หลินฟานชักดาบยาวออกมา ก้าวพ้นจากพงไพร
ทันทีที่ออกมา ก็เห็นเจ้าต้าจ้วงกำลังต่อสู้กับอนารยชนร่างกำยำผู้หนึ่ง
เจ้าต้าจ้วงแม้จะสูงใหญ่ แต่ประสบการณ์การต่อสู้ยังขาดแคลนอย่างเห็นได้ชัด
อนารยชนคร่อมร่างเขาไว้ ออกแรงกดดาบโค้งพุ่งตรงไปยังทรวงอกของเขา!
เจ้าต้าจ้วงยื้อยุดข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น แต่ปลายดาบก็ได้ทิ่มทะลุผิวหนังตรงอกเขาแล้ว อยู่ห่างจากหัวใจเพียงแค่ปลายจมูก!
"อ๊ากกกก!"
เมื่อสัมผัสถึงความตายที่คืบคลานเข้ามา เจ้าต้าจ้วงเส้นเอ็นปูดโปน เปล่งเสียงคำรามสุดสิ้นหวังราวกับสัตว์ร้าย ทว่าก็ยังไม่อาจหยุดปลายดาบที่ค่อยๆ จมลึกลงทีละนิ้ว!
"ต้าจ้วง ทนไว้!"
หลินฟานตะโกนลั่น มือถือดาบยาวพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว!
เดิมทีเจ้าต้าจ้วงสิ้นหวังแล้ว แต่เมื่อได้ยินเสียงของหลินฟาน หัวใจก็พลันจุดประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
ทั่วร่างระเบิดพละกำลังออกมาอีกครา ยื้อข้อมือของอนารยชนไว้สุดแรง!
ส่วนอนารยชนผู้นั้นเห็นหลินฟานถือดาบพุ่งเข้ามา ในแววตาวาวด้วยความตื่นตระหนก โดยไม่รู้ตัวก็เตรียมจะปลีกตัวจากเจ้าต้าจ้วงเพื่อลุกขึ้นตั้งรับ
เจ้าต้าจ้วงหวั่นว่าหากปล่อยให้อนารยชนได้ลุกขึ้น ต่อให้เป็นเขาและหลินฟานร่วมมือกันก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้
จึงตัดสินใจบ้าบิ่น เสี่ยงตาย จับข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น ใช้พละกำลังทั้งหมดรัดรึงอีกฝ่ายไว้!
ในชั่วขณะที่ยื้อยุดกันนี้เอง หลินฟานก็มาถึงตรงหน้า!
"ฉึก!"
ดาบยาวในมือของเขากวาดผ่านแสงเย็นเยียบ ปลายดาบเสียบทะลุเข้าไปในช่องเสื้อเกราะหนังตรงเอวของอนารยชนอย่างแรง ทิ่มทะลุร่างของอีกฝ่าย!
อนารยชนเลือดพุ่งกระฉูดทันที ร่วงลงทับร่างเจ้าต้าจ้วงอย่างไร้เรี่ยวแรง
"ไปตายซะ!"
เจ้าต้าจ้วงผลักศพอนารยชนออกอย่างแรง นั่งลงกับพื้นหายใจหอบด้วยความหวาดผวา
"ต้าจ้วง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หลินฟานถามด้วยความเป็นห่วง
"พี่ฟาน ข้าไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อย"
"โชคดีที่เจ้ามาทันเวลา ไม่อย่างนั้นชีวิตเล็กๆ ของข้าคงจบที่นี่วันนี้แล้ว!" เจ้าต้าจ้วงกล่าวพลางเก็บกวาดคราบเลือดบนร่างด้วยความหวาดหวั่น
"ใช่แล้วพี่ฟาน ไอ้หัวหน้าย่อยอนารยชนนั่นล่ะ?"
"ถูกข้าฆ่าตาย"
"ถูกเจ้า... ฆ่าตาย?" เจ้าต้าจ้วงเต็มไปด้วยความตกใจ อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว
ต้องรู้ว่า หัวหน้าย่อยอนารยชนนั้นดุร้ายกว่าอนารยชนธรรมดานัก!
ด้วยฝีมือของเขา เมื่อครู่ยังเกือบถูกอนารยชนธรรมดาฆ่าตาย!
หลินฟานกลับสังหารหัวหน้าย่อยอนารยชนเพียงลำพังได้งั้นหรือ?
ทว่าในขณะนั้นเอง ด้านหน้าก็ดังเสียงตะโกนโหวกเหวกขึ้นมา
"ไปดูกัน!"
หลินฟานหรี่ตาลง หยิบธนูกับลูกธนูที่อนารยชนทำตกขึ้นมาจากพื้น แล้วสาวเท้าวิ่งตรงไปยังเนินดินด้านหน้า
เห็นว่าบนที่ดินรกร้างด้านหน้าของเนินดิน อนารยชนคนสุดท้ายขี่ม้าศึก ไล่ตามเฉียนซื่อกับพวกอีกสองสามคนอย่างกับแมวเล่นกับหนู
พวกเขาต่างอเนจอนาถ ได้แต่กอดหัววิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะวิ่งไปทางไหน อนารยชนก็จะยิงธนูมาอย่างใจเย็น
ลูกธนูที่ดูเหมือนส่งเดชนั้น กลับปักตรงหน้าปลายเท้าของพวกเขาอย่างแม่นยำ
เห็นได้ชัดว่า อนารยชนจงใจเล่นกับพวกเขาอยู่
อีกฝ่ายสามารถยิงธนูปักตรงปลายเท้าพวกเขาได้ ก็สามารถยิงทะลุหัวพวกเขาได้อย่างง่ายดาย!
เป็นเช่นนี้ไปมาหลายรอบ ผู้คนก็พากันท้อแท้สิ้นหวัง เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น เริ่มคุกเข่าขอความเมตตา!
"ฮ่าๆๆ! ต้าซั่วเลี้ยงพวกขยะอย่างพวกเจ้า ถึงคราวล่มสลายก็แค่ช้าหรือเร็ว ขยะไม่มีสิทธิ์มีชีวิตอยู่ ไปตายเสีย!"
อนารยชนดูเหมือนจะเบื่อเต็มที ใบหน้าเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยม ขึ้นศรเตรียมจะยิงเป้าสังหารพวกนี้
"ฟิ้ว!"
ทว่า
อนารยชนยังไม่ทันได้ปล่อยสายธนู
ทันใดนั้นก็มีลูกธนูคมกริบลูกหนึ่งพุ่งมาจากที่ไกล ทะลุทะลวงลำคอของเขาโดยตรง!
"อ๊าก!"
อนารยชนร้องด้วยความเจ็บปวด สีหน้าบิดเบี้ยว เอามือปิดลำคอโดยไม่รู้ตัว เลือดแดงสดไหลทะลักออกมาตามซอกนิ้ว
เขาหันกายอย่างยากลำบาก เห็นรางๆ ว่าบนเนินดินไกลโพ้นมีคนสองคนยืนอยู่ ต่อมาร่างก็เอียงตกจากหลังม้า กระตุกสองสามทีก็แน่นิ่งไป
ทุกคนต่างมองไปยังเนินดิน เห็นหลินฟานและเจ้าต้าจ้วงยืนอยู่ตรงนั้น ส่วนหลินฟานถือคันธนูอยู่ในมือ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ยิงอนารยชนตาย!
"หลินฟาน เจ๋งจริง!"
"คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะมีฝีมือธนูยอดเยี่ยมเพียงนี้!"
"เจ้าไม่ได้ถูกรังควานโดยหัวหน้าย่อยอนารยชนหรอกหรือ? หัวหน้าย่อยอนารยชนล่ะไปไหน?"
ทุกคนถูกหลินฟานดึงกลับมาจากปากประตูผี ต่างแสดงสีหน้ายินดีที่รอดชีวิตมาได้
เมื่อรู้ว่าหลินฟานยังสังหารอนารยชนอีกสองคนจนหมดแล้วด้วย ยิ่งตกใจจนคางแทบหลุด!
ไม่กล้าคิดเลยว่า หลินฟานที่ปกติแล้วเก็บตัวเงียบ อยู่ดีๆ วันนี้ถึงได้ระเบิดฝีมือออกมา?
ไม่เพียงแต่สังหารอนารยชนเจี๋ยหลัวถึงสี่คน ยังรวมหัวหน้าย่อยอนารยชนอีกหนึ่งคน
ผลงานรบที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ มองไปทั่วชายแดนอวิ๋นโจว ก็ยากจะพบได้!
ไม่เพียงแต่จะได้เงินรางวัลสิบกว่าตำลึง ยังได้อวดโฉมที่ค่ายใหญ่ทหารชายแดนอีกด้วย อาจถึงขั้นได้เลื่อนตำแหน่งเป็นกรณีพิเศษ!
"หลินฟาน หากไร้พวกเราทำหน้าที่เป็นเหยื่อล่อ ด้วยฝีมือของเจ้า ไม่มีทางฆ่าอนารยชนได้เลย แล้วยังต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่!"
ขณะนี้เอง ลูกตาของเฉียนซื่อก็กลอกไปมา แววตาฉายแววโลภ
"ดังนั้นหัวทั้งสี่นี้ พวกเรามีส่วนด้วยกันทุกคน เจ้าเป็นทหารทัณฑ์ ต่อให้คิดผลงานรบให้นามของเจ้า ก็ไม่ได้รางวัลอะไร"
"ผลงานรบวันนี้จดไว้ในนามของข้าเถอะ เดี๋ยวเงินรางวัลลงมาก็แบ่งเท่าๆ กัน เจ้าไม่คัดค้านแล้วนะ?"
เฉียนซื่อแม้จะถาม แต่ในน้ำเสียงกลับไม่มีเจตนาต่อรองเลยแม้แต่น้อย กลับเหมือนเป็นคำสั่ง
เพราะตามสถานการณ์ก่อนหน้านี้ เขาให้หลินฟานไปทางตะวันออก อีกฝ่ายก็ไม่กล้าไปทางตะวันตก
ผลงานรบก้อนใหญ่เบื้องหน้าเช่นนี้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับ
"มันไม่ยุติธรรมเลย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ฟาน พวกเราต้องตายกันหมด!"
"ถึงพี่ฟานจะเป็นทหารทัณฑ์ แต่ก็สามารถสังหารศัตรูสร้างผลงานได้!" เจ้าต้าจ้วงเป็นคนแรกที่ออกตัวแทนหลินฟาน
"อ้อ? เจ้าเป็นอะไร มีสิทธิ์พูดที่นี่ด้วยรึ?"
เฉียนซื่อทำหน้าถมึงทึง ชักดาบยาวออกมา ส่งสัญญาณกับอู๋โหย่วไฉและทหารทัณฑ์อีกสองคน
"พวกข้ามีกันสี่คน เจ้าเชื่อไหม แค่ข้าเอ่ยปากคำเดียวก็สามารถให้พวกเจ้าสองคนตายที่นี่ได้!" เฉียนซื่อไม่ปิดบังการข่มขู่ในคำพูดเลย
เจ้าต้าจ้วงโกรธจนกำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอม
แต่เพราะเฉียนซื่อพูดความจริง หากลงมือต่อสู้กันจริง เขากับหลินฟานสองต่อสี่ แทบไม่มีโอกาสชนะเลย
"ข้านี่แหละไม่เชื่อ!"
ทว่าขณะนั้น หลินฟานกลับยิ้มเยาะ ถือดาบมองเฉียนซื่อ: "เจ้าเป็นคนเนรคุณ แต่คนอื่นอาจไม่ไร้ยางอายเหมือนเจ้าก็ได้!"
เขาหวังจะใช้ผลงานรบนี้ทวงทางรอดให้ครอบครัว ไม่อาจถูกเฉียนซื่อแย่งไปเช่นนี้
ไอ้ขี้ขลาดอย่างเฉียนซื่อที่แม้แต่กล้าโต้กลับอนารยชนยังไม่มี เขาไม่เห็นจะต้องใส่ใจเลย
"ไอ้หนู รนหาที่ตาย!"
เฉียนซื่อคาดไม่ถึงว่า หลินฟานที่ปกติอ่อนน้อมถ่อมตน ถึงกับกล้าขัดขวางเขา ทำเอาเขากลายเป็นขายขี้หน้าทันที
หัวเราะเย็นชา แล้วกล่าวกับคนอื่นๆ ว่า: "พวกเราฆ่าหลินฟานกับเจ้าต้าจ้วงเสีย หัวทั้งสี่นี้ก็เป็นของพวกเรา!"
ว่าแล้วก็ชักดาบฟันไปที่ศีรษะหลินฟานก่อนใคร
อู๋โหย่วไฉเห็นเฉียนซื่อลงมือจริง มือก็จับที่ด้ามดาบ แต่ไม่ได้ลงมือทันที กลับคอยสังเกตสถานการณ์ในสนาม
เพราะเขาก็ไม่รู้แน่ว่า หลินฟานมีฝีมือจริง หรืออาศัยโชคช่วยถึงสังหารอนารยชนสี่คนได้
จูเอ้อหนิวและซุนหย่งก็ไม่ได้เคลื่อนไหว หลินฟานเป็นทหารทัณฑ์เช่นเดียวกับพวกเขา ปกติก็ถูกข่มเหงรังแกมาไม่น้อย ยิ่งกว่านั้นอีกฝ่ายเพิ่งช่วยชีวิตพวกเขาไว้
"ดีนักเจ้าคนเลวอย่างเฉียนซื่อ เพื่อแย่งชิงผลงานรบ ถึงกับจะสังหารสหายร่วมรบ ข้าแม้เป็นเพียงทหารทัณฑ์คนหนึ่ง ก็ไม่อาจยืนให้เจ้าฆ่าได้!"
หลินฟานพูดพลางสู้พลาง สลายการโจมตีของเฉียนซื่อได้อย่างง่ายดาย
เมื่อกล่าวจบ เขาก็ไม่มีการปรานีอีก ดาบยาวประดุจสายฟ้าแลบ มุมแทงที่พลิกแพลงอย่างยิ่ง ทะลวงเข้าสู่กลางอกของเฉียนซื่อในพริบตา!
เฉียนซื่อร้องโหยหวน ดวงตาเบิกค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน แม้กระทั่งแววเสียใจเล็กน้อย
แต่ตอนนี้เสียใจก็สายไปแล้ว เรี่ยวแรงทั้งร่างของเขาสลายไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็ล้มตึงลงไป!
"เฉียนซื่อเพื่อแย่งผลงานรบคิดทำร้ายสหายร่วมรบ! ข้าเพื่อป้องกันตัวพลั้งมือฆ่าเขาไป พวกเจ้าคิดเห็นเช่นไรกับเรื่องนี้?"
หลินฟานทั้งร่างยังอบอวลด้วยกลิ่นอายสังหาร เขาจ้องมองอู๋โหย่วไฉด้วยแววตาเฉียบคม
เมื่อครู่เขาแอบสังเกตอยู่ จูเอ้อหนิวและซุนหย่งไม่มีท่าทีจะลงมือเลย เห็นได้ว่าทั้งสองคนนี้มีคุณธรรมดี ไม่ยอมร่วมมือกับเฉียนซื่อเนรคุณ
ส่วนอู๋โหย่วไฉนั้นกับเฉียนซื่อก็เป็นพวกเดียวกันมาตลอด เมื่อครู่ยังกำด้ามดาบอยู่ เหมือนมีทีท่าจะลงมือ เขาอยากดูท่าทีของอู๋โหย่วไฉ
"ใช่แล้ว! เฉียนซื่อหาที่ตายเอง สิ่งที่เจ้าทำไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย พวกเราล้วนเป็นพยานได้!"
"จากนี้หากหัวหน้าสิบไม่อยู่ อู๋โหย่วไฉข้าขอน้อมนำเจ้าเป็นหัวหน้า!"
แทบจะในชั่วพริบตา หลินฟานก็สังหารเฉียนซื่อ อู๋โหย่วไฉตื่นตะลึงจนตัวแข็งไปหมดแล้ว
ถูกหลินฟานจ้องมองจนขนลุกซู่ เขาก็โยนดาบลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว คารวะหลินฟานคราหนึ่ง
เขาดูออกแล้วว่า หลินฟานมีฝีมือจริงอยู่ติดตัว ถ้าไม่รีบยอมอ่อนน้อม ต่อไปคงเป็นตาเขาที่ต้องตาย!
ซุนหย่งและจูเอ้อหนิวก็รีบกล่าวเสริม แสดงว่าต่อไปจะยอมให้หลินฟานเป็นหัวหน้าอย่างแน่นอน
"เมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปพวกเราก็เป็นพี่น้องกัน พอเงินรางวัลลงมา ข้าจะไม่ให้พวกเจ้าขาดทุน"
เมื่อเห็นทุกคนแสดงจุดยืนแล้ว น้ำเสียงของหลินฟานก็ผ่อนลง เก็บดาบเข้าในฝัก
เพราะหากต้องการยืนหยัดในโลกยุคกลียุคนี้ ไม่อาจสู้เพียงลำพัง จำต้องมีกลุ่มพี่น้องที่ฟังคำสั่งตน
และสิ่งที่เขาสามารถดึงมาเป็นพวกได้ตอนนี้ ก็มีแค่คนตรงหน้าเหล่านี้