"อาตมาบำเพ็ญมาตั้งแต่เด็ก ถึงวันนี้ก็สิบแปดปีเข้าแล้ว ถึงแม้ปราณวิญญาณในโลกนี้จะแห้งเหือดไป แต่ก็ยังฝึกปราณได้ถึงขั้นหก นับว่าประสบความสำเร็จพอสมควร"
ที่ตำหนักเทียนซือ หลังเขาหลงหู่ซาน จางเซวียนจี้กำลังพูดคุยกับฉินหรูและจวงจื่อโรวอย่างออกรส
แม้ถ้อยคำจะฟังดูเรียบง่าย แต่กลิ่นอายการอวดเก่งบางๆ นั้นชัดเจนมาก
เห็นชัดว่าเขาพอใจกับพลังและความสามารถของตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างมาก
ฉินหรูและจวงจื่อโรวก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง:
"ในยุคสิ้นธรรมแบบนี้ อาจารย์จางยังมีผลงานขนาดนี้ น่าชื่นชมจริงๆ!"
"ฝีมือของอาจารย์จาง มองไปทั้งโลกก็ถือเป็นระดับสุดยอดแน่นอน"
คำพูดแบบนี้ทำให้จางเซวียนจี้ฟังแล้วชอบใจเป็นอย่างมาก ถึงกับอดไม่ได้ที่จะเสยผมสีทองของตัวเอง แล้วทำเป็นหน้านิ่งพูดว่า:
"หนทางยาวไกลสุดจะประมาณ เราจะขึ้นลงแสวงหามันต่อไป"
.......
ฉินหรูและจวงจื่อโรวไม่ได้ลืมภารกิจที่เจ้าหลานเฉิงมอบหมายให้พวกนาง พวกนางกล่าวลาจางเซวียนจี้ แล้วก็เริ่มเดินเล่นในเขตท่องเที่ยวเขาหลงฮูซานก่อน
"พี่ฉิน ระดับเทพเซียนบนดินแบบนั้น ไม่ควรซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกเขาสูงหรอกเหรอ? พวกเราหาแถวนี้จะมีประโยชน์อะไร?" จวงจื่อโรวถามอย่างสงสัย
ฉินหรูกลับพูดว่า "หนูจวง เธอไม่เข้าใจ"
"ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด มักซ่อนตัวอยู่ในเมือง ยิ่งเป็นคนเก่งยิ่งคิดด้วยตรรกะปกติไม่ได้ เขาอาจจะเป็นใครก็ได้ที่พวกเราเห็น"
"อาจเป็นลุงกวาดถนนคนนี้ อาจเป็นผู้ชายที่อุ้มเด็กคนนี้ หรืออาจจะเป็น......ยามเฝ้าประตูคนนั้นก็ได้"