม่รู้ว่าคนทั้งสามต้องการทำอะไร
"หวังหู่ นี่หมายความว่าอย่างไร?"
หลินฟานก้าวขึ้นไปถามอย่างสงบนิ่ง
"หมายความว่าอย่างไร?" หวังหู่ยิ้มเหี้ยมเดินเข้ามา
"หลินฟาน ไอ้เด็กนี่ เจ้าปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ เมื่อวานกล้าเอามีดมาจ่อคอข้า?"
"ข้าจะบอกให้รู้ตามตรงนะ ข้าจะจัดการเจ้าให้ตาย มันก็ง่ายเหมือนเขี่ยมดตัวหนึ่งนั่นแหละ ถ้ารู้ดี ก็รีบส่งตัวกู้อวี่เวยมาเถอะ ให้พวกเราสามคนได้สนุกกันหน่อย!" เขาพูดอย่างไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธ
"จะมารังแกสะใภ้ของข้า ต้องเหยียบข้ามศพหญิงชราอย่างข้านี้ไปก่อน!"
"ถูกพวกอนารยชนเจี๋ยหลัวขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ แต่กลับมาอวดดีกับพวกเดียวกันเอง พวกเราจะไปฟ้องร้องต่อกองบัญชาการใหญ่!"
"พวกเจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่? ถึงกับรังแกกันเอง!"
เสิ่นจิ้งหว่านและชาวบ้านเหล่านั้นรีบก้าวออกมา สีหน้าโกรธเกรี้ยวประจันหน้ากับหวังหู่
"โย้ว กลุ่มนักโทษอย่างพวกเจ้ายังจะกล้าฟ้องร้องอีกหรือ?"
"พวกเจ้าล้วนเป็นผู้มีความผิดติดตัว วันนี้ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทิ้งเสียให้หมด แล้วรายงานไปว่าเป็นฝีมือพวกอนารยชนบุกถล่มหมู่บ้าน พวกเจ้าตายก็ตายฟรี!"
หวังหู่พูดจบ จางซุ่นและหยวนต้าเหอที่อยู่ข้างหลังก็ยิ้มเหี้ยมเดินเข้ามา
"เดี๋ยวก่อน!"
ขณะที่หวังหู่และพวกกำลังจะเริ่มฆ่าล้างอย่างบ้าคลั่ง หลินฟานก้าวขึ้นไปข้างหน้าแล้วกล่าวว่า "เมื่อครู่นี้เจ้าบอกว่า หากฆ่าพวกเราจนหมด แล้วบอกว่าตายด้วยน้ำมือพวกอนารยชน ก็ไม่มีใครรู้ใช่ไหม?"
"ถูกต้อง กลัวแล้วสินะ? กลัวแล้วก็รีบส่งเมียมาให้พวกเราเล่นสนุก!" หวังหู่หัวเราะเย็น
"ใช่สินะ ข้ากลัวจริงๆ ด้วย"
หลินฟานถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พลันมองไปทางด้านหลังของหวังหู่ สีหน้าเปลี่ยนไปแล้วเอ่ยว่า "โย้ว พวกอนารยชนมาจริงๆ!"
หวังหู่หันกลับไปมองด้านหลังโดยไม่รู้ตัว แต่ด้านนอกกลับว่างเปล่า มีอนารยชนที่ไหน?
แต่ในขณะนั้นเอง เขารู้สึกเพียงกระแสลมกรรโชกหนึ่งพุ่งเข้าใส่ เพิ่งหันกลับมากลับเห็นหลินฟานมีสีหน้าดุดัน กำมีดสั้นเล่มหนึ่งแหย่ไปถึงหน้าอกของเขาแล้ว!
"ฉึ่บ!"
หวังหู่ไม่มีทางทันได้ตอบสนองใดๆ มีดสั้นก็แทงลึกทะลวงเข้าหัวใจของเขา!