ภรรยาตัวเอง ลูกสาวตัวเอง จะทำอย่างไรได้อีกเล่า?
ฟู่จืออี้รีบปลอบส้มน้อย “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ท่านพ่อจะให้คนหาวิธี ทำให้มือของส้มน้อยกลับเป็นดังเดิมดีหรือไม่?”
ส้มน้อยสะอึกสะอื้นรับคำ จ้องมองฟู่จืออี้ด้วยแววตารอคอย
ฟู่จืออี้กวักมือเรียกคนข้างกายเข้ามา สั่งความไปหนึ่งประโยค
ผู้นั้นหมุนตัวออกไปทันที ผ่านไปไม่นานก็กลับมา
ด้านหลังตามมาด้วยหญิงรับใช้แปลกหน้าผู้หนึ่ง
หญิงรับใช้ผู้นั้นเดินตามมาด้านท้าย พอเข้ามา ก็คุกเข่าโขกศีรษะอย่างสั่นกลัว
ฟู่จืออี้ผายมือบอกให้หญิงรับใช้ลุกขึ้น กล่าวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มือที่เปื้อนน้ำวอลนัต จะล้างให้สะอาดได้อย่างไร?”
หญิงรับใช้ผู้นั้นเงยหน้า เหลือบมองมือดำปี๋ของเด็กน้อยทั้งสาม ก็รีบลดเปลือกตาลงทันที “กราบ กราบทูลกุ้ยเหริน มือเปื้อนน้ำวอลนัต หากล้างไม่ออกชั่วคราวก็ไม่เป็นไร ล้างมือบ่อย ๆ อีกไม่กี่วันก็ล้างออกได้แล้ว”
สิ้นคำพูด ส้มน้อยก็ร้องไห้อีกครั้ง “ส้มน้อยไม่เอามือดำ ๆ แบบนี้ ส้มน้อยจะเอามือขาว ๆ—”
หญิงรับใช้ผู้นั้นตกใจ รีบกล่าวเสริมอีกประโยค “หากต้องการรีบกำจัดน้ำวอลนัตนี้ ตามปกติให้เอามือชุบน้ำ แล้วใช้เกลือขัดถู ขัดอย่างละเอียดสักพัก ก็ขัดออกได้แล้ว”
“หากกุ้ยเหรินน้อยกลัวเจ็บ จะใช้น้ำส้มสายชูขาวทาก็ได้ ถูนวดนานหน่อย ก็กำจัดได้เช่นกัน”
มองดูใบหน้ากลมขาวนวลของส้มน้อย หญิงรับใช้ลังเลเล็กน้อย “ได้ยินว่าหากท่านกุ้ยเหรินบังเอิญเปื้อนน้ำวอลนัต ก็มีวิธีเอามือแช่น้ำนมโค แช่ไว้สิบห้านาที ก็ขจัดออกได้—”