ไม่นาน จางฟานก็ได้รู้ว่าวิชาล่อใจมัดใจงามที่ว่านั้นแท้จริงเป็นสิ่งใด
พูดได้แค่ว่า... วิชานี้ชื่อนี้สมกับชื่อจริงไม่มีผิด
วิชาล่อใจมัดใจงาม วิชาค้ำจุนสำนักแห่งรักใคร่ ผู้ฝึกเมื่อขับเคล็ดวิชาแล้ว จะทำให้ผู้พบเห็นเกิดความรู้สึกดีๆ กับตนขึ้นมาอย่างประหลาด และกระตุ้นกิเลสตัณหาของผู้นั้น ยิ่งฝึกถึงขั้นสูงล้ำ ถึงขั้นสามารถส่งผลต่ออารมณ์ทั้งเจ็ดและความใคร่ทั้งหกของคนได้โดยตรง
จุดสำคัญคือวิชานี้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงก็ฝึกได้
และ... ได้ผลทั้งกับผู้ชายและผู้หญิงด้วย!!
พูดได้แค่ว่า โคตรจะผิดมนุษย์ผิดมารเลย!!
จางฟานเกิดความลำบากใจ
จะฝึกหรือไม่ฝึกดี?
แต่แทบไม่ต้องลังเลนาน เขาก็ตัดสินใจได้
ฝึก!
ต้องฝึกให้ได้!
ขอแค่สามารถเพิ่มพลังให้ตัวเองได้ จะถูกมองว่าเป็นพวกวิปริตจะเอาอะไร? พวกเราผู้บำเพ็ญเพียร จะไปแยแสกับชื่อเสียงลมๆ แล้งๆ ในโลกมนุษย์แบบนั้นได้อย่างไร!
อีกอย่าง พอฝึกวิชาล่อใจมัดใจงามนี้แล้ว วันนี้ก็พอดีจะได้เอาไปใช้กับท่านแม่ทัพแกะพวกนั้นสามตัว ยิ่งกระตุ้นกิเลสของพวกมันให้มากขึ้น พอพวกมันเห็นช่างเทคนิคทั้งสามคนนั้น รับรองว่าต้องอยากได้จนควบคุมตัวเองไม่ไหวแน่นอน!
แน่นอน ข้อแม้คือต้องควบคุมระดับให้ดี
ไม่เช่นนั้น ไอ้สามตัวสัตว์เดรัจฉานนั้นทนไม่ไหว ยังไม่ทันถึงผับแดงก็จัดการเขาซะก่อนจะเสร็จเรื่องกันพอดี!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จางฟานก็ไม่เสียเวลาอีก
ระหว่างทาง จางฟานยังแวะออกจากถ้ำสวรรค์สุเมรุไปเป็นพิเศษครั้งหนึ่ง เพื่อส่งข้อความไปหาท่านแม่ทัพแกะก่อน ยืนยันว่าพวกมันต้องใช้อีกกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึง ถึงได้วางใจเต็มที่