"แกแน่ใจนะว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่มีปัญหา?"
จางฟานอดถามย้ำไม่ได้
ซูยวี่หังสูดจมูกเหยียดเย็น: "นายหมายความว่ายังไง? นายจะดูถูกหน้าตาฉันก็ได้ แต่ห้ามดูถูกฝีมือฉันเด็ดขาด"
จางฟาน: "......."
"นายก็ไม่ใช่ตัวเอกซะหน่อย จะเสือกมีบทเยอะไปไหน?"
ว่าแต่ เห็นซูยวี่หังมั่นหน้าขนาดนั้น ในใจเขาก็ค่อนข้างวางใจขึ้นมาบ้าง
"เดี๋ยวประสานงานกับฉันหน่อย"
พูดจบ จางฟานไม่รอช้า รีบกดโทรศัพท์เปิดวิดีโอคอลถึงเสือใหญ่ทันที
.......
เขาหัวราบ ถ้ำเสือ
เสือใหญ่กำลังคุยกับอาซียงอยู่พอดี
"พี่เสือคะ พี่สนับสนุนธุรกิจบ้านหนิงขนาดนี้ หนูไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีแล้ว"
เสือใหญ่ตอบกลับทันควัน:
"อาซียง พูดแบบนี้พี่ไม่ชอบฟังเลยนะ พี่รู้ว่าเธอเป็นเด็กดี พี่ทำอะไรให้แค่นี้ไม่ได้ถือสาหรอก"
อีกฝ่ายอาซียงตอบกลับมาเร็วไม่แพ้กัน:
"พี่เสือคะ พี่ดีกับหนูขนาดนี้ ต่อไปหนูจะตอบแทนบุญคุณพี่ให้ถึงที่สุดเลย"
"มีพี่ช่วย ชาไร่บ้านหนูขายไปแล้วเกือบครึ่ง ที่เหลืออีกครึ่งถึงจะขายไม่ออกจนเน่าอยู่ในบ้าน อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุนมากแล้วล่ะ"
"ก็เสียดายแค่ค่ายาคุณแม่กับค่าเทอมน้องชายหนูยังหาไม่ครบ"
เสือใหญ่เห็นแล้ว ไม่ยอมเด็ดขาด:
"ชาดีๆ แบบนี้ จะปล่อยให้เน่าอยู่บ้านได้ยังไง งี้นะ เธอเอาไม้ครึ่งที่เหลือมาขายพี่หมดเลย ก็พอดีพนักงานบริษัทพี่ชอบดื่มกันทุกคน!"
อาซียงตอบกลับ: "พี่เสือคะ จะให้หนูเกรงใจไปไหนได้ล่ะ ชาเยอะขนาดนี้พี่จะดื่มหมดไหวเหรอคะ งั้นอย่างนี้ก็แล้วกัน คราวนี้หนูคิดราคาถูกให้พี่เป็นพิเศษ เอา...แค่สองร้อยบาทต่อจินก็พอ!"