อ๋องจิ้น: ข้าเอือมระอากับพวกเจ้าพวกหกแก่หัวหมอนี่จริง ๆ แล้ว
มีลูกชายหลายคนแต่ขี้ขลาดเช่นนี้ ในใจฮ่องเต้ไม่ได้มิทรงขัดเคืองเลย
กว่าจะเห็นอ๋องจิ้นถูกเผยโฉมออกมา ฮ่องเต้ก็แอบยินดี อย่างน้อยก็ยังมีคนกล้าหาญและรับผิดชอบสักคน เจ้านี่แหละ เจ้าคนโง่ถูกหลอกใช้ ไม่สิ เจ้าคือว่าที่รัชทายาทในอนาคตแล้ว
รีบประกาศทันที อ๋องจิ้นจะเสด็จแทนโอรสสวรรค์ออกรบ ต้องปราบซีหรงให้ราบคาบถึงจะกลับมา!
อ๋องจิ้น: ท่านช่างเป็นพ่อที่แสนดีของข้าจริง!
ไม่ว่าในใจจะสาปแช่งว่าไม่ทำเรื่องเป็นเรื่องสักเท่าไร พวกพี่น้องร่วมสายเลือดที่ยามปกติแย่งชิงอำนาจกันเหมือนหมาป่าแย่งเหยื่อ และพ่อแท้ ๆ ที่พลอยซ้ำเติม
เบื้องหน้าอ๋องจิ้นยังต้องมีสีหน้าอาจหาญแกล้วกล้า เปี่ยมด้วยจิตใจฮึกเหิม
จะขจัดทุกข์แทนเสด็จพ่อ แก้ไขภยันตรายเพื่อเสด็จพ่อ เพื่อพสกนิกรใต้หล้า เพื่อราชสำนัก ข้าขอสาบานว่าจะตีซีหรงแตกพ่าย!
ฮ่องเต้ทรงปลาบปลื้มยิ่งนัก ตบพระหัตถ์ลงบนบ่าอ๋องจิ้น แสดงละครรักใคร่พ่อลูกอย่างดี
ยามนี้ อ๋องคังและบรรดาอ๋องทั้งหลายมองดูเสด็จพ่อกับอ๋องจิ้นสนิทสนมกันถึงเพียงนั้น แต่กลับไม่มีใจริษยาแม้แต่น้อย สายตาที่มองอ๋องจิ้นล้วนเต็มไปด้วยความเห็นใจ สมน้ำหน้า และยังแฝงความโล่งใจ
ออกจากห้องทรงพระอักษร อ๋องจิ้นชี้นิ้วใส่พวกเขา โกรธจนพูดไม่ออก
อ๋องคังและคนอื่น ๆ รู้สึกผิดจนอกสั่น ต่างพากันเข้ามาขอขมา: "เอ่อว่าไปนะ เจ้าหกน้อย การที่เจ้าไปชายแดนครานี้ ช่างยากเย็นแสนเข็ญ! พวกพี่ไม่มีอะไรจะให้ส่งเจ้า นอกจากคำว่า 'ทะนุถนอม' นี้ เจ้าต้องรักษาตัวให้ดีด้วย ต้องกลับมาอย่างปลอดภัย!"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว เชิญอ๋องหก พี่น้อง! ในสนามรบมีดและปืนคมไม่เลือกหน้า เจ้าต้องระวังตัวให้จงหนัก!"
"เชิญอ๋องหก เดินทางปลอดภัย—"
…
อ๋องจิ้นทั้งโกรธทั้งขำ ตัวข้ายังไม่ไปไหน พวกเจ้าใช้ท่าทางเหมือนส่งข้าไปสู่สุขคติ หมายความว่าอย่างไร?