[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เข้าทำงานที่เขาหลงหู่ซานได้สำเร็จ ระบบกล่องสุ่มผูกพันสำเร็จ]
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของจางฟานก็เผยรอยยิ้ม:
“ในที่สุดก็ผูกพันสำเร็จ”
เมื่อสัปดาห์ก่อน เสียงของระบบนี้ก็ดังขึ้นในหัวของเขา
เพียงแต่ว่าตอนนั้นไม่ได้ผูกพันโดยตรง แต่กลับเรียกร้องให้เขาเข้าสู่สำนักใดสำนักหนึ่ง
เขาที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ จะให้บวชเป็นนักพรตโดยตรงเลยหรือ?
ไอ้เด็กกระจอกที่แม้แต่ปริญญาตรียังไม่มี จะมีสำนักไหนมองขึ้นตาเล่า!
โชคดีที่ฟ้าไม่กลั้นคนตาย!
มองดูชุดยามที่สวมอยู่ จางฟานก็ยืดอกอย่างภาคภูมิ!
ใช่แล้ว เขากลายเป็นยามรักษาความปลอดภัยชั่วคราวของแหล่งท่องเที่ยวเขาหลงหู่ซานอย่างน่าภูมิใจ!
วันละ 100 หยวน รวมที่พักและอาหาร!
ใครบอกว่ายามไม่ถือเป็นการเข้าสำนัก?
ถามหน่อยว่าเข้าแล้วหรือยัง!
ตอนนี้ เขาแค่ต้องทำงานวันนี้ให้เสร็จ พอเลิกงานก็เปิดกล่องสุ่มแรกได้เลย!
จางฟานเริ่มตื่นเต้น!
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น ยกกระบองตำรวจในมือขึ้น:
“ไอ้หนุ่มหัวเหลืองนั่น คิดว่าฉันไม่เห็นนายหรือไง? อยากแอบลอดใต้ตาฉันเข้าไปอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! นายไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาจริง ๆ นะ!”
“อะไร? นายเป็นนักพรตเขาหลงหู่ซาน? ฉันไม่สนว่านายจะเป็นใคร ต่อให้เป็นไท้เก๊กก็ต้องซื้อตั๋ว!”
.......
เห็นว่าเข้าไปไม่ได้จริง ๆ ไอ้หนุ่มหัวเหลืองที่สวมชุดนักพรตนั่นก็ต้องยอมถอย ก่อนจะจากไป เขายังไม่วายข่มขู่:
“ได้ เจ้าหนู ฉันจำนายไว้ได้!”
จางฟานเพียงแค่สูดจมูกเหยียดหยาม
คนแบบนี้เขาเจอมาเยอะแล้ว!
คิดว่าใส่ชุดนักพรตก็เป็นนักพรตหรือ?
เขายังเคยเห็นฝรั่งผิวสีใส่ชุดนักพรตเลย!
แล้วอีกอย่าง นักพรตบ้านไหนเขาย้อมผมสีเหลือง? แต่งตัวเปรี้ยวได้ที่!
.......
ตอนเที่ยง เป็นข้าวกล่องมาตรฐาน
จางฟานหยิบของตัวเองแล้วก็ไปนั่งที่ก้อนหินตามสบาย
เพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนหลายข้อ:
“จางฟาน เราเลิกกันเถอะ พวกเราไม่ใช่ทางเดียวกัน”
คนส่งข้อความคือ จวงจื่อโรว
นี่คือแฟนสาวที่คบกันได้ไม่ถึงสัปดาห์ของจางฟาน
ทั้งคู่เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย จางฟานตามจีบจวงจื่อโรวมาสามปี
ตอนมัธยมปลาย จวงจื่อโรวใช้ข้ออ้างว่าเรียนเป็นหลัก พ่อแม่ไม่ให้มีแฟนก่อนเข้ามหาวิทยาลัย
หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย จางฟานสารภาพอีกครั้ง ไม่คิดว่าจวงจื่อโรวจะตกลงจริง ๆ!
แต่ตอนนั้นจางฟานกำลังหมกมุ่นอยู่กับการศึกษาระบบกล่องสุ่มนี้ ถึงแม้จะคบกันแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยพบหน้ากันเลย
นั่นหมายความว่า จางฟานซึ่งเป็นแฟนหนุ่มยังไม่ทันได้จับมือเล็ก ๆ ของจวงจื่อโรวก็ถูกบอกเลิกแล้ว?
แบบนี้จะให้จางฟานยอมใจได้อย่างไร!
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย นิ้วเร่งพิมพ์ลงบนหน้าจอโทรศัพท์:
“เธออยู่สายไหน?”
เห็นจวงจื่อโรวไม่ตอบ จางฟานจึงพูดอีกครั้ง:
“เลิกได้ แต่ฉันมีข้อแม้อย่างหนึ่ง”
คราวนี้จวงจื่อโรวตอบกลับอย่างรวดเร็ว:
“พูดมา”
“ขอชมหน้าอกหน่อย”
ครั้งนี้ กว่าจะได้คำตอบจากจวงจื่อโรว ก็ผ่านไปนานมาก
“ป้าด!”
พอเห็นรูปถ่าย จางฟานก็อดไม่ได้ที่จะพ่นชาเย็นในปากออกมา!
“ส่งมาจริง ๆ ด้วย!”
ถึงแม้ในรูปจะไม่มีใบหน้า แต่จากส่วนโค้งและสีสันนั้น จางฟานก็ยังจำได้ทันทีว่านี่คือจวงจื่อโรว!
เพื่อจะเลิกกัน จวงจื่อโรวก็ทุ่มเทไม่น้อยจริง ๆ นะ!
ถ้าอย่างนั้น......
“ขอชมขาหน่อย เป็นแบบใส่ถุงน่องดำยิ่งดี”
แต่คราวนี้ จางฟานไม่ได้อย่างใจ
มองเครื่องหมายตกใจสีแดงท้ายข้อความ เขาทำได้เพียงถอนหายใจ
จะบอกว่าไม่เสียใจก็คงไม่จริง
เพราะแอบชอบมาตั้งสามปีตอนมัธยมปลาย
นี่คือเทพธิดาในใจของเขา
แต่ไม่นาน จางฟานก็เก็บความรู้สึกตัวเองได้
พอเลิกงานช่วงบ่าย ก็เปิดกล่องสุ่มแรกได้แล้ว!
บางทีอาจจะรวยทันทีเลยก็ได้!
ถึงตอนนั้น ค่อยกลับไปง้อจวงจื่อโรวอีกครั้งก็ไม่สาย
ไม่มีเส้นทางไหนที่ใช้เงินไม่สามารถปูได้
ถ้ามี ก็เปลี่ยนเส้นทางอื่น
ในที่สุด สองทุ่มตรง จางฟานก็เลิกงาน
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำงานวันนี้สำเร็จ คะแนน A ได้รับรางวัล: กล่องสุ่มทองคำ จะเปิดทันทีหรือไม่?]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นตามกำหนด
มีคะแนนด้วยเหรอ? แล้วยังเป็นระดับ A อีกต่างหาก!
“ดูเหมือนว่าการได้กล่องสุ่มทองคำจะง่ายกว่าที่คิด”
จางฟานพึมพำ
พอกลับถึงหอพัก จางฟานก็รีบเปิดกล่องสุ่มทันทีอย่างอดใจไม่ไหว
“ไม่รู้ว่าจะได้หนึ่งล้าน หรือหนึ่งพันล้าน หรือถ้าไม่ได้จริง ๆ หนึ่งร้อยล้านก็ยังดี”
จางฟานรอคอย
[เปิดกล่องสุ่มทองคำสำเร็จ: ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับยาล้างไขกระดูก 1 เม็ด แหวนเก็บของระดับต่ำ 1 วง คัมภีร์: คัมภีร์นำปราณ และศิลาวิญญาณชั้นต่ำ 2 ก้อน]
พอได้ยินเสียงระบบ จางฟานก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ยาล้างไขกระดูก?
แหวนเก็บของ?
คัมภีร์นำปราณ?
ศิลาวิญญาณ?
นี่มัน......จะให้เขาบำเพ็ญเซียนหรือ!
นี่มันเจ๋งกว่าหนึ่งร้อยล้านอีก!
จางฟานเคยอ่านนิยายฝึกเซียนบนแอปฟ่านเฉียวมาเยอะ และตื่นเต้นกับวิชามหาอำนาจพวกนั้นมานานแล้ว
เช่นวิชาสืบจิต คลึงหุ่นเชิด วิชารักร่วมเพศ อะไรพวกนั้น
เซียนนี่ต้องบำเพ็ญ!
จางฟานไม่ลังเล ขยับจิต ยาล้างไขกระดูกเม็ดนั้นก็ปรากฏอยู่ในมือของเขา!
ทั้งเม็ดขาวสะอาด บนเม็ดมีลวดลายแปลกประหลาด และยังส่งกลิ่นหอมประหลาดอีกด้วย
ไม่ลังเล จางฟานก็โยนยาลงไปในปากทันที
ไม่นานนัก ก็มีเสียงคำรามดังมาจากในหอพัก:
“ใครมันอุจจาระราดในกางเกงวะ!!”