“อาจารย์ สถานการณ์ตอนนั้นเป็นแบบนี้” หน้าทางเข้าสถานที่ท่องเที่ยวเขาหลงหูซาน จางเซวียนจี้เล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้อาจารย์ใหญ่จางเฉิงเสวียนที่รีบมาถึงฟัง
พอพูดจบ ยังไม่ทันที่จางเฉิงเสวียนจะเอ่ยอะไร จางเซวียนจี้ก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น
“ผมการันตีได้เลย นั่นต้องเป็นเพลิงสวรรค์และสายฟ้าที่ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐานเรียกออกมาด้วยคาถาแน่นอน!”
“พลังขนาดนั้น ผมไม่เคยเห็นอะไรน่ากลัวเท่านี้มาก่อนในชีวิต!”
จางเฉิงเสวียนพยักหน้าเล็กน้อย
“ข้ารู้ ข้าอยู่บนเขาก็สัมผัสได้”
“พวกเจ้ามั่นใจว่าไม่เห็นคนที่ลงมือ?”
ฉินหรูกับจวงจื่อโรวอยู่ข้าง ๆ ต่างส่ายหน้า
“ไม่เห็น”
“ตอนนั้นข้ากำลังจะพุ่งเข้าไปขวางหมูปีศาจตัวนั้น เพื่อหาเวลาให้อาจารย์จาง ทันใดนั้นเพลิงสวรรค์กับสายฟ้าก็ปรากฏขึ้นมา ดีที่ข้าวิ่งช้า ไม่งั้นถ้าถูกอะไรินเห็น คงกลายเป็นเนื้อสุกได้เลย”
พูดจบ ฉินหรูก็ยิ้มขื่น
จวงจื่อโรวพูดตามขึ้นมาว่า
“ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ข้าไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าโลกนี้มีสิ่งแบบนี้อยู่จริง!”
“ต่อหน้าพลังนั้น ข้ารู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่เสี้ยนที่ใครจะบี้เมื่อไรก็ได้”
ฟังแล้ว จางเฉิงเสวียนหาได้แปลกใจไม่ กลับพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
“ในเมื่อผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสร้างฐานที่ท่านนั้นต้องการจะเร้นลับตัว ต่อให้เป็นพวกเจ้า แน่นอนว่าก็ไม่มีทางหาเขาพบ”
จางเซวียนจี้ก็ถามขึ้นอีก
“อาจารย์ ท่านไม่บอกหรือว่าเวลานี้เป็นยุคสิ้นธรรม ไม่มีใครบำเพ็ญจนถึงขั้นสร้างฐานสำเร็จได้ แล้วแบบนี้ .....”
จางเฉิงเสวียนย่อมเข้าใจความหมายของเขาดี จึงหัวเราะเย็นชาแล้วว่า