คืนนั้น จวนองค์หญิงนอกจากเด็กสามคนที่ยังไม่รู้ว่าการไปซีเป่ยหมายความเช่นไรแล้วหลับสนิท เจ้านายคนอื่น ๆ ไม่มีใครเลยที่หลับสนิท
โดยเฉพาะซานเหล่าเหย่ ยิ่งไม่ได้กลับมาตลอดคืน
ตะเกียงในห้องของหลานซื่อดับลงก็หลังจากสามเค่อแล้ว รุ่งเช้าขึ้นมาขอบตาก็ดำเขียว
ฟู่จืออี้กับลู่เจินเจินมีใจตรงกันมานานแล้ว หลายวันมานี้ทั้งคู่เตรียมตัวไว้แต่เนิ่น จึงไม่มีอะไรต้องพูดมาก
เช้าตรู่ฟู่จืออี้เข้าวังไปเข้าเฝ้า
โตวเปาและถังหยวนไปเรียนตามปกติ เฉิงจื่อหลังทานอาหารเช้าแล้ว ก็ให้คุณนมเย่พาไปเล่นในสวน
หลานซื่อจึงมาหาลู่เจินเจิน
เห็นหลานซื่ออยู่ในสภาพอิดโรยเช่นนี้ ลู่เจินเจินตกใจไม่น้อย รีบให้บ่าวลงไปต้มไข่ แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าห่อ ให้หลานซื่อกลิ้งรอบขอบตา
หลานซื่อถือไข่ที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างใจลอย กลิ้งไปมาอย่างลวก ๆ รอบขอบตาตัวเอง พลางยื่นรายการหนึ่งให้ลู่เจินเจิน "นี่คือรายการที่ข้าเขียนเมื่อคืน เจ้าดูสิว่าขาดตกอะไรบ้าง"
ลู่เจินเจินรับรายการนั้นมา บนนั้นคำนึงถึงเรื่องเครื่องนุ่งห่ม อาหาร การเดินทาง และที่พักอาศัยครบถ้วนทุกด้าน
พูดตามจริงแล้ว ต่อให้เป็นลู่เจินเจินเองที่มาร่างรายการนี้ ก็คงร่างได้ไม่ครบถ้วนเช่นนี้
ทว่าลู่เจินเจินก็ยังชี้สิ่งของบางอย่างบนนั้นที่ไม่เหมาะกับซีเป่ย และอธิบายกับหลานซื่ออย่างละเอียด "ท่านแม่ เสื้อผ้าแพรไหมพวกนี้ไม่ต้องนำไปแล้ว ซีเป่ยทุรกันดารและหนาวเย็น แพรไหมสวมแล้วหนาว สู้เตรียมผ้าฝ้ายเนื้อดีไว้มาก ๆ หน่อยดีกว่า สวมแนบเนื้อทั้งดูดซับเหงื่อ ทั้งนุ่มและให้ความอบอุ่น"